“Juni: 5:00 uur in de ochtend, de wekker gaat. Ik klim uit bed en voel vlinders in mijn buik. Mijn zwarte vol bepakte Kawasaki Versys staat op me te wachten. Nog even 8 kliks meer veervoorspanning op de achterveer, die was ik nog vergeten. Door de deur hoor ik het diepe geroffel van een BMW GS-adventure. Daar is mijn compaan Mark. Doorwaaipak aan, ik druk op de startknop en de staande twin rolt al de oprit af. Onze intercoms maken verbinding en we rijden de geelrode ochtendglorie tegemoet richting Bastogne.
Onderweg ontmoeten we onze 2 medereizigers. We gaan ze helpen om professioneel te verdwalen in het Franse landschap. Maar dan wel voor de afgesproken reisduur van 1 week. In de luwte van de ochtend hoor ik in mijn intercom ‘’Koffie?’’. We zien een mooi veldpaadje en slaan gelijk linksaf. Klik klak, ik open de koffer, pak de brander en de percolator en bekijk tevreden het glooiende Belgische landschap. Dit wordt een nog mooiere dag! Terwijl ik een slok verse espresso neem, valt mijn oog op mijn besmeerde vingers. Ik zou bijna vergeten dat ik gisteravond nog mijn voorvork keerring moest vervangen.
Mark – Route de Tout routeguru – heeft een verrassing. We rijden via de Vogezen en de Jura naar de Franse Alpen. Prachtige bochten in een groene omgeving schieten onder onze wielen door. Snelle bochten combinaties afgewisseld met mooie glooiende terreinen en vergezichten wisselen elkaar af. Ergens achter Col de la Schlucht valt mijn oog op een interessant weggetje. Zonder aarzeling buigen we ongepland linksaf. De GPS is het niet met ons eens. En dat is precies wat we willen. Mark’s BMW voelt zich gelijk thuis in het ongeplande bospaadje.
Takjes, steentjes, mos in de bochten, en vooral een hele grote glimlach op onze gezichten. De temperatuur zakt en een spatje regen verschijnt op de kuipruit. Dat mag de pret niet drukken. De zon doet haar werk en de blauwe hemel wordt weer zichtbaar tussen het bladerdek. De magen beginnen inmiddels te knorren, en we zijn in Frankrijk. Klik klak, linkerkoffer open deze keer. Een kaasplank als lunch. Mercikes. We vervolgen onze weg verder richting het begin van de Alpen. De cols volgen elkaar snel op.
Heerlijk! Dit is vrijheid op 2 wielen. We zoeken een lokale camping en overnachten tevreden. Vanuit de Jura reizen we de Alpen in. We zijn vroeg in het seizoen (juni). Vanwege winterafsluitingen en
herstelwerkzaamheden zijn sommige passen nog gesloten.
Onderweg blijkt dat er een snelle beslissing nodig is. Een afgesloten verbindingsweg waar zelfs Garmin geen raad mee weet. Gelukkig is onze interne radar nooit kapot. Col de La Savoliere lijkt geen vervelende keuze en we binnen no-time staan we naar vergezichten te turen op 1418meter hoogte.
Onderweg vinden we op de Frans-Italiaanse grens een prachtig uitgestrekte col. De Colle dell’Agnello. Vanuit een 6 authentiek houten huizen groot bergdorpje schieten 2 berghonden de weg op en ‘’begeleiden’’ ons een stukje op weg. Stoppen is even geen optie.
En maar goed ook, want vanaf 2km hoogte rijden we door de mist in 3 graden. Onze beloning heeft prachtige vergezichten en sneeuwwallen van 2 meter hoog. Een uitzicht dat in het lokale ‘’Auberge Costebelle’’ zichtbaar blijft, ook tijdens het perfecte diner dat de eigenaresse met liefde voor ons maakt. Vergezeld met wat lieflijke Franse chansons eindigen we onze dag.
We naderen Col de la Bonette, op ca. 500 meter beginnen we onze klim aan het desolate landschap dat deze Col biedt. De bochten worden scherper, we naderen de boomgrens. Een magisch moment: de temperatuur zakt 10 graden, en de vegetatie verdwijnt. We rijden langs steile afgronden naar de top.
Duidelijk is dat foutjes maken hier niet getolereerd wordt.
We zijn te gast hier, te gast bij moeder natuur. Achter de top dalen we af naar 2500 meter en vinden een prachtig bergmeer in een vallei. Het schemert, dit wordt onze overnachtingsplek. Eerder op de dag stopten we bij een lokale slager en bakker voor verse steaks en brood. We slaan bivak op en halen de bbq uit de topkoffer. In de verte horen we geklingel. Het zijn de bellen van een kudde berggeiten, afgewisseld door het schelle geluid van bergmarmotten, wat doet vermoeden dat er adelaars rondvliegen. Onder het genot van de steak en een glaasje whisky genieten we van de geluiden en het landschap. Na een frisse duik in het bergmeer valt de nacht. Kraakhelder, geen lichtvervuiling. Op de rug liggend, voldaan van kilometers van de dag, kijkend naar de Melkweg….”
Bovenstaand reisverslag is geschreven Kevin, hij vervolgt:
“Wij zijn Mark en Kevin, Route deTout. Twee professionele verdwalers welke hun passie voor outdoor motorreizen voor jou bereikbaar maken op een authentieke manier. Wij zoeken avontuurlijk ingestelde medereizigers. Elk ervaringsniveau is welkom. Het geluk zit in kleine dingen: de ongeplande afslag, de temperatuurswisselingen, het hoofd leeg, en eindeloos genieten van de ultieme vrijheid van het motorrijden.”
Ben jij klaar voor een authentiek avontuur?
Zou jij ook eens professioneel willen verdwalen op de motor?
Kijk eens op www.routedetout.nl voor meer informatie.
Nog wat plaatjes….
