Categoriearchief: Ikzoekeenmotor.nl

Toeren door de Ardennen

Een regenachtig weekend in oktober. De herfst hangt in de lucht en heel wat motorrijders die liever met het mooie weer op pad gaan kijken dan graag naar websites en filmpjes over hun passie voor het motorrijden. Via onze pagina motorbedrijven en leveranciers vind je (onder andere) heel wat bedrijven die gespecialiseerd zijn in motorreizen. Maar natuurlijk hoef je niet altijd ver weg te zijn om te genieten. Op onze Nederlandse dijkjes en buitenwegen is het heerlijk toeren. Wil je naar het buitenland maar het toch wat dichter bij huis houden?  Je kunt op een paar honderd kilometer afstand al door een mooi heuvelachtig landschap toeren? Misschien zijn de Ardennen wel een mooi idee?

PS: tipje van de redactie. Zoek je een mooie plek om te overnachten in de Ardennen? Kijk dan eens naar BoTemps in Grandmenil.  Een heel rustig dorpje in de Ardennen om verliefd op te worden.

 

Rini Manniën heeft het motorrijden weer onder de knie!

Van een trouwe lezer, Rini Manniën uit Roosendaal kregen we een verhaal door dat hij na behoorlijke tegenslag, toch een manier gevonden heeft om zijn PASSIE VOOR MOTOREN te blijven uit oefenen. We zagen zijn bericht in onze besloten facebook groep, en vroegen hem om zijn verhaal op te schrijven. Bij deze:

Kawasaki Z1000SX

“In 2011 kocht ik bij Motoport Rockanje de Kawasaki Z1000SX die toen net uit was. Na het lezen van wat rijtesten was ik overtuigd dat dit de motor zou worden die ik wilde, want op de Kawasaki ZRX1100R uit 1998 ging het steeds moeilijker met de rug en schouders omdat je eigenlijk op een Naked Bike volop in de wind zat.

Dus besloot ik die in te ruilen op de nieuwe Z1000SX. Voor een periode van 9 Jaar heb ik met volle tevredenheid erop gereden. Ik ben er diverse bergen en passen mee gereden zoals o.a. de Stelvio, Timmelsjoch, Oberjoch, Passe Tonale,
Madonna di Campiglio, de Fernnpass en noem ze maar op. Dat reed perfect dus ik had helemaal geen reden om te denken aan een andere motor. Tot, na jaren van klachten, het moment zich aan diende dat mijn orthopeed het tijd vond worden om een nieuwe knie te gaan plaatsen. Het kon zo niet doorgaan…

Dus daarmee ingestemd en in oktober 2019 zij we dit avontuur aangegaan. Nieuwe knie erin en 3 dagen verblijf in het Bravis Ziekenhuis Roosendaal. Daarna naar huis om te revalideren achter de rollator en soms op 2 krukken. Stapje voor stapje boekte ik het gewenste resultaat. Zes weken lang ging ik 3 keer per week met chauffeur naar de fysiotherapeut. Daarna mocht ik er zelf met de auto heen. Na 3 maanden revalideren mocht ik na overleg met de bedrijfsarts mijn vak van lieverlee weer uit oefenen. Ik ben buschauffeur in het OV. Ik mocht 9 maanden geen motor rijden dus daar naar geluisterd. Hooguit mocht ik er wel op gaan zitten en kijken hoe de houding ging. In het begin was dat amper 1 minuut. Ik vroeg me echt af of ik ooit weer kon toeren op de motorfiets.

Na 9 maanden ging alles zo goed dat ik weer mocht werken en fietsen, dus ik ging kijken of het lukte op de motor. Toen ik erop stapte voelde ik weinig en dat gaf me goede hoop. Dus een ritje gemaakt via MRA en op de TomTom gezet; het was een goeie 40 km, meer niet. Meteen merkte ik dat het toch wel wat wringde, ik hoopte dat dit gewenning was. Het bleef helaas zeuren na 45 minuten op de motor.
Ik heb toen was aanpassingen laten doen aan de motor (ander zadel, schakel/remset verlaagd, versnellingspook meer naar buiten laten plaatsen).
Het “nieuwe” schakelen was een hele verbetering (doordat er een bus tussen de schakelpook was geplaatst) maar de andere veranderingen gaven niet het resultaat.

Zou dit dan al het moment zijn dat ik moest gaan stoppen met motorrijden??

Kawasaki Versys 1000 ABS

Of ga ik echt het roer omgooien en eens kijken of er geen ander type van Kawasaki is? En jawel, dat was er: de Versys. Deze heb je in 3 klassen, namelijk de 300-650-en 1000 cc.

.. de aanpassing …

Meteen wist ik dat het de Versys 1000 moest worden omdat ik graag veel koppel heb. Tijdens de proefrit bij Motoport Rockanje kwam ik er na 10 minuten al achter dat ik helemaal niks meer voelde alleen bij het schakelen nog een beetje. Dat was op te lossen door de bus bij de versnellingspook over te zetten naar de Versys 1000.
We kwamen overeen met de inruilprijs en wat ik dus bij moest gaan leggen voor de nieuwe motorfiets.

Er moest wel een speciaal verlagingsset op van Hyperpro. Dit zorgt voor een progressieve vering wat erg fijn is om te rijden met wind, en het geeft de motor een beter wegligging als je zwaarder beladen bent zoals tijdens een motorvakantie.

Sinds 29 september 2020 ben ik de trotse eigenaar van de Kawasaki Versys 1000 ABS van 2018. Ik kan weer toeren!”

Pim van Dongen: “Kijk eens verder dan de meesten doen!”

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Pim van Dongen, 42 jaar uit het Brabantse Oosterhout

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Op mijn 17e, in 1995, kocht ik mijn eerste Vespa: een PK 50 XL Automatica. Een automatica omdat schakelbrommers in die tijd vele malen duurder waren om te verzekeren. Deze is in het jaar 2000 (toen mijn zware A rijbewijs inging) in de hoek van de garage verdwenen met een deken er overheen. In 2013 ben ik begonnen aan de restauratie hiervan en na een jaar klussen (met wat oponthoud) was deze klaar. Nu in de staat zoals ik hem als puber wilde hebben maar waar ik toentertijd het geld niet voor had. Deze is overigens nog steeds in mijn bezit.

PK 50 XL Automatica

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Toen mijn zware rijbewijs inging had ik het geluk dat mijn vader net iets voor mij zijn rijbewijs gehaald had. Hij kocht toen een Yamaha Diversion 600. De eerste 2 jaren van mijn rijbewijs was het dus stiekem rondjes rijden op het industrieterrein. Op 20 augustus 2000 ging mijn zware B rijbewijs in mocht ik er legaal op rijden. In die tijd waren motorpakken, als je geen leer had, nog echte hobbezakken.

Foto: Yamaha Diversion 2001

Na een aantal jaar was het dus tijd voor wat anders. Ik wilde iets vlotters met iets betere remmen en in september 2004 kocht een Kawasaki ZZR 600 uit 1991 met 35.000 op de klok. Dit was dus mijn eerste eigen motor.  In 2010 toen ik deze wegdeed stond er 117.000 km op de klok.

Foto: Kawasaki zzr 600 op mijn favo weggetje de GI-682

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik rij puur hobbymatig. In Nederland rijden daar geef ik echt weinig om (flitspalen, drempels, drukte, idioten op de weg, stoplichten). Ik probeer het goede weer wel op te zoeken. Ik heb bijvoorbeeld nog steeds de Picos de Europa op mijn to do list staan, maar steeds als ik er heen wil rijden is het er takkeweer. Dan is het besluit dus snel genomen om af te wijken naar een zonniger gedeelte van Spanje. Ook een dagje Ardennen plan ik natuurlijk alleen als ik weet dat het er lekker weer is. Echter regent het op vakantie een keer op een dag dat ik van A naar B wil, tja, dan is het gewoon doorrijden.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Ik denk een KTM 790 Adventure of de nieuwe Yamaha 700 Tenere. Ik rij nu een Suzuki V-Strom 1000 en merk dat deze toch wel behoorlijk aan de zware kant is als ik een keer onverhard wil gaan. Ach, alles heeft zo zijn charmes en alle typen motorfietsen zijn leuk om een keer op te rijden.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Wat is mooi? Een “allermooiste motorrit” heb ik niet echt maar wel een aantal hoogtepunten. Qua landschap en natuur was het supervet rijden op een gehuurde F800GS eerst langs de Great Ocean Road en daarna door de binnenlanden van Australië. Rode gravelpaden waar de kangoeroes over- en langsheen aan het springen waren.

Australië

En dan zijn er ook nog herinneringen die me altijd bij zullen blijven puur om het euforische gevoel. De keer dat ik met Richard (welke 3 weken zijn rijbewijs had en om te leren rijden met mij een rondje Alpen ging rijden) eind September in Val Thorens reed en we gingen kijken of we via wat onverharde paden de top van 3000 meter hoogte konden halen. Wat dus ook lukte. En vervolgens aan de andere kant via de rode pistes onverhard omlaag tot de verharde weg pas weer begon in Orelle op 800 meter hoogte.

Foto: Top Val Thorens

Die trip was echter voorbereidend werk voor wat we in Januari  2012 gingen doen. Met de motorfiets op Wintersport. Zelden hadden we zo veel bekijks onderweg als toen. Dat lag waarschijnlijk aan onze bepakking van onze V-Strom’s met een tanktas, een bagagerol, een topkoffer, 2 zijkoffers èn aan de zijkant van de motor ook nog eens een snowboard in beugels die we zelf in elkaar gelast hadden. Omhoog ging goed, echter omlaag, een week later, hadden we de zelf gelaste sneeuwkettingen nodig om door de sneeuw heen te komen. Wat was ik blij dat we, na 20 kilometer ploeteren, weer beneden aan de pas stonden.

Foto: Wintersport

Ook heel erg mooi vind ik de manier van reizen op mijn Vespa P200E (uit 1982) waar ik ook 4 zomers mee op reis ben gegaan. Het eerste jaar dat ik dit deed en bovenaan de Iséran stond was ook zo’n momentje van geluk dat ik het gehaald had. Nog gaver was het rondje om de kerk, maar dan geen lokale kerk maar vanuit Oosterhout naar Barcelona om een rondje om de Sagrada Familia te rijden op de Vespa.

Foto:  Iséran op de Vespa

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Tsja, ooit nog een keer van Nederland naar Zuid Afrika echter dat continent is nou niet echt bepaald veilig te noemen. Dichter bij huis zou ik heel graag een keer naar IJsland willen.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Ik kocht mijn V-Strom 1000 in 2010. Er stond toen 35.000 km op de teller. Nu staat deze op 131.000 km, oftewel nog lang niet op en ik beleef er nog steeds meer plezier mee dan menigeen die een dure motor koopt en er hooguit een keer mee naar de Eifel gaat. Een motor is een gebruiksvoorwerp waar je plezier mee mag beleven.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Heel veel vrijheid, een ideale combi voor de vakanties van overdag rijden en ‘s avonds kamperen. Zo kom ik op plekjes waar je normaal nooit zou komen.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Dat ik iedereen wil aanraden verder te gaan kijken dan dat de meesten momenteel doen. Ga eens verder de Alpen in, ga naar de Dolomieten, ga naar Lake District, steek die Pyreneeën over en ontdek wat een geweldig motorland Spanje is!

Tipje van de redactie:
Wil jij meer lezen over motorreizen?
Ga dan naar deze rubriek voor meer artikelen.

Petra Blankwaard, happy met de motofiets die ik nu rij

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Petra Blankwaard, geboren in Nijmegen en (grotendeels) opgegroeid in regio Leiden. In Alphen a/d Rijn en Leiderdorp heb ik de lagere school en onderbouw van de middelbare school doorlopen, de laatste jaren van de middelbare school doorliep ik in Leiden. Ik ben de oprichtster van Indigo Webstudio, waar we ons bezig houden met het bouwen van websites in o.a. WordPress en Magento.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Toen ik van school afkwam en mijn eerste baan had besloot ik een brommer aan te schaffen. Een tweedehands donkerrode Tomos. Ik kan me nog herinneren dat ik het magisch vond dat je voor een paar gulden je tank volgooide en er dan flink wat kilometers mee kon maken. Verder had ik niks met deze brommer, praktisch maar voor de rest kon die me gestolen worden. Later reed ik op een ‘echte’ brommer: een Puch Maxi. Met ruimte onder je seat om je voeten opgetrokken op neer te zetten. Heerlijk ding, lang plezier van gehad.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

In 2004 haalde ik mijn motorrijbewijs en ik kocht eerst een tweedehands bike om wat ervaring op te doen. De eerste was een Honda Roadster VRX. Daar heb ik behoorlijk wat kilometers mee gemaakt, al was de motor wel wat aan de kleine kant voor mijn lengte. Maar hij heeft me nooit in de steek gelaten.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik ben wel een mooiweer-rijder hoor. Al heb ik ook de nodige kilometers door de regen gestuurd. Ik ben jarenlang eens per jaar een lang weekend naar Engeland gegaan met een groepje bikers. Kamperen en toeren. Ontzettend leuk. Bepakt en bezakt de oversteek, op de camping de tenten opzetten en in de avond de BBQ aan. Verder heb ik veel dagtrips gehad: naar evenementen zoals een treffen, speelgoedritten voor het goede doel en oldtimer-dagen.

Later kocht ik mijn droom (toen): een Harley. Ik koos voor een Sportster, die is vrij compact. Geweldig geluid, op zich prima op gereden maar ik heb er nooit dat happy gevoel mee gehad als met die oude Honda. De fiets was te klein en reed voor mij niet lekker: altijd wat onzeker in de bochten.

Door stom toeval stuitte ik tijdens een demo-dag op mijn huidige motor: een Moto Guzzi Bellagio. Ik maakte voor de gein een testrit en kwam in tranen van blijdschap terug op de parkeerplaats. Daar heb ik toen gelijk werk van gemaakt: Harley verkocht en overgestapt op de Bellagio. Daar rij ik nu nog steeds op. Toeren en af en toe woonwerk-verkeer.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Ik vind de Indian Scout Bobber ge-wel-dig om te zien. Ik zou ook bij KTM gaan kijken, nooit op gereden maar wel erg benieuwd naar. En heb altijd een zwak gehad Triumph fietsen, de cafe-racer-achtige modellen. Als ik wat zoek voor grotere reizen zou het een BMW R1250 GS worden.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Tot nu toe was dat een rit in de Belgische Ardennen, jaren geleden, gecombineerd met een kampeerweekend. Ook in Engeland was het leuk rijden, maar nou ook weer niet adembenemend.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Hoog op mijn verlanglijst staan Schotland en Noorwegen. Maar ook Duitsland en Italië. De grootste wens is om een langere periode meerdere landen of staten door te reizen met de motor. In Europa, Australië / Nieuw Zeeland, Afrika of de VS. Maar misschien blijft dat voor altijd een droom…

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Nee! Niet eens. Ik ben heel happy met de fiets die ik nu heb.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Motorrijden is voor mij (lekker cliché) een gevoel van vrijheid. Vaak zijn ritten niet van tevoren uitgestippeld dus ik zie wel waar ik uitkom. En je hoofd leegmaken. Rijden, om je heen kijken en genieten. Hier en daar een stop voor een hapje of drankje en praatje met andere motorrijders die je tegenkomt. Ik kan daar heel blij van worden. Waar ik in de auto nog veel nadenk over de dingen die je zo bezighouden heb ik dat op de motor niet.

 

Eric Pont en zijn gouden motorrijbewijs

Soms moeten mensen heel veel moeite doen om een motorrijbewijs te mogen halen. Op de redactie kregen we dit levensverhaal van Eric Pont binnen. Ongelooflijk wat mensen soms kunnen doorstaan of over moeten hebben voor onze passie. Lees en verbaas je.

‘Dat er een kick is met motorrijden dat zal aan het eind van het verhaal wel duidelijk zijn.

Als de jongste in het gezin was het voor mij een mooie ervaring erbij toen beide broers bezig waren met motorrijbewijs en motor. Mijn oudste broer wilde een motor die na veel denkwerk en naslagwerk werd aangeschaft. Het was een Honda 500cc, daar begon hij mee. De andere broer was daar wat makkelijker in en vond dat het moest rijden en niet duur moest zijn. Tja, het studentenleven vereiste veel en al snel stond er toch een Jawa 350cc  in de garage.

Heerlijk om de motoren te zien. Mijn broers gingen er vaak mee op stap en maakten genoeg km’s. Snel werd de Honda 500 vervangen door een BMW 100rs. Een van de eerste uitvoeringen. Wel een hartstikke gave machine.

Er werden zelfs stappen ondernomen om naar evenementen te gaan. Veel werd toen ook door de KNMV georganiseerd en daar werd ook regelmatig naar toe gegaan. Als je dan de motoren zag, begon je daar natuurlijk helemaal van te kwijlen. Ja dat wilde ik gaan doen, motorrijden. Pa en ma vonden dat niks, veel te gevaarlijk en vooral voor mij, want het was het geval dat ik epilepsie had en dat ik motor rijden maar eens uit m’n hoofd moest zetten!

Tijdens mijn jeugd was de epilepsie onder controle. De insulten werden minder, medicatie werd verminderd. Dat ging de goede kant op, dacht ik. Het werk als kok in de restaurant keuken was mijn passie maar het was ook een heftige tijd. Lange werkdagen en de spanningen kunnen goed oplopen wat natuurlijk niet altijd goed is in combinatie met epilepsie. Maar dat was allemaal goed onder controle.

Totdat ik op 15-jarige leeftijd op de fiets werd aangereden door een persoon die net 2 weken zijn rijbewijs had. Het was een flink ongeval. Ik werd meegesleept onder de auto door met als gevolg flink letsel aan mijn gezicht en linker been. Mijn gezicht lag half open en mijn linker been was aan de binnenkant geheel weggeslagen. De chirurgen hadden genoeg werk om mijn spieren aan mijn been om te leggen zodat ik weer voldoende kracht had om te lopen. Helaas bleef mijn linker been voor een gedeelte verlamd en moest ik een spalk om. Mijn gezicht had ook de nodige schade. Dit is gelukkig na voldoende operaties zo goed als genezen. Daarna volgde nog meer dan genoeg bezoeken aan artsen, neurologen en revalidatie om toch fatsoenlijk te kunnen lopen. Maar eigenwijs als ik was ging ik door met veel sporten en oefeningen. Dit gaf wel een kleine beweging terug in m’n voet…das al iets. Weer een stapje vooruit, yyeess!

Ondertussen mocht ik beginnen met autorijles, wel in een automaat, omdat het linkerbeen nog niet voldoende gebruikt kon worden. Gelukkig waren er nog geen medische keuringen voor het rijbewijs, dat was toen nog niet nodig.

Aangezien de epilepsie goed onder controle was kon dat geen kwaad, en verzekeringen hadden er geen probleem mee. Maar, troost je, dat is niet van lange duur geweest. Het ongeval had de epilepsie nu heftiger gemaakt…vele aanvallen kwamen en medicatie liep flink omhoog. De auto was in de prak gereden en dit had weer de nodige gevolgen. Dan zat ik ook in een zwart. Na 3 ongelukken besloot ik dan ook zelf om mijn auto rijbewijs in te leveren. Nu waren er nog geen gewonden gevallen maar je wist maar nooit. Ik zou mezelf ook niet kunnen vergeven als ik iemand anders iets aandeed. Vele onderzoeken, scans en bezoeken aan neurologen is altijd het gevolg van een aanval. Helaas veranderde er niks…

Van de neuroloog kreeg ik vaak als antwoord dat ik die paar insulten per jaar maar moest accepteren. Maar het beheerste mijn leven totaal. 20 jaar lang heb ik geen auto gereden en was ik afhankelijk van anderen om op afspraken te komen. Altijd moest ik iemand lastig vallen als ik ergens heen wilde en het openbaar vervoer is echt geen pretje. Toen de aanvallen steeds vaker voorkwamen ben ik terug naar de neuroloog gegaan. Deze keer kwam ik bij een arts die ik nog nooit gezien had en ook zij had het idee om helemaal van voren af aan te beginnen en alle onderzoeken opnieuw te doen. Per toeval kwam er een arts langs van Kempenhaeghe die meteen op de MRI zag waar het epilepsie gedeelte zat.

Hij gaf aan dat het te opereren was!

WWWWAAAATTTT?! Ja, er ging een nieuwe wereld ging open …kan dat…? Wanneer  kan begonnen worden? Zou ik dan toch kunnen gaan motorrijden…?

Enfin, eerst beginnen met onderzoeken, veel onderzoeken een heel jaar. Hersenscans, EEG, MRI, CTscan en vele andere onderzoeken vonden plaats. Ook moesten er onderzoeken intern in Kempenhaeghe gedaan worden. Op naar het epilepsiecentrum een week lang observatie zonder medicaties om de “aanvallen” op te wekken om ze te kunnen onderzoeke. De hele dag liep ik met electrodes op mijn hoofd om alles te registreren voor het onderzoek. Het was een spannende tijd.

JJJAA, ik kon geholpen worden!  Dat zou gaan lukken, geloof me, er gaat zoveel veranderen, maar … dan gaat die motor er ook aan komen. Dat was een streefpunt.

Een jaar na het onderzoek, en allerlei bezoeken aan de specialisten, komt de oproep binnen om een hersenoperatie te laten doen om de epilepsie weg te nemen. Daarna zou een genezing volgen, het klonk zo eenvoudig.

De operatie was heftig en had veel gevolgen. Ik wilde niet bijkomen uit de narcose, mijn ogen bleven dicht. Een ingrijpende tijd voor ons gezin, die ons een hele sterke band van saamhorigheid heeft gegeven.  Gelukkig was dat niet bijkomen niet van lange duur en kon de genezing verder gaan. Het was een zware revalidatie. Ik kon wel denken wat en hoe ik iets wilde maar ik moest opnieuw leren schrijven en praten. Het formuleren van zinnen was een enorme uitdaging. Het zou tijd kosten en dat heeft het gedaan.

Veel dingen hebben nog gevolgen. Kracht in mijn armen had ik niet. Creatieve bezigheden lukte niet omdat ik me niet kon concenteren. Mijn karakter had ook een verandering doorgemaakt. Lachen en huilen had ik niet onder controle en ik kon zo maar uit het niets een ander persoon worden. Slapen ging gewoonweg niet; ik bleef klaarwakker soms wel een paar dagen achter elkaar. Mijn geheugen had ook problemen. Ik kon de eenvoudigste dingen niet onthouden. Dat zag er niet goed uit.

Vele bezoeken aan de ARBOdienst volgden. Vervanging van je werk door iemand anders. Vele gesprekken met mijn werkgever die gelukkig alle begrip had en me vaak moest zeggen dat ze liever een gezonde Eric terug hadden dan een halve Eric. Ik voelde me enorm gesteund door hem. Ondertussen zijn we een jaar verder en gaat het zelfs ter sprake komen of ik nog wel kan gaan werken. De nodige godvers zijn bij mij door m’n hersens gegaan, geloof me. Dit was de bedoeling niet van de operatie!

Gelukkig is in de loop van de tijd veel veranderd. Mijn geheugen is goed terug gekomen .De kracht van mijn lichaam is er ook weer volop en ik had weer genoeg energie om weer langzaam op te starten met m’n werk. Dat was vrij snel onder controle en ik kon weer aan het werk.

Na al die ellende was er voor mij nog maar een streven: het motorrijbewijs.

Dus ging ik uitzoeken wat de mogelijkheden waren om met het motorrijbewijs te beginnen. Heel veel communicatie met het CBR gehad, ze hadden van alles nodig, allerlei verslagen van chirurgie en neurologie.  De telefoon is vaak in de handen geweest en via de computer ook veel contact gehad. Ik was er heel enthousiast mee begonnen maar de moed is me vaak in de schoenen gezakt. Ik kreeg de ene tegenslag na de andere. Ondanks dat bleef ik toch heel positief en vriendelijk (met een berg geduld) tot het bericht binnen kwam: Ik mocht een testrit gaan maken in een auto.

“Nou we gaan eerst een testrit in de auto om te kijken of dat wel ging”…..en een tweede testrit. Het ging prima. Nu eens een testrit op een motor en ook deze verliep naar tevredenheid. Ik mocht verder. Eerst dan eens de theorie gaan doen en als ik die heb kunnen we beginnen met de praktijk. Flink blokken en examen doen, oké 2 x dan….

Maar het is een feit ik mocht gaan beginnen met motorrijles. En dat gaf me toch een kick om op een motor te rijden. De instructeur met de auto achter je aan. Het motorrijden ging naar mijn gevoel goed en een examen ging volgen. De nerveusiteit werd enorm voor het examen en dat was ook te verwachten dat ik ging zakken. Dat is balen.

De lessen op zich gingen prima alleen de examens opgeteld waren pittig. Aangezien je na een paar keer zakken (4  keer!) een ander examen krijgt van het CBR. Dat was een echte traktatie, en rust en relaxed dat examen doen. Dit werd beloond met het rijbewijs, weliswaar voor 2 jaar. Ik moest dan weer alles opnieuw aanvragen en weer veel dingen regelen.

Inmiddels zijn we een hele tijd verder. Ondertussen ben ik 56 jaar en heb nu 3 jaar m’n rijbewijs. Tussendoor heb ik m’n rijbewijs moeten verlengen en opnieuw testritten moeten maken. Ik noem mijn rijbewijs dan ook mijn “gouden rijbewijs”.

Ik heb het er allemaal voor over gehad. Ik heb al vele kilometers op de weg gezeten en het is iedere keer een beloning voor alle ellende die ik achter me heb gelaten. De vrijheid, de zelfstandigheid en de ontspanning die ik iedere keer weer beleef kan niemand me meer afpakken. Hoe lang ik nog motor kan rijden, dat weet niemand. Als het aan mij ligt dan nog wel tot ik dik in de 80 ben.’

Gerry Hemsens uit de provincie Groningen

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Gerry Hemsens uit Nieuwe Pekela (provincie Groningen).

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Ik reed op een Kreidler, nog met een ei tankje.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Dit was in 1975 en mijn eerste motorfiets was een Suzuki GT380.

Je ziet hem op de foto. Een fijne machine.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Eigenlijk een beetje van beide, ik heb geen hekel aan regen.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

De nieuwste BMW R1250rt.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Pppfffff, dat zijn er zo zo veel! Maar het Zwarte Woud en Sauerland staan boven aan.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Nee, niet echt, maar tips zijn welkom !

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Op dit moment niet, ik heb de R1200rt sinds Februari van dit jaar en deze bevalt buitengewoon, heerlijke tourfiets.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Vooral een magere bankrekening! Ik ben sinds mijn 12e jaar gek van motoren, dus heb mijn droom wel verwezenlijkt.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Ach, ik hoef verder niks kwijt, dit was leuk!