In onze vervolgserie motorreisverhalen weer een prachtig artikel van Hans den Ouden die met zijn vrouw Dia de mooiste motortrips maakte die je je maar kunt voorstellen. Je kunt ze allemaal vinden via deze tag.
Van Port Angeles in het noorden van de staat Washington namen we de ferry naar Victoria op Vancouver Island. We hadden geen idee hoe laat het schip vertrok, alleen dat hij regelmatig ging. Dus natuurlijk hebben we er net eentje gemist. Na verloop van tijd konden we toch mee. De ferry had niet veel ruimte voor de motoren en die werden op een wat provisorische manier tussen de auto’s aan de wand van het schip vastgemaakt. Gelukkig was de zee rustig. Victoria is de hoofdstad van British Columbia en een echte toeristentrekker. Het was er erg druk en wij zijn er daarom zo snel mogelijk uit vertrokken.
Op Vancouver Island zijn maar weinig wegen. Er is een weg naar het noorden en er zijn wat zijwegen aan deze weg, maar je kan dus geen rondje rijden. Ten noorden van Victoria loopt de weg langs de oostkust en zie je het vaste land aan de overkant liggen. Nabij Qualicum Beach reden we Highway 4 op richting Port Alberni.
Daar woont neef Doug met zijn vrouw Darcy, ik had de papieren voor de terugreis van de motoren bij hen laten afleveren, dus dat was goed geregeld. De transport firma had onderweg contact met ons opgenomen dat er wat wijzigingen waren en daardoor genoodzaakt waren nieuwe papieren te verzorgen. Vooral de Airway Bill is een essentieel papier, dat perse als “hard copy” bij de motor aanwezig moet zijn.
Na de lunch reden we door naar Tofino aan de westkust van het eiland. Het het plan was om daar een paar dagen te blijven en er een walvissen tocht te maken. De weg tussen Port Alberni was echter onder constructie waardoor er steeds maar een kant op gereden kan worden gedurende enkele uren. We moesten daarom een uurtje wachten voor we verder te kunnen rijden.
Aan het eind van de middag in Tofino bleek dat alle campings vol zaten, evenals de hotels. Een eindje naar het zuiden ligt Ucluelet. Dat is een leuk plaatsje en er was ook nog plaats op de camping.
De whale watching tour was gelukkig van hetzelfde bedrijf als in Tofino. Ik had tevoren uitgezocht met welke maatschappij we dat zouden willen doen. Sommige varen met trage, grote schepen en we hadden een voorkeur voor een rib. Die varen sneller en kunnen makkelijker bij de walvissen komen als die verder weg zijn. Het is voor de schepen verplicht, voor de veiligheid van de dieren, niet te dicht naar ze toe te varen. De soort die er veel voorkomt is de humpback whale, de bultrug.
Zodra je de haven van Ucluelet uitvaart kom je langs een aantal plaatsen waar groten aantallen zeeleeuwen liggen. Als je wel eens zeehonden bent wezen kijken bij de waddeneilanden, dan weet je dat je die daar meestal als kleine streepjes op het strand ziet liggen en een enkele keer eentje naast de boot. Hier zijn ze echter in grote aantallen aanwezig en op korte afstand te bezichtigen.
De Humpbacks waren gelukkig ruim vertegenwoordigd en ze bleven een tijd in de buurt. Het zijn niet de grootste walvissen, maar 12-15 meter is toch indrukwekkend. Ze wegen 25 tot 30 ton. Het is lastig om vanaf een deinende rib met een 600 mm lens goed scherpe foto’s te maken, maar gelukkig kan je tegenwoordig net zo vaak knippen als je wilt en dan zijn er altijd wel een paar goede bij. Overigens zagen we ze later ook nog vanaf de ferry en tijdens de grizzly beer tocht.
De volgende dag reden we richting Telegraph Cove. Dat is 446 km naar het noorden. Vancouver Island is iets groter dan België om even de maat aan te geven. Telegraph Cove is een honderd jaar oud vissersplaatsje met 20 inwoners, de weg er heen is schitterend. Het bestaat alleen van het toerisme en vooral het ecotoerisme. Je kan er walvistochten maken, dat zijn hier voornamelijk orca’s. Wij gingen hier naar toe, omdat je er ook speciale grizzly beer tochten kan maken. De prijs daarvan was weliswaar fors, €255 per persoon voor een dag, maar de dag was onvergetelijk en zie je geen beren dan mag je nog eens mee.
Wij zagen grizzlies van zeer dichtbij, gespot door een van de andere gasten en niet door de begeleiders. Verder waren ook hier de zeeleeuwen talrijk aanwezig en op de terugweg naar de haven moesten we nog uitwijken voor een humpback whale.
De volgende morgen reden we naar Port Hardy en gingen aan boord van de ferry. Om op het vaste land te komen moet je drie verschillende ferry’s nemen, dus je bent wel een tijdje onderweg. De overtochten waren geen straf, want het was prachtig weer en onderweg zagen we weer diverse walvissen, zelfs vrij dicht bij het schip. We hadden besloten, aangekomen op het vasteland, als nog te gaan raften in Lytton.
We reden daarom wederom via de Sea to Sky Highway richting Whistler. Toen we bedachten dat het mooi was geweest, bleek dat de eerstvolgende camping nog 50 km verder op was. Het was snikheet en een hotel met airconditioning leek een goed plan. We vonden er snel een. Het was net overgenomen door een nieuwe eigenaar, een Chinees. Alleraardigste mensen maar ze spraken weinig Engels. In de tuin dachten we twee grote, zwarte honden te zien liggen. Bij nadere inspectie waren het echter twee zwarte beren.
Overal wordt er gewaarschuwd om je vuilnis goed op te ruimen want de beren komen er op af en zoals wordt aangegeven: “Een gevoede beer, is een dode beer”. Ze blijven terugkomen en vormen dan een gevaar voor de mensen, waarna ze worden afgeschoten. Deze kennis had de hotelier kennelijk nog niet bereikt. Maar ik kon wel van dichtbij, mooie foto’s maken, van de spelende beren.
De volgende dag waren we weer in Lytton om te gaan raften met de Kumsheenrafting company. Dat is echt bijzonder spectaculair, “white water rafting”. Na instructie in de ochtend en wat oefenen op relatief rustig water. We gingen met 4 boten met ieder zes gasten het wilde water van de Thomson River op. Het water was zo wild, dat een aantal boten omsloeg in een van de verblokkingen. Twee mensen, uit India, vielen uit een andere boot in het water en bleken niet te kunnen zwemmen. Ondanks de zwemvesten raakten ze volledig in paniek en verdronken daardoor bijna. Ze bleven met hun gezicht naar beneden in het water liggen.
Wij konden er een uit het water trekken en daarna weer overhevelen naar de eigen boot. De andere drenkeling werd door een andere boot uit het water getrokken. Die gaan dit dus nooit meer doen. Het was een enerverende dag. Na terugkomst bij het bedrijf, kan je buiten in de hot tub weer ontspannen.
We reden de dag er na richting Banff om vandaar naar het noorden te rijden.
Voor wie de bewegende beelden wil zien, check:
Ik haalde mijn motorrijbewijs toen ik 18 jaar werd. Van mijn ouders moest ik eerst mijn auto rijbewijs halen en een maand nadat ik deze had gehaald, heb ik mijn motor rijbewijs gehaald. Mijn eerste motor kocht ik al een paar maanden voordat ik m’n rijbewijs had en dit was een Honda Rebel 450. Deze werd total loss gereden door mijn toenmalige vriend. Daarna heb ik een Suzuki Intruder gekocht
De eerste 2 jaar dat ik mijn rijbewijs had reed ik alleen motor.. alle dagen van het jaar. Wanneer er zout gestrooid werd dan ging de motor naar binnen. Het liefst rij ik met mooi weer uiteraard maar ik laat me niet tegenhouden door een beetje regen of kou. Hier kun je je tegen kleden.
Afgelopen zomer zijn we met vrienden 4 dagen door Duitsland gereden.
Aankomende zomer gaan we met een dierbare vriendengroep op de motor via een mooie route naar een vriend die in Tsjechië woont. Geen haast, geen planning en vooral gezelligheid met mooie mensen en mooie dingen beleven. En op mijn lijst staat toch nog een reis door Ierland en Schotland, dat is echt iets wat ik heel
De vrijheid, jezelf zijn, alles achter je laten. De tent achterop en wat kleren in de tas en gewoon genieten van elke meter die ik rij. En dan niet vergeten de bijzondere vriendschappen die je opbouwt. Als motorrijder ben je nooit alleen, overal en altijd heb je meteen contact en gezelligheid. Het leven vieren maar ook het verdriet delen met je maten is goud. Voor mij is het een verrijking
Dat was een Honda CB750, bouwjaar 1977.
Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
‘Wanneer wij de wielen demonteren controleren wij inderdaad meteen de staat van de remblokken maar ook van de wiellagers. Verder voeren wij onderhoudsbeurten uit, reparaties en monteren wij accessoires etc. Ook zijn wij leverancier van diverse onderhoudsmiddelen zoals: kettingspray, olie-, poets- en schoonmaakproducten. Tevens hebben wij het afgelopen seizoen geïnvesteerd in een drietal 
‘Simply-Ride is een blijvende actie van Bridgestone Motorbanden. Na aankoop van een Bridgestone motorband kan de klant deze registreren bij Bridgestone op de website. Na registratie heeft de klant twee jaar lang lekrijgarantie. Bij een lekke band komt de klant naar een Bridgestone Bikersclub dealer, waar het profiel van de band wordt opgemeten. Het resterende percentage profiel bepaald de korting op een nieuwe Bridgestone motorband.’
Info redactie: In een volgend interview met Eric Versteeg van