Categorie archieven: Stories from abroad

Motorfiets als kunst- en cultuurfenomeen, Motornieuws, Persbericht, Stories from abroad, Tips en Tricks, Van de redactie

De BMW Motorrad Days

Een reactie plaatsen

De BMW Motorrad Days zijn terug. Na twee jaar stilstand door de pandemie komt het grootste Brand Event van BMW eindelijk weer op gang. En ze hebben meteen twee grote verrassingen in petto: de BMW Motorrad Days vinden in 2022 voor het eerst in Berlijn plaats.

Op 2 en 3 juli in de zomertuin van de Messe Berlin.

Maar het wordt nog mooier: al een dag ervoor kun je op dezelfde plek het Pure&Crafted Festival presented by BMW Motorrad bezoeken.

Een onvergetelijk feest voor familie en vrienden.

Op het Pure&Crafted Festival wachten op vrijdag heel veel custom bikes, live muziek, New Heritage-cultuur, fashion en lifestyle accessoires op je. Precies het juiste programma om in een weekend vol actie op de motor te stappen en ontelbare vrienden en gelijkgezinden te ontmoeten. De BMW Motorrad Days bieden je dan maar liefst twee dagen lang Action-shows, tochtjes en proefritten, motorsport, offroad-avonturen, productnieuws en natuurlijk live muziek en een flinke party. Kortom: de hele wereld van BMW Motorrad. En omdat je toch in Berlijn bent, kun je bij een BMW fabrieksrondleiding zelfs een kijkje nemen achter de schermen van de motorfietsproductie. Noteer meteen de datum! Het eerste weekend van juli is het zover.

Coos op Reis, Motorreizen, Stories from abroad, Tips en Tricks

Coos op Reis: bromfietsongeval met Van der Spek

Een reactie plaatsen

DE BALKAN – BROMFIETSONGEVAL MET VAN DER SPEK!

Vrijdag 31 mei. Joepie!

(We lezen verder in onze serie “Coos op Reis”, waarin hij ons schrijft vanuit de Balkan.)

De zon schijnt. Het wordt vandaag ruim 22 graden. Heerlijk motorweer.

Eerst even alle rommel in de caravan opruimen en de zooi bij elkaar schrapen. Wat een troep uit die koffers van zo’n motorfiets komt. Ik dacht altijd dat Janny die rommel tijdens onze vakanties maakte, maar dat blijk ik zelf te zijn. Gelukkig heeft Janny geen Facebook. Dan kan ik straks thuis gewoon blijven roepen dat ik nooit rotzooi maak.

Ik lever bij de receptie de sleutel in. Ze hoeven hier gelukkig geen eierdopjes te tellen. Zij geloven dat ik zonder zonden ben. Als enige. Ontbijten doe ik net buiten de camping, aan de rand van het dorp. Heerlijk in het zonnetje op een terrasje. Het leven is verrukkelijk.

Om 10:00 uur breng ik het beest onder mij tot leven en rijd ik weg. Slechts 165 km te gaan vandaag. Eigenlijk heb ik gewoon een vrije dag. Eindelijk ben ik eens aan de beurt.

Bij de havens van Koper rijd ik kilometerslang (!) om de modernste en grootste autoterminal van het Middellandse Zeegebied. Er komt geen einde aan. Niet normaal. Er gaan daar ruim 600.000 auto’s per jaar doorheen van meer dan twintig Europese en Aziatische merken. Indrukwekkend. Verderop rijd ik de bergen in. De bergen liggen hier dichtbij de kust. Dat geeft schitterende uitzichten over zee. Ik zou hier best willen wonen. Slechts twintig meter van de weg wonen bijenhuishoudens. Het zijn net gezinnetjes. Elk huishouden heeft zijn eigen gekleurde voordeur. Kijk maar. Heb ik een foto? Is de paus katholiek?

Bij Dragonja rijd ik tegen de staart van zeker een kilometer stilstaand verkeer aan. Ik ben verbaasd. Is dit een tolpoort? Maar ik zie op een bord dat ik op het punt sta om Slovenië te verlaten en Kroatië binnen te gaan. Ah, dan is het paspoortcontrole. Mens, dat gaat zo minstens een uur duren. Ik kijk op mijn navigatiescherm, zie een alternatieve weg, draai mijn motor, rijd een stuk terug, sla linksaf de 6282 op en vijf kilometer later sta ik op de 200 bij een andere paspoortcontrole. Hier ben ik direct aan de beurt. Wat een lol. Ik zit te glunderen en voel mij Dikkie Slim. Whoeiii!

De grenscontrole stelt weinig voor. Ik berg mijn paspoort in mijn binnenzak op en dender Kroatië in. Direct na de grens zie ik bij een grenswisselkantoor een bord ‘Euro -> Kuna’. Kuna? Huh? Bedoelen ze …..? De euro blijkt pas over een paar jaar naar Kroatië te komen. Uh…ik heb mij niet zo goed voorbereid, geloof ik. Nu ben ik plots weer een oetlul. Er zit géén vijf minuten tussen…

In een toeristisch dorp ram ik mijn dikke BMW de stoep op, wandel een terras op en bestel een expreszo. Die kost 8 Kuna. OK. Géén idee. Dat is ongeveer één euro, leert Koekel mij. En ik kan NIET met euro’s betalen, vertelt de ober. Maar ik heb geluk. Acht meter verderop kan ik gewoon met mijn ING-pas Kuna’s uit de muur trekken. Tien meter de andere kant op koop ik voor 40 Kuna (5 euro) een lederen portemonnee. Dan houd ik mijn geld wat beter uit elkaar.

Ik pruttel een stuk door het binnenland. Mij vallen de luxe huizen op. Er zijn zelfs huizen met zwembad. Ik zie ook veel wijnvelden en olijfgaarden. Het wemelt van de kamers, hotels en appartementen. En fietsende Duitsers. De economie draait hier op volle toeren. Maar wel af en toe een verkeersdrempel. Dat zijn die Nederlandse ambtenaren daar komen vertellen zeker.

Ergens aan de weg zie ik stevige rookwolken omhoog kringelen. Ik heb geen idee wat het is. Het lijkt uit een soort oventje te komen. Verrek, ze roosteren gewoon een heel varkentje. Net zoals in de films van de Middeleeuwen. Fotooo! Wel zielig voor dat knorretje.

Even voor tweeën is het tijd voor de lunch en nuttig ik een salade. Ik wacht nog even met het opeten van een varken. Maar ook bij dit restaurant braden ze biggetjes aan het spit. Het zal wel een traditie zijn. Zoals de Poulet Roti in Frankrijk.

Maar liefst 47 Kuna reken ik af. Voor een cola en een tonijnsalade. En wat brood. Dat is € 6,20. Nou, ik kom hier noges terug. Zeker weten. De benzine kost overigens circa € 1,30.

Ik vind vlakbij Pula op een grote camping een caravan. Slechts 50 meter van zee. Prima. Ik blijf hier twee of drie dagen en ga de buurt eens verkennen.

BROMFIETSONGEVAL MET VAN DER SPEK

Ik wijk een stukje van de route af, op zoek naar een expreszo of een ijsje. Wat het eerst komt. Zachtjes rollen mijn BMW en ik een dorpje aan de kust binnen. Ik geniet van de oude huizen en de gezellige straatjes.

Er is wat tegemoetkomend verkeer. Er rijdt een auto achter mij. Er lopen wat wandelaars op het trottoir. Voor mij een normaal verkeersbeeld. Ik zie in een flits iets van links naar rechts schuiven en plots rolt een seniorenechtpaar over het sterk verouderde asfalt achter een licht scootertje aan. Het plastic maakt een erg naar schurend geluid. Het valt mij op dat de dame raar op haar rug valt en angstvallig moeite doet om haar beide benen in de lucht te houden. Dat lukt grotendeels.

Ik rem, zet de alarmlichten van mijn motor aan, laat alle andere lichten branden en zet mijn kasteel een beetje schuin midden op de weg. Op die manier scherm ik met mijn burcht het echtpaar van het overige verkeer af en probeer ik erger te voorkomen.

Ik schop mijn zijsteun uit, stap af en loop vervolgens de weg op, stop het tegemoetkomende verkeer en help de dame, samen met haar partner, overeind. Zij is aangeslagen. Ik dirigeer haar naar het veilige trottoir. Iemand van een winkeltje biedt een stoel aan. Haar man en vriendinnen staan er wat bedremmeld bij.

Pas na een paar minuten is ze wat helderder. Ik heb pas twee nieuwe knieën, stamelt ze. Ah … vandaar de reflex en die beentjes in de lucht…, bedenk ik mij. De vrouw draagt een zomerse driekwartbroek en is aan benen, armen en handen flink geschaafd. Het ziet er allemaal naar uit.

Ik haal mijn motorfiets van straat en pak mijn vorig jaar nieuw aangeschafte EHBO-tasje uit mijn topkoffer. Daar zitten ook chirurgische wegwerphandschoenen in. Samen besprenkelen we alle gemene schaafwonden met Betadine. Wat stukken keukenrol en een paar pleisters uit mijn tasje op haar voeten, beperken verdere schade. Ze kalmeert wat van alle zorg. Van de winkelmevrouw krijgt ze een glaasje water.

Ze heet …..Tonny Pols – van der Spek, zegt ze. En ze komt uit Vlaardingen. Ergens moet het familie zijn. Haha, wat is onze enorme wereld toch klein. En wat een toeval.

Ze is erg dankbaar. Ik ben haar reddende engel en krijg een hééééle dikke knuffel. Míjn dag is weer goed. Móói avontuur met De Spekkies beleefd!

Nog wat plaatje voor The Catch Of The Day?

Coos op Reis, Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Motorreizen, Motorroutes, Stories from abroad

Coos op Reis, elke dag nasi is ook niet lekker

Een reactie plaatsen

COOS SCHRIJFT ONS VANUIT DE BALKAN – TRIËST

Met al die duizenden lezers hier op de website en sociale media, is elke dag de druk om te presteren gigantisch hoog. Mijn serie CoosOpReis wordt super gelezen, dus ik blijf gas geven uiteraard. Hapklare teksten en kekke foto’s. Daar gaat het om. En precies op tijd.

Net als de krant. Die moet ruim vóór zevenen ‘s morgens op de mat liggen. En de stukken moeten vermakelijk zijn. En informatief. En verrassend. En blijven boeien. En niet te kort. En niet te lang. Oei, dat laatste is wat lastig voor mij. Pffff…

Maar … exact vanmorgen om 06:00 uur bedenkt het brein in mijn geschoren hoofd bovenstaande regels als eerste voor vandaag. Want precies op dat tijdstip laat de matineuze (ok, ik zal het nu niet meer doen…) pater zijn klokken in de kerktoren beieren. Hard! Niet normaal. Aan het werk, aan het werk, schreeuwen die klokken. Ik zit gelijk rechtop in mijn bed. Idiote blote poten paters, dat zijn het.

Om 08:00 uur is het zwaarbewolkt. En het regent behoorlijk. Gatver. Nog een natte dag.

Mijn motor sliep in de zelfventilerende hotelgarage. Met lichte tegenzin hing ik gisteravond mijn zeiknatte kleding en handschoenen in het Trockenraum van het hotel. Ik heb nou eenmaal alles graag bij mij. Ja, ik ben een tikkeltje autistisch. Ik weet het. De hotelier keek gisteren naar mijn regenpak en vertelde zo sip dat het fraaie houten parket  al 200 jaar in het oude hotel ligt… Dat gaf voor mij de doorslag. Ik haal de motor en al mijn regenspullen op. Het is super. Echt. Alles is kurkdroog. Ik ben om.

Het hotel is prima. En de familie is erg vriendelijk. Precies zoals het hoort.

En de kamer heeft een fijne en moderne douche. Ik reken 75 euro (!) af, inclusief ontbijt, diner en drankjes. Het kan allemaal best.

Is er dan vandaag helemaal niks te zeiken, Coos? Weet je dat zeker?

Uh … jawel. Er mag daar binnen gerookt worden. Op veel plaatsen in Oostenrijk overigens. Als enige land in de EU. Ik ben zelf een kind van de jaren vijftig. Opgegroeid met een rokende vader en vanaf mijn middelbare schooltijd ook shaggies gepaft. Iedereen deed dat in die tijd. Tijdens een jarenlange avondstudie, die ik in de jaren tachtig volgde, ben ik met roken gestopt. Ik dacht: dan heb ik straks eindelijk mijn diploma en ga ik vervolgens dood aan longkanker; das zonde van de tijd. Sindsdien heb ik niks meer met roken. Ik vind het vies. En zeer zeker binnen. Ik zet daarom dit land voorlopig op mijn blacklist. Totdat het is opgelost. En verder wemelt het daar van de flitscamera’s en borden met maximum snelheden… Dat moedigt mij ook niet zo aan.

Opmerking: inmiddels heeft Oostenrijk ook de wet aangepast en mag je binnen niet meer roken.  Nou die snelheidscamera’s nog weg.

Ik bepak mijn ezel en vertrek. Al rap bestijg ik de Plockenpass. Saillant detail: ze verstoppen op deze pas de haarspeldbochten in de donkere tunnels. En dat is een heel raar gevoel. Ik los mijn desoriëntatie op door steeds net op tijd vlot mijn vizier omhoog te swipen. We stijgen tot circa 1400 meter. Het is 6 graden en nat. Echt een zomervakantie, jôh…

Mijn BMW en ik rijden Italië in. Gelijk verandert de structuur van het asfalt. Niet meer van die gitzwarte glimmende platen. Dit is ruwer, stroever. Zoals het verschil tussen een zijden blouse van een dame en een nieuwe spijkerbroek van een man. Zoiets. Het geeft direct meer vertrouwen en ik ben gelijk weer lekker aan het sturen. Italië is fantastisch.

Rond 11:30 uur is het droog. Een uur later regent het weer. En zo wisselt het de hele dag. Het goede nieuws is dat alle watervallen op ‘aan’ staan. Het water gutst de bergen af. Ik ben dol op watervallen en vind het elke keer prachtig om te zien. Ik stop bij elke waterval.

Dan denderen we Slovenië in. Uh …. het asfalt is hier meestal Kwalitatief Uiterst Twijfelachtig… Ik doe het wat rustiger aan.

Van de Slovenische taal snap ik helemaal niks. Het is een Slavische taal.  Ze spreken soms wat Duits en soms wat Engels. Maar … ik snap de plaatjes. Zie foto. Welja jôh, jij ken die shit, ouwe!, zou mijn Danielle zeggen, die overigens cum laude is afgestudeerd in Letteren aan de Universiteit in Utrecht.

Slovenië is ruiger, steiler en woester. Het is veel meer echte, ruige natuur. Ik vind het mooi.

Ergens in de hoogte en in de Sloveense kou scoor ik een warm broodje met tomaat en mozzarella. En een warme choco, die meer naar melk smaakt. Ach, wat maakt het uit.

TRIËSTE

Ik rijd door Triëste. Dat is een grote Italiaanse stad aan de Adriatische Zee. Vlakbij de grens van Slovenië. Het is een magische stad voor mij. Ik weet niet waarom. Morgen ga ik er met de bus heen en daar lekker wandelen.

Voor nu heb ik een stacaravan op een Sloveense camping gevonden op 50 meter van de Middellandse Zee. Ik blijf hier twee nachten. Voor ruim € 170,-. Gekkenhuis. Maar goed, even iets anders, even geen motorrijden. Het is net zoiets als elke dag nasi eten. Dan is dat ook niet meer lekker…

THE CATCH OF THE DAY

Ik heb nog wat gevangen voor The Catch of the day. Veel plezier. Welterusten.

Itchy Boots, ride the world, Motornieuws, Stories from abroad, Tips en Tricks

Itchy Boots vast in de modder

Een reactie plaatsen

In aflevering 20 van deze serie van Itchy Boots besluit ze in Colombia een alternatieve route te nemen. Onderweg ernaar toe zien we eerst hoe ze een local met een lekke band aanbiedt om te helpen. Even later zit ze compleet vast in de modder. Kijk eens hoe zit dit in haar eentje oplost.

Filmpjes / Video's / YouTube, Ikzoekeenmotor.nl, Stories from abroad, Tussendoor, Van de redactie

Meat Loaf en zijn liefde voor motoren

Een reactie plaatsen

Gisteren werd bekend dat de Amerikaanse rockzanger Meat Loaf op 74 jarige leeftijd is overleden. Wie heeft er niet enorm genoten van zijn geweldige nummers? Het nummer “I will do anything for love” is een rockklassieker die het bij motorfans geweldig doet. Je ziet in de video clip al snel dat de zanger niet zelf reed, dit werd gedaan door een stunt man. Waarom? Omdat Marvin Lee Aday wel gek van motorfietsen was maar niet zelf reed. Hij had een Harley Davidson Roadking en een Triumph Bonneville in zijn garage staan. Puur om er op te kunnen zitten. De passie voor motoren was er, vooral in zijn muziek dus.