“Soms zit het mee en soms zit het tegen. Gisteren arriveerden we in Ipiales om te ontdekken dat er een grote aardverschuiving is geweest op de weg tussen Pasto en Popayan. Vreselijk voor de mensen daar, er zijn veel mensen alles kwijtgeraakt en ruim 900 daklozen.
De consequentie is ook dat de benzineaanvoer plat ligt en er geen benzine meer is te verkrijgen in de hele regio. De weg is geblokkeerd en het gaat dagen duren voordat dit is opgelost. Intussen zal er brandstof uit Ecuador worden aangevoerd. Maar dat moet nog opgang komen want de tankstations hier in Ipiales, net voor de grens met Ecuador zijn uitverkocht. Na lang nadenken en kijken op kaarten en checken op de informatie van buitenlandse zaken van Nederland en andere landen hebben we besloten weer terug te gaan naar Ecuador en dan naar een meer oosterlijk gelegen grensovergang te gaan. Dat kost een paar dagen, maar ja, zo is het met reizen. Er loopt een weg vlak langs de grens, maar dat is echt een gevaarlijk gebied met veel kartel activiteit en andere narigheid, De hele regio is hier sowieso minder fijn. Dus we gaan wat verder terug naar het zuiden en dan weer naar het noord-oosten.
De foto van de kerk is in Ipiales. Hij schijnt mooi te zijn van binnen. Maar vandaag waren er meerdere begrafenissen en dus konden we hem niet bezoeken.”
Wij zijn René (60) en Olga (61) en komen uit het Zuid-Limburgse Parkstad (Heerlen). Samen rijden we veel kilometers op de Yamaha FJR1300 uit 2001 en zijn meer dan dik tevreden over deze motor. Vanuit Zuid-Limburg maken we mooie tochten naar o.a. de Vulkaan-Eifel, het zuiden van Luxemburg, de Ardennen natuurlijk, maar ook door Nederland. Van deze ritten maken we video’s en plaatsen die op onze website www.onourbike.nl. Gewoon, omdat het leuk is om te doen en te delen met wie het maar wil zien. Hier een recente opname:
Heb je vroeger eerst brommer gereden?
Toen ik bijna 16 werd heb ik een Zundapp gekregen van mijn ouders. De dag dat ik 16 werd en er naar had uitgekeken om op de brommer naar school te kunnen, hing de Zundapp ‘in de kettingen’ in de garage. Mijn vader (ook altijd motor gereden) had het plan gevat om hem lekker op te voeren. Dat is hem gelukt, het brommertje reed ineens 110 én als een naaimachientje!
Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?
Na het behalen van mijn auto-rijbewijs ben ik gelijk doorgegaan voor motor. Mijn eerste motor heb ik gekocht toen ik 19 was. Ik wilde met een lichte motor beginnen, dus een nieuwe Yamaha RD350 LC gekocht. 350cc is niet veel, dacht ik, maar ik had géén idee wat 2-takt inhield. Na 6 weken ging ik voor het eerst op de motor naar de TT in Assen en ben bij Raalte van de dijk gevlogen. Dit betekende een paar dagen intensive care in Deventer en geen motor meer. Toch weer een motor teruggekocht en opgestapt natuurlijk. Wel een paar dag-cursussen gevolgd op het TT-circuit in Assen om mijn rijvaardigheid wat op te schroeven.
Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Wij zijn echt mooiweer-rijders. Met wat mazzel kunnen we in februari/maart weer opstappen, maar dan moet het wel zo’n 18 graden zijn met een zonnetje. Doorrijden in de winter heb ik vroeger wel gedaan, zelfs met ijspegels op de jas, maar nu ik wat ouder ben
hou ik het bij een zonnetje. Ollie is het daar volledig mee eens. De motor staat in de winter aan het ‘infuus’ in de garage.
Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Oeh, das een goeie. Ik zou dan sowieso kiezen voor een BMW. Waarschijnlijk een K1600GT/GLS of een R1200RT. Deze laatste heb ik al eens een seizoen op gereden en beviel op zich erg goed, maar ik ben een fervent VFR-rijder (heb er 8 gehad) en wilde toch weer een
VFR hebben. Twee jaar later is het dus de FJR1300 geworden.
Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Ik ben in totaal 14x in Noorwegen geweest, waarvan 10 keer met de motor. Echt ge-wel-dig! In 2009 heb ik een solo-rit gedaan van 4 weken: afgezakt naar Montpellier in Zuid Frankrijk, vandaar langs de Cote d’Azur naar Italië, Zwitserland, Duitsland, Luxemburg en weer naar huis. Erg mooie trip, maar met je motorpak aan in 34 graden voor een verkeerslicht staan was geen lolletje. Ik ben dus regelmatig afgestapt en naast de motor gaan wachten tot het licht op groen ging.
Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
In principe vind ik alle ritten die we doen bijzonder. Maar ik zou graag nog een keer een week met de motor op pad willen richting Zwitserland om mooie passen te rijden. Of dat nog gaat
gebeuren blijft de vraag.
Denk je al aan een volgende motorfiets?
Nee, ik denk dat we deze FJR1300 houden tot aan ons pensioen. Het plan is om dan een camper te kopen en zoveel mogelijk eropuit te gaan. Maar ik heb al eerder op het punt gestaan om de motor te verkopen en te stoppen, maar dat ging niet zo goed. Had de motor op Marktplaats gezet, stap in de auto om boodschappen te gaan doen en op de terugweg had ik tranen in de ogen. Ollie vroeg wat er was… ik kon en kan gewoon geen afscheid nemen van de motor en het motorrijden en heb de motor gelijk weer van Marktplaats gehaald. Dus, de plannen staan nog open.
Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Ben op plekken geweest waar ik normaal gesproken nooit zou zijn geweest. In het buitenland, maar zeker ook in Nederland. Ik weet iedere keer wanneer ik op de motor stap weer precies waarom ik ooit motor ben gaan rijden: Vrijheid, vriendschappen, ontdekkingen
en af en toe even een dotje gas erbij om te voelen hoe 140 paardenkrachten voelen.
Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Sinds 2 jaar heb ik een camera op de helm en heb daar leuke video’s mee gemaakt. In mei 2022 heb ik die cam eraf gehaald en een GoPro Hero 8 gekocht vanwege de kwaliteit (4K). Van de opnames maak ik compilaties en deze zet ik op www.onourbike.nl. De filmpjes worden
zéker goed bekeken, maar dat mag altijd meer natuurlijk, Ik zou dus íedereen willen vragen om eens naar de site te gaan en op ons YouTube-kanaal te abonneren. En ik wil iedereen uitnodigen om ook zijn/haar verhaal te laten weten, zodat ik die op de website kan zetten. Op naar het voorjaar van 2023, zodat we weer lekker kunnen rijden en mooie filmpjes maken.
Verder wil ik Ikzoekeenmotor.nl alle succes toewensen. Prima site, leuk initiatief!
Tip redactie: Wil jij ook gaan rijden en filmen en weten hoe je een Cardo Packtalk Bold rechtstreeks aan kunt sluiten op een GoPro Media Mod? Zie:
Vandaag publiceren we motorverhaal 4 van Bart Meijer (Facebook). Bart geeft ons als gastblogger een kijkje in zijn jongere motor-jaren. Bart Meijer (LinkedIn) woont op een boerderij in Kroatië, heeft passie voor motoren, weet veel over vergeten groenten en luistert naar zijn hart.
“Na mijn ervaringen met de Kawasaki LTD 305 had ik het wel gezien met de snaar aandrijving, een ketting was mij te veel gespetter en gesmeer. Om eens de cardan te ervaren, probeerde ik een tijdje de Suzuki Katana GS650G. Misschien was deze motorfiets een poging om mijzelf te genezen van het idee?
Die motor zag er goed uit, apart en deed me wat denken aan mijn vroegere Honda CB550 four, met zijn dwars geplaatste 4 cilinder. Het genieten duurde maar even. Uiteindelijk was het toch mijn motor niet, er zat goed snelheid in maar de wegligging en het dwingen van het frame gaf me geen vertrouwen. Daarnaast was het ook een piep, krak, tuut motor die teveel storingen gaf door een kapotte kabelboom. Hij voelde onveilig, had een beroerde zithouding voor mijn inmiddels slechte rug en het was schrikken van dat spontane getoeter of opeens knipperende verlichting. Ik had geen zin meer om er aan te sleutelen. Ondanks de cardan was dit niets voor mij, niet meer mijn stijl, toch te kaal en te koud voor deze bikkel, dus weg ermee.
Ik ging verder kijken, van kaal naar kuip. Nou reed indertijd mijn vader op een kale Honda CX 500, een 2 cilinder V motor met een leuk geluidje en een eigen karakter. Deze motor had ook cardan-aandrijving, die je alleen elk jaar eens wat moest smeren en de rest van het onderhoud was ook makkelijk. Na een klein rondje rond Zwijndrecht en Dordrecht was ik verkocht, maar dan niet aan dit model, er was er namelijk ook een model met een kuip. Dus ik ging op zoek naar een Honda Silverwing, en vond een GL500D Interstate, met acceleratie pomp. Ik was de koning te rijk, wat lekker rijden was dat! Geen nat kruis meer na wat regen en ik kon zelfs roken op de motor tijdens de rit. Het frame liet je ook weleens voelen alsof de achterkant licht kwispelde, niet zo prettig, maar voor de rest gleed het vooruit. Deze motor had karakter, was eigenwijs maar handelbaar, vergaf me mijn foutjes waardoor ik ook zijn foutjes voor lief nam. Er zat weer plezier onder mijn kont, zelfs de vriendin ging graag mee om te toeren en we hadden ruimte zat om van helmen en jassen af te komen voordat we in een mooi stadje of dorpje zonder
gesleep een verfrissing haalden. Wat een fijne, eigenwijze motor, een karakter wat bij mij paste.
Nou had mijn grote broer een stapje grotere Honda GL650 Silverwing gekocht een half jaartje later, want ja, het kon ook groter. Eerlijk gezegd, was ik een beetje jaloers, totdat we een keer samen een toer reden. Hij kon me niet bijhouden want ik had, jawel, een acceleratiepomp! Wat een grap bij stoplicht na stoplicht, ik was er telkens sneller vandoor en kreeg nog meer respect voor mijn eigenwijze motor. Meestal reed ik niet hard met mijn Silverwing, maar af en toe ging ik wel even goed op het gas, lekker. Heerlijk luisterend naar het mooie motortje onder me. Nee, ik had op mijn luxe bike geen radio nodig, hij maakte zelf muziek.
Dan zie je opeens een videoclip van Prince, Purple Rain waar hij op de zelfde motor rijd, dan voel je jezelf, de ‘prince te rijk’. En dan krijg je van iemand in de buurt een Reliant Robin, “Omdat je het zo koud hebt elke keer”? Ik zeg lief “Oh geweldig, dankjewel” en bedacht me wat ik in hemelsnaam met zo’n 3 wieler moest.
Vandaag publiceren we deel 4 waarin Jan Braber ons weer meeneemt in het verdere proces van de bouw van zijn ‘scrambler Yamaha XJ900.
Project van de bouw van een scrambler op basis van een Yamaha XJ900.
Na het achterwiel, de achterste remklauw en een begin van de tank, zijn nu de schokbrekers aan de beurt. De standaard schokbrekers zijn 30cm lang hart op hart. Nu wil ik de motor een klein beetje naar de voorkant laten duiken. Enerzijds wordt dat bereikt door de voorvorkpoten iets te laten uitsteken en anderzijds door de
achterkant wat omhoog te werken in combinatie met een dikkere achterband. Bij de voorpoten is zo’n 2 cm te halen en aan de achterkant zou het mooi zijn schokbrekers met een lengte van
32 cm te monteren.
De volgende vraag dient zich aan. De uitgaande as en de kruiskoppeling vormen een zo goed mogelijk rechte lijn naar
de as die naar het cardan voert.
Hoeveel mag/kan je afwijken van die lijn?
“Want wat de ingenieurs van Yamaha met zorg hebben bedacht, wordt door Jan Braber vakkundig verkracht.” Dat moeten we niet hebben. Het gaat maar om 2 cm maar toch. Ooit heb ik met een oude Guzzi tijdens een rit een gebroken kruiskoppeling gehad en ik kan u verzekeren, dat is niet grappig. Afijn, ik heb contact gelegd met Edwin van wie ik de motor heb gekocht en Edwin is groot kenner van de Yamaha 900 en de broertjes en zusje van dat type. “Ja hoor geen probleem en die heb ik nog liggen ook.” Een week later is Edwin op de koffie geweest met 4 koni’s in de topkoffer. Twee waren slecht maar de veren nog goed en 2 in goede staat verkerende exemplaren maar zonder veren. Ombouwen dus.
Heb ik gereedschap om een schokbreker te demonteren? Nee, maar wel bakken vol met spullen waar altijd wel wat bij zit om iets in elkaar te knutselen. Na wat schuur en polijstwerk liggen er nu 2 Koni’s klaar van 32 cm lang als nieuw. Dank aan Edwin.
Dan is nu de achterbrug aan de beurt.
Ook die zit vol met vet en troep en daar waar geen vet zit bevindt zich roest. De achterbrug inclusief het cardan moet uiteindelijk zwart worden. Na het aanhoren van enkele verhalen over het cardan heb ik besloten die gewoon aan de achterbrug te laten zitten. Kennelijk is het uit elkaar halen, reviseren en monteren van het cardan niet eenvoudig. Bovendien is er blijkbaar een schaarste aan onderdelen. Dus in het kader “wat goed draait, niet aankomen” zal dit onderdeel en het motorblok zelf niet uit elkaar worden gehaald.
Nadat de achterbrug bewerkt is met een afbijtmiddel komt hij er na wat schrapwerk uit te zien als op de foto. Om hem goed schoon en kaal te krijgen staan er een paar dingen te doen. Of zelf aan de slag of stralen. Het probleem met stralen gaat worden dat het cardan aan de wielkant “open” is. Ook aan de kruiskoppelingkant is de boel open, helemaal goed dicht maken is wel een uitdaging en dus daar spuit je dan automatisch een heleboel troep in die je daar absoluut niet wil hebben. Dus zelf aan de slag. Het voordeel daarvan is dat ook de ruwere lasverbindingen wat netter gemaakt kunnen worden. Is dat een klus? Ja zeker maar het resultaat is er dan ook naar.
Opvallend is dat daar waar verf heeft gezeten (en waar dit ogenschijnlijk nog best in orde is), dat daar als een soort wormengangen de roest zijn weg heeft gevonden. Door blijven krabben en schuren is de remedie. En dan opeens kom je zo maar cadeautjes tegen tijdens het werken en fotograferen. Twee prachtige kunstwerkjes waar zo een lijstje omheen kan en aan de muur. Kijk daar wordt ik nou weer heel blij van. Zie de foto.
En dan opeens kom je tijdens het bewerken van het cardan een cijfercombinatie tegen. Die is er in gegraveerd en natuurlijk ga je dan op zoek naar de betekenis van die code.
Zoeken op internet leverde helemaal niets op en bij Edwin, die al tientallen van die apparaten in zijn handen heeft gehad, ging ook geen belletje rinkelen. Wij houden het er op dat een Japanner in 1994 in grote nood zijn benarde situatie via deze code kenbaar heeft willen maken. Uiteraard hopen wij voor de betreffende persoon dat hij zich weer wat comfortabeler voelt. Uiteindelijk is dit na twee dagen prutsen en poetsen het resultaat en klaar om in de grondverf te zetten.
Hoe gaat het met de tank?
Intussen rollen de eerste foto’s binnen van de tank in zijn vervolgstadium en dat ziet er goed uit. Het model zie je nog onder de werkbank liggen en de ronding die je in de tank ziet komt prima overeen met het model. Wat een vakman die Jeroen!
Volgende stap in het verhaal tank is dat de motor naar Jeroen moet om de bodemplaat van de tank exact af te passen op het frame.
Daarvoor moet ik zorgen dat de motor weer op de wielen komt. Nou er is nog genoeg werk te doen aan de losse onderdelen, zoals remklauwen voor, accubak, en de bak voor de elektra. Ook weer een verhaal.
De startmotor is niet alleen schoongemaakt aan de buitenkant maar een de binnenkant ook. De koperwinding
is schoongemaakt en geïnspecteerd, zo ook de koolborstels en die zijn nog prima en nog lang niet op het kritische punt van vervanging. Gelukkig, zeg ik er maar bij want zo te zien is dat wel een priegelwerkje met kans op mislukkingen. Alles weer opnieuw in het vet gezet en dicht gemaakt. Ronddraaien en jawel, loopt soepel. de startmotor is klaar om in de grondverf gezet te worden. In het volgende deel zal ik me bezig houden met de lagers van het achterwiel, de bak voor de elektra en zo verder. Veel leesplezier, groet, Jan Braber
We lezen motorverhaal 3 van Bart Meijer (Facebook). Bart geeft ons als gastblogger een kijkje in zijn jongere motor-jaren. Bart Meijer (LinkedIn) woont op een boerderij in Kroatië, heeft passie voor motoren, weet veel over vergeten groenten en luistert naar zijn hart.
Ik ben misschien een oldtimer, oldskool wellicht, maar ik reed vroeger op de motor met een leren jack. Niet zo’n glimmend zwart exemplaar, nee dat was mijn stijl niet. Het was zo’n ruw motorjack dat net geen suède was, maar geschuurd leer.
Lekker handig, want als je dan een keer over het asfalt schuurde dan zag niemand er wat van.
Er zat niet zoveel beweging in, maar met een sjaaltje om de nek was het comfortabel. Ik heb er zeker 3 tot op de draad van de voering versleten, totdat ik een textiele jas probeerde van de Duitse groot grutter. Dat was wel een ding zeg, soepel licht, sterk, maar ik dwaal af het was niet de bedoeling over jassen te schrijven.
Het Gas Biker Vest, te koop in de vestigingen van Motorkledingstore.nl.
Op het werk, lang voor ik les gaf, liep er een man rond met een motorhesje. Het was te vergelijken met dit leren hesje (foto boven uit de collectie van Motorkledingstore.nl. Altijd, wat hij ook deed en wat hij ook droeg, het motorhesje had hij erover aan. Ergens intrigeerde me dat, waarom doe je zoiets, vast niet omdat het zo comfortabel is?
Na een tijdje vroeg ik dat eens, en hij vertelde trots dat hij lid was van een motorclub. Hij moest dat hesje dus altijd dragen, om te tonen dat hij lid was, en bij “de familie” hoorde. Zou die met dat hesje ook gaan zwemmen, of naar de sauna gaan?
Gouden kerel overigens, stond altijd voor iedereen klaar. Hielp elk team, stond op voor de kleintjes, een beetje zo’n padvinders leider. Maar met hesje en al, kwam hij wel telkens met de auto, vreemd. Bij navraag vertelde hij, dat hij zijn Harley aan het repareren was.
Op een gegeven moment vroeg hij of wij, mijn vrouw en ik, ook eens naar de club kwamen. Daar hadden ik en mijn vrouw wel oren naar. Er zou een klein optreden zijn, dat maakte het nog leuker. Dus het volgende weekend hebben we ons in onze leren jassen gestoken, daarover een all-weather overall want het sneeuwde en was flink koud. Daar aangekomen stond het parkeerterrein vol, met auto’s, echt hé! Een stoere, wel erg brede broeder in een glimmend zwart motorjack met daarover zijn hesje kwam naar ons toe: “Meneer en mevrouw, bent u uitgenodigd?”
Overall, Bering, regenpak via Motorkledingstore.nl
Ik vertel de man, dat wij uitgenodigd waren door Marcel, en hij heette ons hartelijk welkom. Binnen werd mijn vrouw onbeholpen maar vriendelijk beet gehouden door een breed uitziende biker met een dikke smile, terwijl ze zich uit haar regenpak wurmde. “Waarom zijn jullie met dit weer op de motor gekomen??”
“Nou” antwoordde ik de man “het is een motorclub en we hebben alleen maar een motor.” Een instemmende glimlach en een knikje van respect was het antwoord.
Wij zijn er nog een paar keer geweest, gezellig, maar het is niets voor mij om gebonden te zijn. Leren vestjes zijn ook mijn ding niet, veters in mijn schoenen vind ik al lastig dus die wil ik ook niet in een hesje.
En nee, met een hesje aan ga ik niet naar de sauna.
“veters in mijn schoenen vind ik al lastig”
Nu, jaren later, word ik uitgenodigd door de motorclub in mijn buurt. Gezellig, geen full colour maar een gewone tourmotorclub. Ook dit zijn weer mensen die veel voor de buurt en elkaar doen. Na de eerste keer werd me al gevraagd of ik lid zou willen zijn. Mijn antwoord was helder en duidelijk: “Nee man, het is geweldig maar ik ben een ghost rider, een vrije rijder of rebel die nergens bij hoort.”
Maar stiekem, denk ik er over na, of ik het misschien toch wel leuk vind om te horen bij een motor toerclub, met hesjes, zonder veters.
Natuurrampen laten zich niet voorspellen. Hans en Dia zijn op hun reis door Zuid-Amerika inmiddels in Colombia beland. Deze tekst schreef Hans op 12 januari. Zit je toevallig op Facebook en wil je alle verhalen van Hans en Dia volgen, kijk dan eens op Motorcycle Travels. Even op deze regel klikken.
