Je kent ze wel; de filmpjes met de beroemde lijstjes. Snel, vreemd, groot, we hebben allerlei opsommingen al gezien op Youtube. Nu kwamen we een filmpje tegen over de tien duurste motoren. In dit geval ook nog eens snelle racers trouwens.
//youtu.be/x9p18mLWZnM
In 1946 kocht hij zijn eerste motorfiets. Zijn hele leven keihard gewerkt en meegedaan aan motorraces. Deze korte film is opgenomen in 2019. Eddie stapt nog steeds op zijn Triumph. Deze man heeft olie of benzine door zijn aderen stromen. Is het benzine dan zal het super benzine zijn.
DE BALKAN – MET DE BUS NAAR TRIËST
We lezen verder in onze vervolgserie “Coos op Reis”, waarin Coos van der Spek ons meeneemt door de Balkan landen.
Het is inmiddels donderdag 30 mei. Mijn BMW en ik hebben heerlijk geslapen. Zij dichies bij mij en droog onder de luifel op het piepkleine terras van de caravan en ik lekker warm onder het dekbed in mijn grote tweepersoonsbed.
Op deze camping staan geen mensen met een arbeidsethos, maar louter vrolijke en opgeruimde vakantiegangers. Hun levensritme benadert meer het mijne. Hier in de vroegte geen slaande deuren en stampende voeten op oude houten vloeren van schoenen van de …. nee, ik zou dat rare woord niet meer schrijven. Ik zal er over op houden. Denk ik.
Oh, nee. Nog ff niet. Ik word wakker. Het is 05:30 uur. Er loopt een enorme vogel met grote blote poten over mijn plastieken dak. Hij maakt ruzie met een andere vogel en eet gelijk iets hards op. Dat slaat hij eerst even stuk tegen mijn schoorsteen. Rakker! Ik ga gelijk maar plassen en zie dat het licht is. Verrèk…, dat wist ik helemaal niet. Het is zó vroeg al licht? Is dat altijd zo geweest?
Het is bewolkt en 15 graden. En droog. Hoera! Vandaag laat ik de motor staan en ga met de bus naar Triëst. Goretex-wandelschoenen aan. Tuurlijk heb ik die bij mij. En mijn sandalen. En vier paar handschoenen trouwens. Die ik overigens al allemaal aan had. Tja, ik moet die grote koffers en die gladde grijze zak ergens mee vullen. Ik kan daar moeilijk leeg mee gaan rijden. Mijn zak en ik horen immers bij elkaar…
Ik loop de poort van de camping uit en loop zo tegen Pekarna Slascicarna Pannetería-pastíccería aan. Heb jij ook geen idee wat het is? Nou, ik ook niet, maar het ruikt naar lekkere broodjes. En koffie. Met een keurig blauw flesje jus d’orange. Hé, je kan niet alles hebben. Geen verse jus, het is hier geen Spanje. En het moet hier een beetje een avontuur blijven. Whoehaaaa! Enfin, een lekker broodje dus. Ik heb ook altijd geluk.
Behalve met de bus. Daar heb ik pech mee. Die vertrekt pas over een uur. En ik mis in Koper straks mijn aansluiting. Wéér een uur. Ach, kan ik lekker lang over mijn broodje doen en vast hier een beetje rondkijken. Ik heb de tijd. Tot aan mijn dood in 2070. Want zó oud ga ik worden. Ik moet nog heel veel beleven. Zeker met die flesjes jus d’orange.
Ik koop een buskaartje. De chauffeur noemt de prijs. Ik heb geen idee wat hij zegt, dus geef hem 50 euro. Kost een enkeltje 80 cent. Ik pis in mijn broek. Wat een lullo ben ik toch, hè? Voor 50 euro koop je hier een hele bus. Krijg je de chauffeur er bij.
De bus heeft gedeeltelijk een houten stuur. Prachtig. Ik ben gelijk verliefd. Ik wil ook een bus.
Het doet mij aan onze Kever uit 1975 denken. Daar was ik ook verliefd op. Een witte. Hij had van die grote Amerikaanse achterlichten. In onze Kever zat een gehéél houten stuur. Een piepkleintje. Die Kevers waren zo windgevoelig als wat, dus als het waaide ging ik met mijn handen op stand ‘half één’ aan het stuur over de Van Brienenoordbrug. Wacht, anders geloven jullie mij niet. Ik heb nog een oude foto. Eentje met Janny en Danielle d’r op. Ach, ze hebben toch geen Feestboek…
Mijn vader vond zo’n Kevertje maar niks. Die vond toen al dat zijn zoon in een dikke BMW of Mercedes moest rijden. Ik ben nooit verder dan Passats gekomen. Sorry, pa…
TRIËSTE.
Inmiddels is het 18 graden. Wel zwaar bewolkt. En nog steeds droog. Triëst is een echte Italiaanse stad. Het is groot, mooi en statig. Net als de vrouwen. Die zijn statig en slank en prachtig gekleed. De stad heeft een oud centrum, veel terrasjes en veel winkels. Triëst heeft een echt Canal Grande, van wel 200 meter lang… En een soort Ramblas op de Viale Venti Settembre. En Klein Berlijn: een stokoude gevangenis. Die is helaas gesloten. En uiteraard veel prachtige gebouwen en monumentale gevels. Italië is geweldig. Ik hou van Italië! Meer dan Spanje en meer dan Frankrijk. Heerlijk en gezond eten. Italië hééft het!
Ik navigeer op een bankje via mijn telefoon naar een kathedraal. Ik heb gelijk aanspraak met een grote zwarte hond. Hij is aan de achterzijde voor een groot deel verlamd, vertelt haar bazin. Aangereden door een grote motorfiets, zegt ze plotseling fel. Wat erg, antwoord ik. Ik ben hier met de bus naar toegekomen, meesmuil ik en hoor een haan driemaal in de verte kraaien…
Om 14:00 uur is het ineens lekker weer. De kouwe wind is weg en de bewolking dunner. Ik zie zelfs een waterig zonnetje.
In een kerk kan ik voor twee euro water van Benedetta kopen. Dat water is door een priester gewijd en kun je gebruiken voor een symbolische reiniging. Ik zondig nooit, volgens de kranten veel priesters wel trouwens, dus heb ik helemaal niks aan dat water. Ik laat de flesjes staan.
Een stukje verderop tref ik, in een oude tuin van een museum, oude Romeinse resten aan. Er liggen zelfs ouwe stenen gewoon op een bergje opgestapeld. Het water loopt in mijn mond. Zou ik er eentje mee mogen nemen? En zal ik dan alsnog ff zo’n flesje water van Benedetta gaan kopen? Voor de zekerheid?
Ik pak om 19:00 uur de bus van Triëst naar Koper. Mis net mijn tweede bus naar Ankaran. Fijn dat ze ff op elkaar wachten. Maar dan neem ik maar voor zes euro een taxi. Niet in mijn vaders Mercedes, maar in een Dacia. Ja, hoor, heb ik weer. Sorry pa.
De taxichauffeur en ik maken gezellig een praatje. Hij komt uit Bosnië en is Christen. Hij heeft de oorlog meegemaakt. Maar woont en werkt nu heel gelukkig in Slovenië. Er was geen werk waar hij geboren is. Zijn vader werkte in de jaren zeventig bij Shell in Pernis / Rotterdam. Als ik hem vertel dat ik hier met de motor ben, toont hij mij op vier plaatsen in zijn lichaam stalen pennen van een eerder motorongeval. En bedankt voor de gezelligheid en de goede vooruitzichten, hè? Ik geef hem maar een royale fooi.
Ik vond vanmorgen hier een restaurant annex bierbrouwerij: Ristorante Mangal ad Ancarano. Piepklein en zonder toeristen. Top! De eigenaresse wil met mij mee op reis. Effe aan Janny gevraagd. NOGO…. Ook stom om zoiets te vragen.
Toffe dag. Heerlijk 13 kilometer gewandeld. Lekker relaxed. Effe geen gehoorbescherming in mijn oren.
Net zoiets als geen tampon in hebben. Stel ik mij maar zo voor, hoor…
Morgen weer verder. Ik vertrek naar Pula. Langs de kust. Kort ritje. Maar daar is het beter weer. Voorlopig heb ik ff geen zin in regen. Ik wil factor 50 en de zon!
Lekker kort verhaal vandaag. Mijn vrienden klagen. Ik zal mijn leven beteren.
Nog wat van The Catch of the Day kijken?
Het jaar 2021 zit er bijna op. Als motorrijders hebben we een mooi seizoen gehad. Onze hobby kunnen we gelukkig veelal in de buitenlucht beoefenen, en die anderhalve meter afstand die hielden we altijd al, rijkelijk zelfs.
Namens het team van Ikzoekeenmotor.nl wensen wij jullie allemaal een hele fijne kerst, misschien met wat minder mensen om je heen, maar hopelijk wel in goede gezondheid. Verder willen wij je een prachtig 2022 toewensen, met kilometers rijplezier en heel veel passie voor motoren.
Bij de start van deze website, hebben we, naast de gewone Facebook fanpagina ook een besloten groep opgericht op Facebook, met de naam PASSIE VOOR MOTOREN. Inmiddels hebben we daar bijna 3.200 leden. Een gezellige club mensen, veelal motorrijders, die berichten, foto’s en filmpjes delen vanuit hun hobby. Soms doen we daar een onderzoekje. Natuurlijk beseffen we dat je met dit soort onderzoeken, ‘binnen je eigen parochie’ geen conclusies mag trekken over landelijke cijfers, maar goed, je ontdekt vaak toch op een leuke manier waar de interesses liggen en hoe het gedrag van de motorrijder is. Zo stelden we een paar dagen geleden deze vraag:
“Hoeveel KILOMETERS rij jij op de motor per jaar? Let op; stel dat je op meerdere motoren rijdt, dan graag die kilometers optellen. We zijn benieuwd naar het aantal kilometers dat jij als motorrijder rijdt. Pak svp een gemiddelde van de laatste jaren dan. BVD, redactie.”
Inmiddels hebben er 134 mensen hun stem gegeven, en gezien de uitslagen, leek het ons leuk die even onder elkaar te zetten. Let wel, de meeste motorfietsen in Nederland komen nauwelijks buiten, dit zijn dus uitsluitend antwoorden van leden van onze groep. Deze cijfers kun je niet loslaten op alle motorrijders.
Binnen onze groep rijdt meer dan de helft (62%) van deze stemmers tussen de 5.000 en de 20.000 kilometers. De grootste groep is 35 procent die uitkomen tussen de 5.000 en de 10.000 kilometers. Zes rijders (4%) rijden tussen de 30.000 en 50.000 kilometers. De motorrijders die meer dan 50.000 km per jaar rijden, tja, die hebben geen tijd om deze berichten tot zich te nemen.
Al met al hadden we niet zoveel kilometers verwacht. Dit artikel is gepubliceerd op 8 december 2021, stemmen die erna gedaan zijn, worden niet meer mee gerekend.