Martin van Uden is fan van Indian Motoren. Hij rijdt momenteel met een Indian Roadmaster 116, deze neemt hij in een aanhanger achter de camper mee door heel Europa. Martin schreef ons dit verhaal wat eerder gepubliceerd stond in een club-blad van de IMCN. Deze afkorting staat voor De Indian Motorcycle Club Nederland.
🏍🏍🏍
Hallo motor vrienden en vriendinnen. Mag ik mij even voorstellen, voor diegene die mij nog niet kennen of mij nog beter willen leren kennen. Mijn naam is Martin van Uden.
Zelf ben ik de jongste niet meer (bijna 70) maar binnen de IMCN club heb ik wel de jongste Indian motorfiets.
Het begon op de brommer
Mijn liefde voor motoren begon al op twaalf jarige leeftijd, mijn ouders reden allebei op een Sparta bromfiets. Mijn moeder op een automaat en mijn vader had een bromfiets met 3 versnellingen.
Ik kon het niet laten en toerde op jonge leeftijd al af en toe op de brommer van mijn moeder en later ook op de brommer van mijn vader.
De liefde
Maar mijn hart en liefde voor de Indian motoren is ontstaan door mijn buurman Piet. Hij woonde een paar huizen verderop bij ons in de straat en was altijd druk doende met zijn Indian Scout. Het fascineerde mij om te zien hoe hij zijn meisje met liefde en zorg behandelde. Een keertje bood hij mij aan mee te rijden. Mijn hart ging open en is tot vandaag open gebleven. De liefde voor de (Indian) motor was een feit.
Toen ik weer thuis was en mijn vader over mijn belevenis vertelde zei ik: “Als ik klaar ben met mijn machinebankwerker opleiding dan wil ik de autoherstel opleiding er gelijk achteraan doen”.
Op mijn zeventien jarige leeftijd kocht ik van mijn spaarcentjes mijn eerste motor. Een Honda CB 72. (250cc). Achter onze woningen lagen veel landerijen en dijkjes waar ik af en toe stiekem een stukje ging rijden.
De politie
Maar ja de eerste confrontatie met de politie was een feit. Gelukkig kende ik de omgeving op mijn duimpje en reedt de politie van mij weg. Met knikkende knieën zette ik mijn motor vlug weer in de schuur en liep ik naar de keuken voor een drankje om mijn adrenaline weer op pijl te krijgen.
Ik zat nog niet koud in de stoel of ding-dong daar ging de bel. Ik opende de deur en zag daar tot mijn stomme verbazing mijn buurman Piet in politieuniform staan. Ik moest drie keer slikken. Hij sprak mij aan met een opgeheven vinger en met luide stem:
“Als ik jou nog een keer zonder rijbewijs op die motor zie rijden, dan zal ik er voor zorgen dat je nooit meer rijdt”!
Toen ik achttien jaar werd heb ik gelijk mijn motorrijbewijs gehaald (een les en geslaagd) en ja als afgestudeerd automonteur moet je wel op van alles en nog wat kunnen en mogen rijden dus heb ik gelijk er achteraan mijn auto-, bus- en vrachtwagenrijbewijs en vorkheftruck certificaat gehaald. Op negentien jarige leeftijd ging ik als vrijwilliger de militaire dienst in en werd daar opgeleid tot straalvliegtuigmonteur. Daar kon ik al mijn behaalde rijbewijzen nog eens dunnetjes over doen.
De motorvoertuigen hobbyclub
In de avonduren had ik de leiding over een motorvoertuigen hobbyclub. Omdat ik ook motor reed, werd ik al vrij snel met de reparaties geconfronteerd van Amerikaanse militairen die op een Harley Davidson reden. Een Amerikaanse militair was zelfs zo blij met zijn reparatie dat hij mij een nieuwe HD Electra Clide aanbood tegen inkoopsprijs, in krat te willen bestellen voor maar 16.000,00 gulden. Ik wilde dat wel maar wat mij opbrak was elk jaar de verzekeringspremie van ruim 2.000,00 gulden, daarbij zag mijn vriendinnetje haar trouwfeestje als sneeuw voor de zon verdwijnen en laten we eerlijk zijn mijn droom was toch wel echt een Indian, dus heb ik het maar niet gedaan.
Nu moet ik met mijn verhaal niet te langdradig worden maar de volgende 40 jaar heb ik heel wat (oude) motoren gekocht, gerestaureerd , gerepareerd, gemodificeerd, gereden en weer verkocht. Het sleutelen aan motoren vond ik geweldig maar mijn liefde ging naar mate ik ouder werd steeds meer uit naar rijden en niet meer naar sleutelen. Ik ben toen overgegaan naar het aanschaffen van nieuwe (betaalbare) motoren.
De laatste tien jaar voor ik 65 jaar werd reed ik Intruder’s. De eerst vijf jaar op een CB 800 en daarna vijf jaar op de C 1800. Ludy, mijn vriendin is net zo gek op motorrijden als ik en we toerden door heel Europa, geen berg was te hoog en geen dal was te diep. Echter was er wel een probleem met deze motor. Hij was nog geen vier jaar oud en het chroom op de carter deksels liet al los en Suzuki Nederland wilde dit niet vergoeden en/of een coulanceregeling treffen. Ik zei:
“Mijn bel op mijn 40 jaar oude Gazelle fiets die in een vochtige schuur staat, daar laat het chroom ook niet van los”. Ik was er helemaal klaar mee.
Sparen voor een Indian Motor
Na jaren sparen kwam de wens steeds dichter bij en werd het tijd om nu eindelijk mijn droom eens waar te maken. Bij toeval reden we in Venlo langs een Indian dealer en mijn hart ging sneller kloppen. Ik zei kom Ludy we gaan samen een kijkje nemen.
We werden ontvangen door de uiterst vriendelijke verkoper Mike.
De showroom stond barstens vol met HD’s en Indian motoren en helemaal achterin viel mijn oog op een nieuwe parelmoer zwarte Indian Roadmaster 116 (1900cc).
Mijn hart ging sneller kloppen.
Ik kreeg een flashback van toen ik 12 jaar was en achterop de motor van de buurman Piet zat. Voor ik eindelijk bij zinnen was, vroeg Mike of ik er een stukje op wilde rijden. Ik keek Ludy en Mike aan en zei: “Nou, als dat kan graag”.
De hele zaak werd door Mike en twee monteurs leeggeruimd en na 15 min stond het meisje buiten in het zonnetje te pronken. Ik vroeg beteuterd: “Moet ik nog ergens voor tekenen? Moet je mijn rijbewijs? Of wil je de sleutels van mijn auto?”
“Nee hoor ga maar lekker rijden”, was het antwoord.
Ik dacht: “Dat moet je in het westen van ons land niet doen, dan ben je echt je motor kwijt. Nou, als ik niet terug kom hebben jullie altijd mijn diamantje Ludy noch op de achterhand.”
Ik heb echt op heel veel motoren gereden en ik kan jullie zeggen dat ondanks zijn zware gewicht (435kg, heeft ook zijn voordelen), deze Indian motor de souplesse heeft van een jonge meid van 20.
Het vermogen is op drie niveau’s in te stellen, toer, normaal of sport dus voor elk wat wils. De vering is met een bijgeleverd pompje en tabel op hoogte en gewicht van de duo passagier af en in te stellen. Maar er is ook nagedacht over de warmte die de motor bij stationair toerental afgeeft. De achterste cilinder gaat dan automatisch uit waardoor het motorblok op alleen de voorste cilinder loopt en dus niet oververhit raakt.
Het geeft daarbij een heel apart geluid en als je gas geeft schakelt de tweede cilinder automatisch weer in en heb je alle vermogen weer 100% beschikbaar. Daarbij is de motor van allerlei luxe voorzien: afzonderlijke zadel verwarming; instelbare handvat verwarming en om het helemaal compleet te maken 4 boxen van elk 50w voor een lekker stukje muziek op de achtergrond. Via de Ride Command wordt alles punctueel geregeld, bijgehouden en opgeslagen. Hij is van ABS en Cruise Control voorzien en de richtingaanwijzers gaan automatisch uit als de motor na een bocht weer recht rijdt en niet te vergeten Ludy zit als een vorst(in) op het bankstelsel (haha) zoals veel Indian leden dit wel noemen.
Een motor die je ondanks zijn best wel hoge prijs (€40.000,00) niet kan laten staan en laten we eerlijk zijn het leven kan heel kort zijn en je moet nu genieten, “Je laatste hemd heeft namelijk geen zakken”, dus ons moto is geniet van elke dag die je gegeven wordt.
Trek de wereld in en geniet
Ludy en ik hebben de afgelopen vier jaar met deze mooie Indian motor door bijna alle landen van Europa gereden. Mede ook omdat wij mooi weer rijders zijn doen we dit in combinatie met de camper en de aanhanger.
Dus mijn advies als jullie met pensioen gaan of al zijn: “Trek de weide wereld in en geniet van jullie passie voor het motorrijden en als kers op de taart, geniet van al het mooie wat Europa jullie te bieden heeft”. Wij zien jullie weer graag in vol ornaat en in goede gezondheid bij alle IMCN treffers maar zeker ook bij het Internationaal Indian treffen te Tsjechië eind juli 2024.
Tot snel. Groetjes, Martin van Uden.
