Ikzoekeenmotor.nl heeft een leuke aktie voor liefhebbers van motorkunst. We hebben contact met een kunstenaar die motoren gaat schilderen in de stijl van Vincent van Gogh(!)
Het betreft Erika Stanley. Voor haar serie Als Van Gogh schilderde zij eerder ook de F1-bolide van Max Verstappen, diverse voetbalstadions en heel veel stadslocaties.
We gaan iets bijzonders samen doen. We zijn op zoek naar jouw smaak en voorkeur.
Dus, Erika kan onze (jouw) hulp goed gebruiken…
Op de foto het schilderij van de F1 auto.
Haar vraag: welke motorfiets wil jij het liefst geschilderd zien Als Van Gogh?
We gaan beginnen met 1 exemplaar en doen via onze besloten Facebookgroep PASSIE VOOR MOTOREN een onderzoekje naar jullie keuze en voorkeur, en dan in merk en type. Je mag je favoriete rechtenvrije foto’s eronder plaatsen ook. Dan hebben we een idee.
Zou jij op deze pagina willen stemmen in de poll? Met de uitkomst van de poll gaat Erika aan de slag. Je kunt dus alleen je stem uitbrengen via deze facebookpagina.
We maken dan binnenkort bekend met welke motorfiets ze begint. En als Erika’s werk klaar is, kun jij, als je gestemd hebt in de groep, een Motor Als Van Gogh winnen in een prijsvraag!
Voorbeelden van Erika’s werk zie je op www.erikastanley.nl
Mijn naam is Anita de Beer. Oorspronkelijk kom ik uit Nederland, waar ik in teveel plaatsen heb gewoond om op te noemen. Als laatste in Spijk boven in Groningen. Vanaf 2012 woon ik samen met mijn man op 
Ik wilde mijn rijbewijs halen in 2006 nadat ik voor het eerst achterop bij Arthur op zijn Suzuki 600 zat. Dat was niks voor mij achterop. Dan kun je niet bepalen hoe of waar je heen gaat. Toen kochten we op de veiling een Honda 400. Een degelijke motor om mee te beginnen. De eerste term naar Aruba in 2007 namen we beide motoren mee in de container. Al gauw trokken de vele Harley Davidson motoren onze aandacht. In 2008 had Arthur zijn Fat Boy gekocht en mijn Sportster costum kreeg ik in 2009.
Ik ben zeker een mooi weer rijder. Hier op Aruba kan je dus bijna het hele jaar door rijden. In de regenperiode ligt er veel zand op de wegen en vallen de gaten in het wegdek. Dan laat ik hem mooi staan. Het is hier ook te warm voor beschermende kleding en dus geen hele pakken voor mij. Het eiland vraagt niet om hard rijders, want je wil toch ook wat zien onder weg.
In Colombia zijn we van Cartagena via Caucasia door Medellin naar Pereira gereden. Dwars door de bergen en langs gevaarlijke wegen. Dan zit je 1 dag 11 uur op de bike om op tijd bij het volgende besproken hotel aan te komen. Veel avonturen hebben we beleefd en zeker last gehad van de corruptie daar. Maar enorm genoten en veel gezien. Een aanrader maar wel in een groep anders is het niet veilig.
Ik wil nog even kwijt dat het jammer is dat in Europa de motor-clubs zijn verboden. Hier op de Caraïbische eilanden is het treffen altijd één groot feest. Geen toestanden gewoon vriendschappen en zo moet het zijn toch?! Zodra het covid gebeuren het toelaat hebben we vast weer een treffen hier en dan is echt iedereen welkom. Verhuurbedrijven zijn er genoeg die bikes klaar hebben staan. Ik zou zeggen: Kom eens mee rijden!
Vanaf het Yellowstone Park reden we verder naar het zuiden door de staat Wyoming, langs de grens met de staat Idaho naar Utah. We reden zo ver naar het zuiden, omdat ik in Colorado de Million Dollar Highway wilde rijden. Daarover later meer, want dat was een trip met een persoonlijk tintje.
Daarom keerden we om en reden naar Kamas waar een hotel zou zijn volgens de Garmin. Er was alleen geen hotel. We hadden geen bereik op de telefoon, dus Google was ook niet te raadplegen. Vervolgens naar Woodland waar een Inn zou zijn. We troffen er inderdaad een prachtig huis, meer dan 100 jaar oud en de eigenaresse was een dame met Nederlandse ouders. Ze kwamen uit Utrecht, we waren er de enige gasten. De volgende ochtend pakten we de route weer op richting Duchesne. Het was niet heel erg mooi weer maar grotendeels droog.
Op 8 augustus reden we 415 km, grotendeels door de bergen. De dag begon fris met 12ºC en daarom met extra onderlaagjes, in de namiddag werd het 35ºC en het cooldown vest onder het motorpak kwam goed van pas. Onderweg hingen de onweersbuien boven de bergen en zagen we de bliksem in de verte. Gelukkig bleven we grotendeels droog. De camping in Grand Junction was prima, maar met 33ºC aan het begin van de avond was het zelfs nog te warm om de tent op te zetten.
De volgende dag reden we naar Ouray, het begin van de Million Dollar Highway. In 1966 was ik daar met mijn ouders en broer. Mijn vader werkte ondermeer voor de overheid op Curaçao en in die tijd kregen de uit Nederland afkomstige ambtenaren eens in de zes jaar een betaald “groot verlof”. Daar mijn ouders ook reizigers waren gingen we toen naar de U.S.A en Canada. We vlogen naar Denver, Colorado waar we de volgende dag een complete kampeeruitrusting aanschaften bij een warenhuis, David Cook geheten. Voor de tent, 4 luchtbedden, 4 slaapzakken, een kooktoestel en een grote koelbox betaalde mijn vader nog net geen $100.-
We reden via de Rocky Mountains naar de kust en kwamen we toen over deze weg. Mijn vader had de hele route gepland en ik lees in mijn vaders memoires dat het toen erg koud was in juli.
De man had een vooruitziende blik, want een paar jaar later liet hij een spoorweg aanleggen door de bergen van Colorado. Hij dacht ook dat de auto de toekomst had en werkte hij aan de verharding van het wegdek om autoreizen beter mogelijk te maken. Dat is dus echt “Living the American dream”
Bekend is natuurlijk het beeld uit Forest Gump, de film met Tom Hanks uit 1994,