Deze zomer is deze prachtige zangeres ons ontvallen. Tachtig jaar is ze geworden. Françoise Hardy was een zangeres uit Frankrijk die vooral in de jaren ’60 en ’70 wereldberoemd werd. Haar muziek beïnvloedde miljoenen mensen, waaronder Bob Dylan, en haar moeiteloze stijl had een opmerkelijke invloed op de mode-industrie van die tijd. We lazen ook nog ergens dat ook David Bowy haar ooit de liefde verklaarde. In sommige opzichten was ze het antwoord van Frankrijk op Audrey Hepburn, hoewel Hardy’s invloed misschien nog wel verder reikte. Ze overleed dit jaar in juni op 80-jarige leeftijd.
Françoise was een gepassioneerd motorrijdster en was eind jaren 60 de eigenares van de CB Honda die hierboven op de foto staat. Naar verluidt reed ze dagelijks als ze tussen shows door in Parijs was en was ze een veelvoorkomende verschijning op de straten van het 9e arrondissement van Parijs, de wijk waar ze opgroeide.
Richard Busweiler van RB Motorhandel ken ik al uit de tijd dat er – gevoelsmatig – in Nederland ruim drie of vier Ural of Dnepr eigenaren waren. Die ex Sovjet hobbelpaarden waren of onbekend, of als heeeeel slecht bekend. Wat later was een tripje van de UralDneprClub eigenlijk inkompleet als er niet serieus gesleuteld moest worden onderweg. Er kwamen wat meer liefhebbers. En het bleek dat een goed in elkaar gezette en respectvol bereden Dnepr of Ural best heel kon blijven.
Er waren Ural/Dnepr rijders die afhaakten toen toerritjes probleemloos gingen verlopen. Maar ten opzichte van de rest van de motorwereld scoorden de voormalige commiedriewielers toch het meest op eenvoud en vertedering.
Intussen zijn we zo’n kwart eeuw verder en Richad Busweiler uit Genemuiden onganiseerde onlangs weer zijn jaarlijkse Ural/Dnepr weekend met toerrit en BBQ. Er waren zo’n veertig combinaties vanaf M72 zijklepper tot een ZGAN 2023 Ural (nu uit Kazachstan ipv Irbit), plus zo’n zeventig mensen/bestuurders/passagiers. De aftrap was vanaf de Sisalstraat in Genemuiden, van waar uit Richard de wereld overstroomt met gebruikte, ZGAN en heel nieuwe Urals plus Dneprs met ervaring.
Vanaf 10.30 uur konden de deelnemers een leuke afwisselende route (175 km) rijden. De tussenstop was in Teuge, op het vliegveld waar een voorbeeldige lunch was geregeld. Na de lunch, eindigde de rit in Belt-Schutsloot. Daar stond een BBQ klaar en kon er nagepraat worden. Ural en Dnepr liefhebbers zijn gezellige mensen zonder pretenties. En hun driewielers zijn intussen zo goed dat de bezemwagen voor niets mee reed. Het werd laat in Belt Schutsloot.
Druk op de agenda: Het weekend van de toerrit van Richard Busweiler was er ook het Najaarstreffen van de UDCN op 6, 7 en 8 september 2024 aan de zuidkant van de Veluwe. Dus berijders van oud Soviet erfgoed hoeven hun dagen nooit in eenzaamheid te slijten.
Een buitenkans treffen kan gecompliceerd zijn. Ik (Dolf Peeters) heb de Guzzi van mijn dromen gevonden: een V7 uit 1967. En nu moeten mijn motorfietsen eigenlijk strootjes trekken wie er in de garage mag slapen. Motorfietsen in de huiskamer zetten krijg ik niet gedaan.
Dus ga ik mij Guzzi V65 te koop aan bieden. En mijn Mash 125. Gelukkig is de nazomer een heel slechte tijd om motorfietsen te verkopen!
Want zeker die Mash is zo verrotte leuk om ff snel een doos sigaren mee te halen dat je via het Callunaplein in elk geval even over Doesburg naar huis gaat.
En de V 65? In mijn jeugd was een 650 cc machine een heel zware jongen! En hij is een Guzzi. Dat is nog een voordeel. Er zijn veel goedkope gebruikte Moto Guzzi onderdelen bij Teun Beuzel in Lochem!
Maar toch: Als de rest van de wereld mijn problemen zou hebben, dan was de rest van de wereld een paradijs.
De V65 is in meer dan 25 jaar Guzzi rijden een verstandsaanschaf. Door omstandigheden had ik mijn V7 ‘loopframe’ moeten verkopen. ZZP’er zijn heeft niet alleen voordelen. Door ziekte kon ik een poosje niet rijden. Maar ik had een MZ 250 om op te knappen. Je moet toch wat. Die MZ stond op een fotootje op Facebook. Ik kreeg een mail of hij te koop was en meldde dat dat niet zo was omdat ik hem leuk vond en hem koesterde tot ik weer een Guzzi zou kunnen rijden. Toen kwam er een berichtje met 1 opmerking en 1 foto. De foto was van een witte ex politie V65. De opmerking was “Ruilen? “
En dan ga je voor je gevoel. Voor zo’n MZ TS 250 wordt hier net over de grens serieus geld betaald. Maar een V65 is veel leuker dan winst.
De V65 kwam blijkbaar van MW motoren af en was als derde Guzzi, als woonwerkverkeersfiets gekocht. De eigenaar kreeg een nieuwe baan met OV vrij reizen. De V 65 stond maar te staan terwijl de eigenaar nostalgisch droomde over een MZ.
Ik heb de V65 meer geknuffeld dan bereden.
Want toen ik weer aan rijden toe was liep ik tegen mijn droommotor aan: een 1967’er Moto Guzzi V7.
Daarom mag de V65 (en mijn Mash 125) naar een nieuw baasje. Boodschappen doen doe ik voortaan op de fiets.
De V65 is netjes naar mijn smaak. De Guzzi heeft een breder en lager stuur dan standaard. De dempers zijn NOS Jama’s en klinken fijn De V65 heeft K&N style luchtfilters. Zelf heb ik er nog een 200 km mee gereden. De teller staat op bijna 44.000 km.
Alle vraagprijzerij daar gelaten wil ik 1250 euro plus een fles whiskey voor de V65 hebben.
‘Nee, hij zit in dat Atelier van hem geloof ik, aan zijn motor aan het prullen, ga maar op de lucht van afgewerkte olie, smeermiddelen, verfdampen en sigaren af, dan kom je hem wel tegen. Hij heeft een wit T-shirt aan dat al een paar dagen niet meer wit is. Hij stinkt en zijn haar zit vreselijk. Maar doe jezelf een plezier en zeg over alles wat je aantreft maar niks tegen hem want hij lacht je venijnig en honend recht in je gezicht uit. Achter die deur eindigt de beschaving. Succes’.
De Lange Man pleegt in 2 sessies voor en na de vakantie met zijn Blondje noodzakelijk en preventief onderhoud aan zijn geliefde motorfiets ‘De Rooie Duitser’ die begin juli de garage niet meer uit wilde vanwege een haperend contactslot.
Hij besluit meteen maar regulier onderhoud te plegen, wat dingen te vervangen en ook wat preventief na te kijken, en natuurlijk het contactslot te vervangen.
Het biedt hem tevens de mogelijkheid zijn aandrijflijn van een gouden verflaagje te voorzien en de zij-kapjes opnieuw te spuiten na wat opgelopen beschadigingen.
Motorolie en filter worden vervangen, alle remblokken waren versleten, binnenwerk achterrempomp (12mm, import uit USA, hoe raar) moest vervangen worden, elektrische stekers los en met contactspray reinigen, luchtfilter nieuw, koolstiften dynamo op lengte gecontroleerd, bewegende bedieningsdelen gesmeerd, koppelingskabel gesmeerd.
Bij eenmanszaak Bandencentrum Gilze haalt hij twee nieuwe aangenaam geprijsde Battlax BT46-banden.
Online koopt hij een universeel contactslot voor pakweg 2 tientjes in plaats van een origineel BMW-slot voor E 239,– dat het zelfde doet. Met een kleine aanpassing van de originele houder en wat soldeerwerk van draadjes doet het ding thans prima zijn werk. De Lange is blij.
Een aandachtspunt bij deze motoren, een zwakke plek zo u wilt, indien niet goed vet gehouden, zijn de spie-banen waarmee de aandrijfdelen naar achter met elkaar verbonden zijn. In het laatste stuk naar het cardan-huis schuiven ze namelijk over elkaar door wijzigende lengte bij inveren van het achterwiel.
Na schoonmaak blijken alle geribbelde banen nog in goede staat te zijn, gelukkig niks te vervangen.
Speciaal voorgeschreven ENORM plakkend dik vet aangeschaft voor de smering er van. Dit is wonderlijk hechtend spul dat ook nog eens lekker ruikt, het enige in het Atelier deze dagen.
Eenmaal terug in elkaar geschroefd ziet De Rooie Duitser er best lekker fris uit, net genoeg goud om een kitsch-status te ontwijken, maar het is tegen het randje, zijn rood-zwart-goud verhouding is goed zo.
Nadat hij naar buiten gereden is deze zaterdag hoor je het machientje ‘Ich Will’ neuriën, een ballade van Die Rammsteiner Muzikanten die zijn honger naar kilometers vorm geeft. Hij wil weg, De Lange voelt het. Nog even geduld jongen.
Breda, wat avondjes viezerikken in juli en augustus 2024
aan een BMW K75 uit 1994
Kijk De Rooie Duitser eens blinken, met gouden achtertrein.
Wil je meer foto’s en de toelichtingen van de schrijver daarbij lezen?
Titel-toelichting:
‘Has anyone here seen Basie ?’ was een nummer dat componist/arrangeur Neal Hefti voor het Count Basie orkest schreef in 1958. Lange Man Oomens bestond toen nog niet anders had Hefti het wellicht anders genoemd.
Afgelopen zondagavond. Na een regenachtige dag werd het in de avond ineens lekker weer. Ik vind het heerlijk om in de avond even een uurtje te rijden. “Even tanken”, zeg ik dan. En dan ga ik met een omweg naar Horendonk (Essen). Meestal maak ik dan een motorritje van tussen de 50 en 70 kilometer. Ik rij bijna altijd zonder navigatie maar dan track ik de route via de Rever App.
De benzine is in België nog steeds veel goedkoper en met die E5 98 benzine is dat best prettiger. Bij het tanken ontmoet ik nog wat andere motorrijders, altijd gezellig, even een praatje. Onderweg passeerde ik in Essen de Argenta bank die ze volledig gerenoveerd hebben. Een mooi plekje voor een foto moment.
De BMW R80R voor de Argenta bank in Essen
Ruim anderhalf uur later ben ik terug thuis, net voor het echt donker wordt. Het eerste wat ik dan bij binnenkomst zeg is: “Wat is het toch een fijne machine”. Daarna pak ik een bak koffie met een gevoel alsof ik een lang weekend met vakantie ben geweest.
Wil je meer foto’s en de toelichtingen van de schrijver daarbij lezen?
