Categoriearchief: Ikzoekeenmotor.nl

Evelien Hortulanus stapte op de motor door de liefde!

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Evelien Hortulanus en kom uit Weesp.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

 Ja ik heb eerst op een Puch gereden, prachtig blauw. Deze was van mijn broer en daar mocht ik op rijden.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Altijd heeft een motorrijbewijs hoog op mijn verlanglijst gestaan maar altijd was er toch een twijfel. Een paar jaar geleden heb ik mijn vriend ontmoet en hij rijdt motor en ik zat daardoor regelmatig achterop. Dit vond ik wel leuk maar zelf rijden leek mij vele malen leuker. Deze lieve schat heeft mij een prachtig verjaardagscadeau gegeven: mijn motorrijbewijs en daar ben ik direct mee aan de slag gegaan. Vanaf het eerst moment dat ik op de motor zat heb ik genoten. Elke les reed ik met een glimlach (wel eens verkeerd). Ik heb mijn rijbewijs op 16 april in 1 keer gehaald (dit jaar) en twee weken later heb ik mijn prachtige Kawasaki ER6-F gekocht. Ben er meteen mee naar mijn motorinstructeur gereden om hem zijn beloofde krat bier te brengen.

Evelien met haar Kawasaki ER6-F

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik rij eigenlijk altijd, behalve bij glad weer. naar mijn werk rijd ik ermee maar maak er ook mooie toerritten mee. Laatst ben ik samen met mijn vriend naar Duitsland gegaan. Daar heb ik echt goed geleerd om bochten te rijden.  We hebben 5 dagen achter elkaar gereden, super gaaf maar af en toe zwaar omdat we alles zonder snelweg hebben gereden.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Op dit  moment ben ik super blij met mijn motor en aangezien ik niet zo heel lang ben (1.65) pas ik niet op heel veel motoren en op mijn motor pas ik perfect.  Een verlaagde motor wil ik eigenlijk niet omdat ik tot nu toe niet op een fijne verlaagde motor heb gereden.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Duitsland , Sauerland

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Noorwegen staat hoog op mijn lijst. En Schotland, de bergen in. Maar ook in Nederland zijn er nog veel mooie wegen en plekken te ontdekken.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Nee ik heb deze motor net en ik vind deze echt zo ontzettend fijn rijden. Rustig rijden als het nodig is maar als ik gas geeft dan komt ie echt tot leven.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Plezier en niet meer achterop zitten bij mijn vriend…haha.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Ik wil bij deze mijn vriend bedanken voor het prachtige verjaardagscadeau waar we beide enorm van genieten.

 

 

Waldemar Torenstra en Martijn Fischer trainen bij Motomasters.nl

Waldemar Torenstra en Martijn Fischer, twee BMW-rijders, hebben een dag de exclusieve rijtraining gevold bij Motomasters.nl. Ikzoekeenmotor.nl mag dit filmpje met de lezers vandaag delen.

Motomasters.nl verzorgt rijtraining voor gevorderden zoals je die nergens anders vindt! Eén op één instructie op de openbare weg. Je eigen instructeur die je begeleidt tot in de details. Een instructeur die al vele jaren ervaren professionele rijders traint. Hij zit op een motor strak naast of achter je en is steeds in je oren aanwezig. Stap voor stap krijg je meer en meer skills aangeleerd. Wat je zeker weet is dat je naar huis gaat als een veel betere rijder met de videobeelden om het te bewijzen! 

Madeira Motor Experience

Vandaag kregen we op de redactie van Ikzoekeenmotor.nl informatie toegestuurd van Madeira Motor Experience. We hebben even contact opgenomen en daaruit bleek dat we een scoop mogen melden. Madeira motor Experience is net nieuw in de markt van motorreizen, motor touren en motor- en scooterverhuur. Zij willen zich onderscheiden door meer persoonlijke service, goede kwalitatieve touren en goed verzorgde materialen.

Madeira is fantastisch om te rijden. De wegen zijn uiterst goed, de natuur is prachtig en verandert onwijs snel. Madeira is zowel interessant voor beginnende motorrijders als voor de meest ervaren motorrijders onder ons. Voor meer informatie kun je contact opnemen met Bob Visser van Madeira Motor Experience. 

 

 

 

 

 

Wil van der Holst: “Vrijheid, vrienden, ontspanning maar ook kouwe klauwen!”

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Mijn naam is Wil van der Holst en kom van oorsprong uit Anna Paulowna (NH). Voor mijn werk bij defensie ben ik in 1986 naar Roosendaal verhuisd, waar ik in 1999 gestopt ben om met een tussenstap mijn huidige winkel Outdoor Roosendaal te beginnen. In de winkel hebben we regelmatig motorrijders die op zoek zijn naar kampeeruitrusting. Ik vind het dan leuk om ze uitrusting te adviseren die helemaal bij hun past, van ultra compact tot mega comfortabel.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Mijn eerste brommer was een 50cc Honda die niet vooruit te branden was. Na een modificatie middels een auto met aanhanger die er overheen reed moest er iets anders komen. Mijn volgende en laatste brommer was een Yamaha RD50 waar de nodige uurtjes in gestopt zijn. Hier hebben we een 5-bak ingebouwd en tikte ruim de 100 km/h aan. Hier is bij mij het sleutelvirus actief geworden. Het weekend bestond vaak uit sleutelen aan een van de brommers en Nederland rondrijden.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Op mijn 18de kocht ik een Honda CB500 Four. Voor een brommerpiloot was dit een machtig apparaat met veel power. Ik weet nog goed dat we op de brommer regelmatig even de koppeling aantikte om op toeren te komen. Dit deed ik tijdens mijn eerste rit ook met een onbedoelde wheelie en een hartslag 200 als gevolg. Na verloop van tijd was ik er achter dat de power van de CB toch niet zo groot was als dat ik in eerste instantie dacht. Na anderhalf jaar moest er toch iets zelf gebouwd worden. Ik kocht toen een watergekoelde Suzuki GT750 3-cilinder tweetakt waar ik kort op gereden heb, voordat er een slijptol in gezet werd. Een aangepast frame met Sportster tankje, mega hoog stuur en voetstepjes ver vooruit. Dit werd een project van jaren omdat alle onderdelen eerst één voor één bij elkaar gezocht en gespaard moesten worden en er veel zelf gemaakt werd. Uiteindelijk kon ik het project toch afronden en had ik mijn eerste zelfbouw custom chopper in seventies style. De foto´s kun je bekijken op www.bikes.privategarage.nl

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Als ik op zondag naar buiten kijk en het regent zal ik niet snel de motor pakken om voor de fun een rondje te rijden maar als ik onderweg ben rij ik gewoon door. Met een regenpak uit mijn eigen winkel blijf ik onder alle omstandigheden toch droog. Ik ben niet echt een fanatieke poetser maar met mijn Harley in de pekel rijden, dat gaat mij net even te ver. Omdat ik in de winter toch geen tijd heb, schaf ik er ook geen pekelfiets voor aan. Als ik een uurtje in de winter heb pak ik mijn project aan.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Poeh, dat is een lastige. Momenteel rij ik een Harley Davidson Street Rod (V-rod) waar ik helemaal happy mee ben, alleen vindt mijn vrouw dat niet comfortabel meerijden. Uit dat oogpunt zou ik wel een toer Harley, BMW of naked Jap willen. Ik zou er misschien nog wel een Yamaha XJR1300, Honda CB1300, Suzuki GSX1400 of Kawasaki ZRX1200 bij willen hebben. Brute power met je snufferd vol in de wind.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Dat zijn er zoveel, Schotland, Zuid-Engeland of Dolomieten. Bovendien is het niet alleen de rit maar ook het gezelschap en de avonden op de camping na de rit. Ik kan wel zeggen dat ik niet van snelwegen of een rechte provinciale weg hou. Voor mij moet er wel wat te sturen zijn. Dit jaar heb ik in de Dolomieten gereden met een groep en zijn we de Stelvio pas over gereden. Tijdens deze tocht heb ik onze groep gefilmd wat veel vooruit rijden en terug inhalen was. Dit was echt gaaf om mijn fietsje door de haarspeldbochten te trekken.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Nou niet echt. Er zijn nog zoveel gebieden die ik niet met de motor bezocht heb dus ik rij voor de vuist weg. Ik hoef niet persé naar de Noordkaap. Ieder jaar probeer ik met een paar maten een weekje te pakken waar we 2500 km rijden. Waar de tocht volgend jaar heen gaat weten we nog niet, dus dat is weer een verrassing.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Ik heb een tijdje een motor gehad waar ik eerst aan moest sleutelen voordat ik er mee kon rijden. Daar werd ik op een gegeven moment een beetje flauw van en dit was de reden dat ik mijn Street Rod gekocht heb. Starten is lopen en rijden. Het sleutelen miste ik wel dus heb ik er altijd een project naast. De afgelopen jaren heb ik een Suzuki GSX750R omgebouwd tot streetfighter en heb ik een Jawa TS350 en een Kawasaki KZ750R ELR opgeknapt. Op mijn website www.bikes.privategarage.nl staat een blog over enkele projecten. Niet alles staat er op omdat ik oudere projecten opnieuw moet gaan plaatsen, maar je kunt wel meekijken met het huidige Yamaha XJ650 project. Pas als het project afgerond is denk ik weer aan iets anders.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Vrijheid, vrienden, ontspanning maar ook kouwe klauwen! Toen ik in 1979 mijn motorrijbewijs haalde was de kleding nog niet optimaal dus als het regende was ik nat en koud tot op het bot. In die tijd reed ik het hele jaar door dus in de winter was dat zwaar afzien. Motorrijden is voor mij altijd ontspanning geweest. Hoe lang de tocht ook is, het kost mij geen moeite en je bent met motorrijden bezig zodat je even niet aan andere zaken hoeft te denken. Daarnaast ontmoet je zoveel mede motorrijders waar ik altijd wel weer een klik mee heb.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Ik vindt het gaaf dat je momenteel veel zelfbouw ziet. Bobbers, scramblers, cafe racers, bratstijl, choppers en trackers. Persoonlijk spreken niet alle stijlen mij aan maar ik kan het vakmanschap wel waarderen. Je ziet veel jonge zelfbouwers die met nieuwe eigen stijlen komen. Ik moet altijd lachen als iemand zegt een custom te rijden en als je dan kijkt is het een standaard motor waar ze voor een vermogen chroom op hebben “laten” schroeven.

Arnoud Haak: “Die paar liters brandstof zijn heel wat goedkoper dan een psychiater”  

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Arnoud Haak. Tukker in hart en nieren. Geboren in Borne (Overijssel) en na wat omzwervingen daar maar weer neergestreken. In het ‘wilde Westen’ kon ik niet aarden.

Na de nodige baantjes in de ICT beland waarbij ik nu werk voor een softwarebedrijf in Oldenzaal. De liefde voor motoren en techniek zat er bij mij al vroeg in. Echter kon ik daar thuis niet zo veel andere kanten mee op dan technisch lego en mecano. Veel heb ik mezelf maar aan moeten leren. Gelukkig was mijn oom automonteur en wist mijn buurman ook nog het nodige. Vanaf mijn 16e ging het helemaal los en waren we voor alle redding verloren. Ik kan me mijn zenuwachtige moeder nog steeds goed voor de geest halen toen ik voor het eerst met een motor thuis kwam. Dat mijn neef zich even daarvoor met de motor in het ziekenhuis had gereden hielp ook niet echt mee natuurlijk. Daarnaast ben ik bekend van de motorverhaaltjes die ik met regelmaat schrijf. Binnenkort maar eens een bundel uitbrengen.

Arnoud en zijn dochtertje….

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?

Een Kreidler RMC uit 1977. Het moest een schakelbak worden. Scooters vond ik niks en op een damesbrommer wilde je eigenlijk niet gezien worden. Ik had hem letterlijk van de crossbaan gered en weer opgeknapt. Daarna lag de wereld voor me open. Hele reizen zijn op het ding ondernomen tot Noord Denemarken aan toe. Omdat als student de financiële middelen enigszins beperkt zijn, heeft de aflossing enkele jaren langer op zich moeten laten wachten dan strikt noodzakelijk. Dat betekende overigens niet dat hij weg ging. Hij is er nog steeds.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Een Honda CB750 F2 supersport. Wederom uit 1977, al was dat puur toeval. Ik kon hem voor een prikkie kopen dus dan moet je toehappen. Een vriend van mij heeft hem toen voor me opgehaald uit de Achterhoek. Ik had nog geen rijbewijs. Hij heeft nog een tijdje bij een kennis in Enschede gestaan terwijl ik voor rijlessen aan het sparen was. In het begin ging onze relatie nog wat stroef. Maar nadat ik de oorzaak had gevonden van het elektrische storinkje dat hem plaagde bleek hij onverwoestbaar. Zolang je het oliepeil maar in de smiezen blijft houden. Het was op deze motor dat ik mijn vrouw naar het stadhuis heb gereden.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik rij altijd. Als je op mooi weer wacht sta je veel stil. Al staan de meeste van mijn tweewielers wel op stal in het pekelseizoen. Mijn ST1100 Pan European is mijn trouwe metgezel voor de donkere maanden en als het glad is pak ik de zijspan. In het begin keken ze er nog wel van op. Tegenwoordig staat men perplex als ik een keertje op 4 wielen aan kom. “Is de motor stuk?” is dan de vraag.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Ik zou eerst een grotere schuur moeten kopen, vrees ik. Maar daarna zou ik meteen op zoek gaan naar een mooie Honda CBX. Prachtige machines vind ik dat. En een MV Agusta superamerica. Ook zo’n schoonheid. Een oude Moto Guzzi V7 wil ik ook nog eens. Misschien nog een Honda NR. Of een oude Henderson vier in lijn. Hoe veel was die prijs ook alweer?

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Het politiek correcte antwoord is natuurlijk dat die nog moet komen. Maar ik denk toch de eerste rit met mijn dochter in het zijspan. Er waren uiteraard de nodige drama’s aan vooraf gegaan van papa die ging rijden en dat zij niet mee kon. Uiteindelijk een zijspan gekocht en daarmee leren rijden. Toen kon ze mee. Motorjas en helmpje gekocht en daar gingen we. Beide vuistjes gingen de lucht in. Ze had het voor elkaar gekregen. Ze genoot en papa ook. De enige klacht was dat het te snel voorbij was. Nog steeds gaan we vaak samen rijden. De zijspan wordt ook vaak ingezet om met zieken of gehandicapten een rondje te rijden. Onlangs reed ik nog met een bejaarde dame die zo graag nog een keertje wou rijden. Geweldig om te zien hoe ze in die bak de dag van hun leven hebben.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Ik zou graag een keertje een rondje Engeland, Wales, Schotland, Noorwegen, Zweden, Finland, Denemarken, Duitsland willen maken. Ook Ierland en Man staan nog op het verlanglijstje.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Zo snel als ik een nieuwe heb denk ik al weer aan de volgende. Helaas kan ik slecht afscheid nemen van de vorige dus de schuur staat vol ‘oud ijzer’. Het zijn allemaal oude bakken dus ze vreten geen brood. Niet zolang die motor APK er nog niet is.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Veel plezier, mooie momenten en vrijheid. Maar ook afzien, zelfredzaamheid en fysieke ongemakken. Het maakt je wel. Ik heb er mooie vriendschappen aan overgehouden met bijzondere mensen. En mooie verhalen. Die zijn we nu maar aan het opschrijven. Binnenkort maar eens kijken of we er een boek van kunnen maken.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Waarom een motor? Auto’s zijn geweldig maar je mist een stuk beleving. Laat mij maar motorrijden. Dat vind ik het mooiste. Tegen de kou en regen kun je je wel kleden. Gewoon lekker met je kop in de wind, vol in de elementen. Dat maakt mijn hoofd leeg. Na een rit kan ik de dingen ook weer veel beter in het goede perspectief zien. Die paar liters brandstof zijn heel wat goedkoper dan een psychiater.

de Derny, gangmaker bij het wielrennen

Op zaterdag 3 augustus vond de 44e editie van de Volksronde in Roosendaal plaats.  De opbrengst van dit evenement komt ten goede aan de Stofwisseltour van de Stichting Stofwissel Kracht.

Via Hans Lunenburg uit Roosendaal mochten we deze foto’s plaatsen op Ikzoekeenmotor.nl. Waarvoor dank! Zijn tekst bij de foto’s op zijn eigen facebook pagina was: “Tijdens de Volksronde (wielrenwedstrijd) op de Kade (De Kaai) in Roosendaal vindt er ook een Dernykoers plaats. Persoonlijk vind ik dit het leukste onderdeel van alle verreden wedstrijden. Renners die rijden achter hun eigen gangmakende lichte motorfiets, de Derny. Het geeft een nostalgisch beeld. Een paar sfeerbeelden.”

Bovenstaande foto’s zijn gemaakt door Hans Lunenburg uit Roosendaal.

 

De T-Birds naar Wheels and Stones

Via Gino Van der Haegen kregen we dit prachtige verslag over Wheels and Stones, van vertrek op 19 juli en thuiskomst 21 juli.

“De T-Birds naar Wheels and Stones, het is een verhaal dat niet in 1 verhaal te vertellen is. Het is namelijk een compositie van verschillende invalshoeken, verschillende verhaallijnen, aparte vertrekpunten, ontstaan van subgroepen op weg naar (wegens pannes), verschillende T-Birds divisies die los van elkaar vertrokken om naar hun respectieve thuisbasissen te rijden. Dit is het verhaal verteld door mezelf, de oprichter van de club, en bijgevolg enkel vanuit mijn oogpunt bekeken.

Het verhaal begint maanden geleden toen we besloten om dit jaar naar Wheels and Stones, een caféracer-treffen in Duitsland te gaan. Om alles wat doenbaar te houden qua organisatie en ook om het op de baan wat vlot te laten verlopen, werd besloten om voor nacht 1, een tussenstop in Sankt Vith, een slaapzaal te boeken voor 16 man. Dit was direct volzet, dus het gaf al een goed gevoel dat mijn club ondertussen stabiel genoeg is met een grote groep op een meerdaagse, buitenlandse trip te gaan. Eerste feit is dat onze 16 motoren op geen enkel moment samen op de baan geweest zijn. Een week voor vertrek kwam Hans P plots tot de constatering dat zijn agenda niet goed geraadpleegd was, en dat hij professionele verplichtingen had waar niet onderuit kon gekomen worden. One man down dus. Twee dagen voor vertrek kregen we plots bericht van Sandra, de echtgenote van Karelken, bij de dienst bevolking beter bekend als Philippe: hij werd met spoed geopereerd, en zal sindsdien nooit meer zijn gal kunnen uitspuwen. Of dit een een voor- of nadeel zal zijn moet nog blijken, maar feit is dat hij eveneens moest afhaken. Het zou een gans arsenaal aan moppen en grappen schelen, gelukkig ook aan nachtelijk gesnurk, maar dat de lokale horeca een flinke deuk in de begroting zou krijgen, stond nu ook wel vast. Two men down. Dus waren we nog met 14, en ook die 14 zouden op geen enkel moment samen op de baan zijn. Maar daarover straks meer, laat ons beginnen bij het begin: het werd aftellen zoals de kinderen tijdens die laatste dagen: nog 4 keer slapen, nog 3 keer slapen, etc. We zijn de 2 weekends ervoor bewust niet samen gaan rijden om de honger wat aan te wakkeren, en dat hielp: iedereen die ik hoorde, zag of las die dagen ervoor, keek er enorm naar uit. Voor mij persoonlijk werden de dagen ervoor wel nog heel drukke dagen. Er moest immers nog serieus wat voorbereiding gedaan worden: al het materiaal dat met de begeleidende camionette meeging, moest immers verzameld worden. De camionette zelf moest nog afgehaald worden, de oude airhead moest nog een onderhoud krijgen (dit werd makkelijkheidshalve uitbesteed aan de T-Birds huismechanieker Steve), motoren van de camionettechauffeur en passagier moesten op de trailer gezet worden, er was nog een reisje Westmalle nodig om het materiaal van onze vrienden van de North Division op te halen, en de onfortuinlijke Karelken moest nog bezocht worden in het ziekenhuis. Wetende dat mijn professionele bezigheden me zelden voor 19:00-19:30 toe staan om thuis te zijn, begrijpt iedereen vast dat dit nog een hectische week was. Gelukkig kreeg ik hulp van Hans V en de Lappen of het was me allemaal alleen niet gelukt. Maar de beloning zou navenant zijn: de mindere weersvoorspelling was inmiddels omgeslagen naar een gans weekend ideaal motorweer: niet te heet, maar wel zonnig, en vooral droog.

En dan was het eindelijk D-day, reeds vroeg wakker om nog van een deugddoende douche en stevig ontbijt te kunnen genieten. Op het afgesproken uur kwamen Tubbs en Ben aan bij mijn woning en bij het vertrek naar de afspreekplaats daagde ook Glen nog net op tijd op. Met 4 T-Birds ging het dan naar Appels, slechts 1 dorpje verder, waar Bert reeds op ons zat te wachten. Iets later kwam ook Nonkel aan, en Hans V en de Lappen, die de nobele taak op zich namen om de camionette te besturen. Zo vertrokken we met 6, en 2 in de camionette, naar Mechelen voor een tankstop, en om Steve te laten aansluiten. Vandaar ging het naar Heist op den Berg voor een eerste echte tussenstop en daar werden we opgewacht door Benny. Na een deugddoende verfrissing was het tijd om ons terug on the road te begeven, want we hadden om 14:00 uur afgesproken aan het circuit van Zolder met onze vrienden van de North Division. Van hieruit ging Tubbs me ontlasten van mijn taak als voorrijder, want hij wou perse zijn nieuwe gps eens testen. Dat hij de instellingen nog niet volledig onder de knie heeft, bleek een halfuur later: na een miniatuurversie van de 1000-bochtenrit, offroad wegen incluis, zaten we nog steeds op grondgebied Heist op den Berg. Dus was het hoog tijd de gps even te overrulen, en de autostrade te nemen, om nog enigszins op schema te blijven. Het was even zoeken naar het juiste tempo op de snelweg, maar we slaagdener toch in slechts nipt te laat aan te komen aan de Roadhouse Classic, een geweldig ingerichte bar, met een mooi achterliggend terras met zicht op het circuit. Het geluk was met ons want er waren vrije ritten voor motoren bezig, dus we zaten al meteen in de sfeer. Het werd het een blij weerzien met de North Division, en genoten we van een lekkere lunch. Niet te zwaar, want we werden tegen 18:00 verwacht op de barbecue bij de zus van Hans V, die in Malmedy woont, op een boogscheut (nouja, een serieus kanonschot) van onze overnachtingsplaats Sankt Vith. Eindelijk waren we voltallig, uiteraard zonder de motoren op de trailer, en het gaf een echt cool gevoel om met zoveel T-Birds, allemaal uitgedost in de zwart-witte clubkleuren op de baan te zijn. De lol zou echter niet lang duren, want reeds een dik halfuur later, tijdens een tankstop, merkte Nick plots dat de rechtercylinder van zijn oude boxer, een enorm metalig lawaai maakte. Na het verwijderen van de cylinderkop, en het checken van de kleppen, bleek het probleem ter plaatse niet op te lossen. Dan maar de camionette optrommelen, die na Zolder doorgereden was naar Malmedy om onze bestelde barbecue bij een lokale slager te gaan ophalen. Toen ze onderweg waren, en de troubleshooting uiteindelijk het definitieve oordeel velde dat het geen zin had de oude BMW verder mee te nemen naar zijn geboorteland, werd besloten onze huismechanieker Steve op te trommelen om de BMW op te halen, en in 1 moeite een van Dries zijn Bol d’Or’s mee te brengen zodat Nick hiermee de reis kon verderzetten. Dat deze Bol d’Or nog zijn originele duozadel heeft zou later nog van pas komen, maar dat wisten we toen nog niet. Daarnaast begon natuurlijk het probleem duidelijk te worden dat de camionette nooit tijdig terug in Malmedy kon geraken om onze barbecue op te halen. Dus werd de zus van Hans V vriendelijk verzocht dit taakje voor haar rekening te nemen. Om de 2 uur verlies van de panne van de BMW goed te maken, werd besloten dat de Central Division reeds ging doorrijden om te helpen met de voorbereiding van de barbecue, en dat de North ging wachten op Steve, om dan eveneens in ijltempo naar Malmedy te vlammen. Hierdoor gingen enkele mooie wegen aan ons voorbij omdat ze voorbijvlamden langs de snelweg. Spijtig, but you can’t always get what you want, wisten de Stones reeds in 1969. Hierdoor waren we wel getuige van een uniek fenomeen: Tubbs slaagde er in om op de snelweg tegen 110 km/u een wind te laten waarvan enkele T-Birds konden meegenieten tijdens het doorklieven van de gaswolk, faut le faire.

De aankomst bij Lieve, de zus van Hans, was hartelijk, en het werd meteen duidelijk waarom ze niet terug wil keren naar het drukke Vlaanderen: de streek en haar woning waren echt idyllisch. Een uurtje na ons kwamen ook onze vrienden van de Northter plaatse. En toen werd het, nog voor aan tafel te gaan, even tijd om aan onze overnachtingsplek te denken: tot hoe laat konden we er binnen? Een telefoontje maakte ons duidelijk dat enkelen van ons toch even het uurtje heen en terug naar Sankt Vith zouden moeten ondernemen: we hadden immers sleutels en een code nodig. De keuze viel op Dave  en Dries, de president en vice van de North, en Nick, ook ikzelf gaf me aan als vrijwilliger. Na een leuk ritje van een halfuur kwamen we aan in de jeugdherberg waar we de nacht zouden doorbrengen op 2 aparte zalen van 8 man elk. Na het afrekenen, ontvangen van sleutels en ingangscode, keerden we terug naar Malmedy, waar we net op tijd waren om te genieten van een lekkere barbecue, gebakken door Hans en Ben. Lieve bleek een voortreffelijke gastvrouw die haar best deed het ons naar de zin te maken. Vooraf deed ik de oproep ons hier als gentlemen te gedragen, en haar huis achter te laten zoals we het aangetroffen hadden. Iedereen ruimde netjes zijn bord en bestek af, al was het de president zelf die alles afspoelde en in de vaatwasser zette, van een true gentleman gesproken.

Tijd om naar Sankt Vith te vertrekken, zodat we Lieve’s buren nog op een deftig uur even uit de slaap konden wekken. Hier bleek Glen zijn mooie BMW plots met een lekke band te staan. Opblazen zorgde er enkel voor dat de binnenband niet meer goed op de velg kwam te liggen, waardoor zijn band ovaal leek. Motor op de trailer dus en de Harley van Hans eraf. Onderussen waren er al een deel vertrokken die geen weet hadden van Glen zijn panne, en het duurde even voor de groep terug bij elkaar was. Op naar Sankt Vith dan maar, en na het verdelen van de bedden was het uiteraard hoog tijd om nog eentje of meer te gaan drinken. In Sankt Vith was net een openlucht volksfeest waar we nog enkele pinten gingen drinken nu we niet meer hoefden te rijden. De lokale hoempapa muziek in Duitstalig Belgie kon nu niet direct bekoren, maar zo lagen we uiteindelijk gelukkig toch nog om niet te ontiegelijk uur te bed. Na de obligate onderbroekenlol van de boys on the road, spookje spelen op elkaars kamer, een nachtwandeling door de gangen van de jeugdherberg, de discussie over ramen dicht of open, werd het al bij al snel rustig op de kamer. Maar dat bleek maar schijn te zijn: bij het ontwaken bleek de North, die op de andere kamer lagen, geen oog dichtgedaan te hebben. Op eentje na: Patrick had geslapen als een roosje, maar dan wel een roosje die een ganse nacht bewerkt werd met kettingzagen, slijpschijven, boormachines en hamers. Zijn gesnurk bleek niet te harden. De rest had uiteindelijk op de gang op de grond geprobeerd nog even de slaap te vatten, maar dat was niet in alle gevallen even goed gelukt. Het ontbijt in de jeugdherberg was vrij basic maar scoorde toch een voldoende. En dan was het eindelijk tijd voor dag 2, het hoogtepunt van onze trip. Samen ontbijten, samen on the road langs geweldige wegen, samen aankomen op het event, samen feesten, samen terug gaan slapen: dit was de grote dag van onze trip. Lappen bleef met de camionette rijden, waarop ook nog steeds Glen zijn BMW stond met een lekke band. Gelukkig was het pas zaterdagochtend, en waren er wel wat bandencentrales in de buurt. Het plan was, in de hoop dat we ons deel van de pech nu wel gehad hadden, dat de camionette, na de herstelling van de band, in een ruk zou doorijden naar Sankt Wendel, de motoren van de trailers gingen gehaald worden en dat Lappen en Glen naar afspreekpunt Echternach gingen terugkeren langs de snelweg. Zo konden we uiteindelijk toch nog op ‘full power’ een eindje rijden, en samen op het event aankomen. Maar niets van dit alles zou gebeuren…

Dag 2 begon geweldig: het weer deed zijn uiterste best om ons goed gezind te zijn. De wegen waren mooi, de groep was net iets te groot om heel vlot te kunnen rijden, maar het bendegevoel en de T-Birds jackets die in groep het Groothertogdom Luxemburg doorkruisten joegen het testosteron en adrenalinegehalte de hoogte in. Net na de middag jaagde Tubbs ons een onverhard baantje in waarvan iedereen dacht: dat loopt hier straks gewoon dood en we kunnen ons allemaal terugkeren. Op een bepaald moment begonnen de uitstekende cylinders van mijn boxer zelfs nauwelijks te kunnen passeren tussen de rots en het hekwerk. En net als we dachten: hier stopt het baantje, zette Tubbs zijn K100 opzij en parkeerde met een gelaatstrek alsof hij hier elke week met vrouw en kinderen kwam frietjes eten. Op onze rechterkant lag immers een frituur, en daarachter stopte het kleine baantje inderdaad, want het baantje werd terug een echte straat. Toeval maar het gaf wel een grappig effect. Hier verorberden we allen een bratwurst en wat frietjes, en tijdens de lunch hadden we contact met de camionette, waarna bleek dat Glen en Lappen niet meer gingen terugkeren, want ze waren ondertussen, geheel toevallig uiteraard, op een terrasje gesukkeld waar blijkbaar lekker trappistenbier geschonken werden. Dus hadden wij niet meer de verplichting om naar afspreekplek Echternach te rijden, en besloten we om dan ook maar van de vooropgestelde route af te wijken, en de weg wat af te snijden. De wegen bleven mooi, de sfeer zat er in, en het vooruitzicht nog een uur of 2 te moeten rijden schrikte ons verre van af. Maar bij de laatste tankstop, op 68 km van de aankomstplaats ging het mis: Dries zijn Bold’Or wou niet meer mee, een oud elektronisch probleem bij die motor dat blijkbaar niet opgelost geraakt. De camionette bellen dan maar: voicemail. Denken wat we kunnen doen: niks buiten de camionette nogmaals bellen. Het bleef voicemail. Dus moesten er beslissingen genomen worden die op dat moment de juiste leken: we gingen doorrijden naar Sankt Wendel, en bij aankomst de camionette terugsturen. Nick en Dave bleven bij Dries, de rest ging in spoedtempo naar Sankt Wendel om de camionette te verwittigen. Na een snelle rit kwamen we aan, en vonden we Glen en Lappen die blijkbaar allebei een platte gsm hadden, en dus bijgevolg niet konden bereikt worden. Net voor we wilden vertrekken om Dries op te halen, kregen we de melding dat Dries besloten had VAB te bellen om zijn motor te laten ophalen en te laten afzetten bij huismechanieker Steve. Dries had immers zijn tweede Bol d’Or laten meekomen met Steve toen die achter Nick zijn BMW kwam. Die waarvan de duozadel nog ging te pas komen, weet u nog? Wel: vanaf nu was het dus Nick achterop bij Dries. No man down, but one bike down. De camping voorzien voor motoren bleek ondertussen zo vol als een ei te zitten, waardoor we besloten ons op de camping voor mobilhomes, bij onze camionette te gaan staan. Het goede weer, en het schitterende uitzicht deden sommigen van ons besluiten onze tenten niet op te zetten, maar onder de blote hemel te slapen. Dan werd het stilaan tijd ons eens richting evenementenweide te begeven. De traditionele standjes met vanalles en nog wat waren uiteraard ter plaatse, eten en drinken was er ook niet echt een probleem. Ondertussen arriveerden ook onze vrienden die in Trier achtergebleven waren bij de onfortuinlijke Dries. Het feestje zelf kwam wat traag op gang, sommigen haakten zelfs vrij vroeg af om wat slaaptekort van de vorige nacht goed te maken. Maar zij hadden achteraf spijt, want tegen middernacht zat de sfeer er goed in, en werd het al bij al nog een wilde feestnacht. Tubbs wist niet dat hij kon dansen want hij had het nooit eerder geprobeerd. Sommigen bleken in beschonken toestand zelfs trucs uit te kunnen halen die ze nuchter zelfs niet zouden durven aan beginnen. Had het nog een uurtje langer geduurd waren de grand-ecards,  flik-flaks en achterwaartse salto’s schering en inslag geweest. Maar gelukkig voor de spieren en pezen trokken de organisatoren er net op tijd zelf de stekker uit. Na een slalom-tocht naar de kampeerplek werd het daar al bij al vrij snel stil, de alcohol deed zijn werk. De North plande reeds om 08:00 te zullen vertrekken. Persoonlijk vond ik dat heel ambitieus, en ik dacht dat ze dat nooit voor elkaar zouden krijgen. En ik kreeg gelijk: ze vertrokken niet om 08:00. De taaie kerels vertrokken zelfs om 07:00. Net voor hen vertrek bleek nog dat ik op Dave zijn paarse matje geslapen had. Mijn kleurenblinde ik had midden in de nacht in de camionette naar mijn roze matje gezocht, kwam een quasi identiek matje tegen maar achteraf bleek dit dus een paars matje te zijn. Ben, die zijn luchtmatras plat vond, keek even in de camionette en vond daar gelukkig voor hem nog een roze matje. Dave, die zich iets later wou te ruste leggen, zocht eveneens in de camionette naar een matje, maar vond niks meer, en sliep dan maar op de grond. Sorry voor de harde nacht Dave. Gelukkig was het geen te lange nacht. Hier stopt de verhaallijn van de North Division, die, naar ik later vernam, rond de middag reeds in de Kempen arriveerden.

De Central Division had iets meer tijd, en had wel zin in een lekker ontbijt dat spijtig genoeg niet te verkrijgen was op het evenement. Benny liet weten na het ontbijt niet te zullen mee terugkeren huiswaarts: hij had verlof en reed nog even door naar Oostenrijk. Een korte zoektocht in het centrum van St-Wendel bracht ons al gauw in het gezellige centrum, waar we de ideale locatie vonden: een uitgebreid ontbijtbuffet waarvoor je niet op voorhand hoefde te reserveren. Ideaal om de hongerige magen te vullen alvorens de lange rit huiswaarts van een slordige 400km aan te vatten. Op een moderne motor is dit peanuts: de dag nadien zou ik zelfs met mijn jongste zoon al terug op de moderne RT zitten voor een dagje ardennen, 350km rijden en zonder stramme spieren en nekpijn thuiskomen. Maar op een caferacer is 400km zware arbeid, uren aan een stuk in een moeilijke houding zitten, de nek constant omhoog op de baan gericht terwijl de rest van het lichaam voorovergebogen op je clip-ons rust. Maar wie mooi wil zijn, moet lijden zeg ik altijd. Met de camionette werden nog gauw enkele eventuele stopplaatsen besproken. Een eerste etappe van een dikke 100km bracht ons naar Echternach, net te vroeg voor de lunch, maar een drankje en wat stretchen was welkom. De tweede etappe ging ons naar Bastogne brengen, en hier werd afgesproken om te lunchen. Deze tweede etappe zal voor eeuwig in mijn geheugen gegrift staan. Qua puur rijplezier was dit uur het hoogtepunt van ons geweldige weekend. De Luxemburgse wegen zijn goed onderhouden, en zoals geweten heel bochtig. Doordat de groep ondertussen wat uitgedund was, kon het tempo ook iets omhoog. En zo konden we een vol uur rijden, zonder ook maar 1 rood licht en andere vervelende verkeersremmers waar Vlaanderen vol van staat, tegen te komen. Het iets hogere tempo, het prachtige weer, de wegen die uit een reclamespot leken te komen, in combinatie met het decibelorgasme die onze oude, quasi ongedempte 30-40 jaar oude motoren produceerden, gaf een echte kick. Het leek wel een race uit lang vervlogen tijden. Mijn oude boxer maakte een hels kabaal, Ben zijn XS650 uit ‘76 produceerde een geluid waarop een motorfreak kan masturberen. Bert, die achter mij reed op zijn prachtige Moto Guzzi, daagde ook af en toe eens aan mijn zijde op en de dwarse V-twin van de oude Le Mans, is niet enkel visueel een der mooiste blokken ooit gemaakt, maar liet zich ook niet onbetuigd in de decibelslag. De airhead van Glen en Harley van Hans reden achter ons, en ook daar hoorde je af en toe in de verte een gedaver dat aan oude racetaferelen deed denken. Tubbs hield er ondertussen het tempo strak in, en na een onvergetelijke etappe reden we Bastogne binnen. Ik was niet de enige die over de zopas afgelegde etappe zo dacht, want toen de helmen afgingen klonk overal hetzelfde signaal. Ondertussen reed ook de camionette Bastogne binnen, en vonden we algauw een terrasje waar we onze innerlijke medemens konden versterken. Na een lekker middagmaal, werd het tijd om de laatste 200km aan te vatten. Ben had nog een familiefeestje later op de namiddag en zou in Marche de autostrade op gaan, Glen liet weten hem te zullen volgen. Nonkel en Lappen zouden met de camionette ineens huiswaarts trekken, hun motoren van de trailer halen, en dan de camionette naar mijn huis brengen. De camionette moest immers liefst nog dezelfde avond teruggebracht worden naar Motopeinture, wereldberoemd in de motor custom wereld als de Belgische autoriteit op het vlak van het betere spuitwerk. Wij willen hierbij nogmaals Matthias bedanken voor de mooie geste ons zijn materiaal ter beschikking te stellen. Etappe 3 leek nog in niets op etappe 2. De N4 van Bastogne naar Namur loopt eigenlijk gewoon rechtdoor, dus werd dit al bij al een saaie rit. Bij het doorkruisen van de snelweg in Marche namen Glen en Ben afscheid van ons en joegen hun stalen ros voor nog een 130 km de snelweg op. De 4 resterende T-Birds reden door tot Namur, en besloten dat het hier tijd werd om nog een drankje te nuttigen en een laatste pitstop in te lassen. 110 km scheidden ons nog van de heimat, en de spieren begonnen te protesteren. Toch besloten we secundair te blijven rijden, maar de wegen bleven al bij al vrij saai, en hoe dichter we bij huis kwamen, hoe meer verkeer we begonnen tegen te komen. In Braine l’Alleud hielden we het voor bekeken, en kozen we ook eieren voor ons geld: de snelweg tot Aalst bracht ons op een dik halfuur tot mijn woning, waar we volgens afspraak een laatste keer het glas zouden heffen. Als bij toeval kwamen we net samen aan met de camionette, en passeerde Glen ook net met zijn madam om zijn bagage op te halen. Iets later deed Ben hetzelfde, waardoor het uiteindelijk toch nog even gezellig werd. Later op de avond bracht ik de camionette nog terug naar Motopeinture, en the day after bracht Hans het materiaal van de North naar Westmalle. Midden de week kwam Bert nog zijn materiaal ophalen, waarmee de laatste sporen van ons weekend verdwenen. Maar ik denk niet dat dit weekend gauw uit onze gedachten zal verdwijnen. Ik overwoog zondag even kort zelfmoord te plegen met de achterliggende gedachte dat het beste nu wel voorbij zou zijn. Maar ondertussen is besloten dat  we volgend jaar een grotere, en langere, buitenlandse trip zullen ondernemen.

Oorspronkelijk stond Wheels and Waves in Biarritz op onze wishlist, maar de pannes die we op deze, relatief korte trip, hoewel 900 km met oud ijzer niet te onderschatten valt, te verwerken kregen, heeft ons wat aan het denken gezet om eventueel andere pistes te bewandelen, of berijden als u wil. We overwegen momenteel nog de mogelijkheden, maar dat dit niet het laatste exploot van de T-Birds was, staat wel vast.”

Dit verhaal is aangeleverd door: Gino Van der Haegen l Quality Engineer, Power Climber and Power Climber Wind, Division of Safeworks, LLC, Kontich | Belgium www.powerclimber.be | www.powerclimberwind.be

Gino Fonzarelli

van de redactie, tussendoor

De zomervakantie zit er weer op.  We hebben in deze weken weer wat inspiratie opgedaan en leuke frisse items bedacht om de website nog aantrekkelijker te maken. Tot nu toe is 2019 een prachtig motorseizoen gebleken, en de mooie dagen zijn nog lang niet op. Bij de redactie zijn weer nieuwe artikelen binnengekomen die we komende tijd weer gaan publiceren.

Op onze Facebook pagina rollen de likes binnen en ook in de besloten groep op Facebook gaat het hard met de nieuwe leden. Het duurt nog enkele weken en dan bereiken we met deze twee pagina`s al 2.000 facebookende motorrijders in totaal. Twitter gaat niet zo hard, maar brengt wel leuke inspiratie en beeldmateriaal onze kant op. Verder wordt de site zelf steeds bekender. De bezoekstatistieken zijn de afgelopen maanden met regelmaat verdubbeld. Blijkbaar weten we de motorsnaren te raken.

De “over ons” pagina is wat aangepast/verbeterd.

Heb jij NIEUWSitems, tips, berichten, een verslag of vragen?

E-mail dan gerust naar redactie@ikzoekeenmotor.nl.