Tag archieven: motorrijden

Coos op Reis, Ikzoekeenmotor.nl, Motorreizen

Coos op Reis, klantenbinding

Een reactie plaatsen

DE BALKAN – KLANTENBINDING

Het is woensdag 5 juni, op het moment dat ik dit schrijf.

De dag (in deze aflevering in de serie Coos op Reis) begint met wat bewolking.

De temperatuur is echter meer dan prima.

Mooie gelegenheid om even wat spullen te wassen. Gewoon in de spoelbak in de keuken. Tip van Coos? Ik heb een tube van HG ‘Op-Reis-Wasje’ bij mij. Erg handig voor een snel wasje. O.a. bij de Hema. Motorvriendin Mely heeft ook een tip: gewoon doucheshampoo gebruiken. Dat scheelt weer plek. Ik pak spullen in die ik niet meer nodig heb en draai mijn motor vast om, met de neus naar het einde van het tuinpad. Zonder bepakking kan ik makkelijker met haar manoeuvreren.

Morgen (donderdag) reis ik weer verder, besluit ik. Het ontbijt op de camping is duurder dan het diner in het dorp… Mijn geld is op. Gelukkig heeft Janny geen Facebook, anders moest ik in het schuurtje slapen als ik over een poossie weer thuiskom. Of ik mag helemaal niet meer thuiskomen.

Waarom is deze camping zo duur? Schaarste. Eén van de centrale begrippen in de economie. Schaarste bepaalt de prijs. Start een naaktcamping, vraag de hoofdprijs en houd anderen ver uit de buurt, als je snel rijk wilt worden.

Maar eerlijk is eerlijk: het is hier super, prachtige omgeving, een waar paradijs met rondom glashelder water van 20 graden. En … ik geniet elke middag tijdens de lunch van de waanzinnige loungemuziek van Buddha Bar (koekel!). Mmmm… Ik zou daar zo de muziek kunnen verzorgen; volledig mijn smaak.

Korte blik terug? Ik wandelde gisteravond ruim na 23:00 uur vanuit het havenstadje Baska terug naar de camping. Twee kilometer via een prachtig donker kustweggetje over de klippen. De zee diep onder mij. Halverwege bleef ik even staan om van de rust en het tafereel te genieten. Heel ver over de inktzwarte zee zag ik de stad Senj liggen. De lichtjes van de boulevard lagen als een ketting van parels aan de rand van het water. Wat een momentje… Daar rijd ik morgen met de motor, mijmerde ik. Helaas is de veerdienst tussen Baska en Senj enige jaren geleden gestaakt. Ik zal daarom 95 kilometer moeten omrijden. Nou ja, of ik nou hier of daar rijd? Ik moet toch ergens zijn…

Maar goed. Terug naar nu. Nog een heerlijk dagje relaxen. Inmiddels schijnt de zon volop.

Ik monteer mijn compacte Sunset Chair van Helinox (wérelds!), bewapen mijzelf met mijn Kobo E-reader en ga aan de rand van de Adriatische Zee zitten. Genieten. Tijd zat. Tijd is immers niet iets dat gaat, maar iets dat komt. Tijd is wel begrensd. Het is een niet-hervulbare bron. Daarom heb ik natuurlijk altijd zo’n haast met leven, bedenk ik mij. Mijn leven loopt gewoon tussen mijn vingers weg terwijl ik er een beetje bij sta te dromen. Zo is het. Mooi, hè?

KLANTENBINDING

Herinner jij je ook nog die trainingen die jou moesten leren om ‘dichter’ bij je klant te gaan staan? Zo kreeg ik ooit bij Commit Information Systems (powered by Campina Melkunie) een driedaagse training Customer Intimacy en een cursus Klantgericht Werken. Daarna waren collega’s plots óók mijn klanten.

Later volgde ook nog een workshop Klantgericht Denken. Ik zal er nog wel meer hebben gehad, maar die ben ik vergeten. Joh, jaren negentig. Het paste allemaal prima in de tijdgeest van toen. Ik liep ook alle dagen in een driedelig kostuum. Prachtig allemaal. Ik zou er niet meer aan moeten denken, maar ik gooi mijn certificaten niet weg. Haha.

De eigenaresse van het havenrestaurant, waar ik vanavond met prachtig uitzicht op de rustige zee zit te eten, heeft zeer waarschijnlijk geen enkele training op dit gebied gehad. Dat weet ik zeker. Daar is hier simpelweg geen tijd en geen geld voor. Nee, zij komt na het eten even gezellig aan mijn tafel zitten, wijst naar de druivenranken boven mijn hoofd, biedt mij een ‘grappa van pappa’ van het huis aan, geeft vriendelijk gelijk de rekening en zegt ‘tot morgen’, als ik vertrek. Daar hoef je echt geen academische opleiding voor te hebben. Vriendelijk voor je klant zijn is zóóó simpel allemaal…

TENSLOTTE

Net als ik vertrek, begint, onder leiding van een accordeonist, een grote groep mensen liederen van het land en de zee te zingen. Het klinkt reuzegezellig. Als ik naast de groep even sta te genieten, biedt een man mij gelijk een stoel en een drankje aan. Hij graait met zijn eeltige handen een doorzichtige fles zonder dop en etiket van tafel. ‘Negen jaar gerijpte cognac en zelf gemaakt’, zegt hij trots. We proosten samen en ik smeer hem snel…

Ik moet te voet, en in het pikkedonker langs de kliffen, nog heel wat meters stijgen naar de camping… Pffff…

Móói afscheid van deze omgeving.

Nog één extra foto gevangen voor The Catch of The Day….

Wil jij alle andere verhalen van Coos ook eens lezen? Je vindt ze via:
//ikzoekeenmotor.nl/category/coos-op-reis/

Het ronkend vragenvuurtje, Ikzoekeenmotor.nl, Interviews

Edwald Oude Huikink kijkt naar wat er wel kan!

3 reacties

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Edwald Oude Huikink 55 jaar en kom uit Hengelo Overijssel.

Heb je vroeger eerst brommer gereden?

Vroeger reed ik brommer na eerst wat sloop brommertjes gehad te hebben reed ik een Suzuki ER50 waar ik veel plezier mee gehad heb.

Wat was je eerste motorfiets?

Hiervoor geldt ook dat ik eerst wat sloopmotoren heb gehad. Daarmee mocht ik nog niet op de weg aangezien ik nog te jong was. Mijn eerst motorfiets die ik kocht waarmee ik wel de weg op mocht was een Suzuki GS750ES.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Ik rijd met alle weersomstandigheden je krijgt me niet zo snel van een motor af.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Mocht ik een prijs winnen dan blijft mijn droommotor een Yamaha R1M. Ik lig er nu soms wakker van mocht ik ooit……..hahaha

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

De mooiste rit die ik ooit reed is lastig, want dat zijn er meerdere, zoals o.a. naar het eiland Man. Een keer per jaar gaan we met de SMVG (Stichting mobiliteit voor gehandicapten) een rit maken richting de Eifel/Ardennen. Of het de mooiste ritten zijn….er zijn er mooier maar de gezelligheid daar is mooier dan de mooiste rit ik ooit gereden heb. Allemaal mensen die rijden met een beperking met allemaal dezelfde passie. Ik race ook nog op een aangepaste motor als je het dan over de mooiste wedstrijden hebt, dan waren dat de races op de Nürburgring en het TT Circuit Assen natuurlijk.
Het waren geen overwinningen maar wel overwinningen op mezelf. Racen met een dwarslaesie.

Kijk wat er mogelijk is op de motor, ondanks een beperking:

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Heb geen toertocht op mijn bucketlist staan. Hopelijk mag ik nog jaren genieten van het motorrijden/racen of welke rit dan ook.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Op dit moment rij ik een Can-Am Spyder. Deze gaat voorlopig nog niet de deur uit. Ook doe ik aan motorracen met een aangepaste Yamaha R1 RN22 tja, en als ik dan denk aan een volgende motorfiets dan komt die loterij weer in beeld…….

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

De vrijheid en snelheid vooral tijdens het racen is onbeschrijfelijk. Onvergetelijke momenten. Daar heb ik ook veel mensen door leren kennen. Mooie contacten en dat is ook veel waard. Het knokken in het leven om bepaalde dingen te bereiken.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Ik kan alleen maar zeggen. Mocht je willen gaan motorrijden/racen wacht niet tot morgen……….

Wil je meer weten over de stichting Ed on Wheels, check dan de pagina op Facebook.

Coos op Reis, Gastcolumns & blogs, Motorreizen, Stories from abroad

Coos op Reis: NAAR DE STERREN

Een reactie plaatsen

Soms krijgen we op de redactie kippenvel als we de verhalen van Coos op reis lezen. Dit, nummer 24, is zo een juweeltje van een verhaal:

Vandaag al wéér een pracht…nou ja, kijk zelf maar naar de foto’s…

Als je thuis ooit een hond had, dan weet je dat hij razend enthousiast werd als je zijn riem pakte. Naar buiten! Rennen! Uit! Als ik met mijn helm in mijn hand het terras op stap, dan gaat er een rilling door mijn motor. Zij gloeit helemaal. Mijn motorfiets en ik hebben vandaag een date. We gaan het samen doen… We gaan samen het binnenland in. Richting het noorden. Wij zijn zeer benieuwd…

Onderweg naar Paderne kom ik langs een oude vervallen fabriek. Daar kan ik vast wat mooie zwartwitfoto’s maken. Er staat nog een grote oude schoorsteen overeind. Een mooi plaatje van mijn motor, pal náást die schoorsteen, zit er echter niet in. Er liggen honderden spijkers en veel glas. Dan maar eentje van een afstandje. Een kinderhand is gauw gevuld.

Ik vervolg mijn weg en met wat zoekwerk op mijn Garmin, kom ik uit bij Castelo de Paderne. Ze zijn het oude kasteel uit 1200 aan het renoveren. Al heel wat jaren, lees ik op een bordje. Het schiet niet erg op. En als het aan die éne bouwvakker met dat éne emmertje ligt, die daar op z’n gemakkie in de hitte rondloopt, duurt dat proces nog wel even… Hij gaat zijn pensioen daar zeer zeker halen.

Het is wel heel leuk om er even rond te gluren. Ik banjer daar wel een uur tussen al die ouwe stenen. Wat zouden zij allemaal gezien en meegemaakt hebben? Prachtig!

In de verte zie ik een stokoude brug over de rivier liggen. Ik wil naar die brug! Ik heb een motor die óók offroad kan, dus ik ga er effe heen, besluit ik. Een tikkeltje impulsief, zal later blijken.

Ik pruttel en hobbel een paar kilometers door een oude, droge rivierbedding. Ik zie gaten, gleuven, kieren, hobbels, putten en de stenen worden groter en groter. Ik zit als een gekko op de buddy…

Ik draai weer om als het echt te gek wordt. Er is hier niemand, ik ben ver van de bewoonde wereld en heb geen signaal meer op mijn iPhone. Maar ja, ik moet en zal naar die brug… Ouwe idioot! Potver.

Het is een GSA, het is een BMW en ik ben geen Sissy, bedenk ik mij.

Ik spreek mijzelf wat moed in. Gewoon even omrijden en een andere route proberen. Ik heb weer wat signaal op mijn telefoon, schakel GoogleMaps in en pak het routepunt over naar mijn Garmin. Ik moet en ik zal! Ik gááá!

Maar ook deze weg wordt glibberiger en steiler. Daarnaast zie ik de stenen groter worden. Er komen steeds  grotere plassen op de weg en er staat hier geen zuchtje wind. Is het de warmte of de spanning? Het water staat in mijn bilnaad. Ik ga op mijn steppies staan. Dat doen de pro’s ook altijd… Ik heb het héét, jôh!

Maar man, zo’n loeizware GSA mét drie koffers en een volle brandstoftank is hier helemaal niet geschikt voor, joh. Dat willen ze ons bij BMW Motorrad wel wijs maken, maar dit is het leefgebied van een ouwe gebutste Yamaha 450 met noppenbanden. Zo eentje waar ik op tijd afspring als-tie valt. Waar ben ik toch in hemelsnaam aan begonnen?

Maar ik moet persé naar die brug, verdorie. Na een paar kilometer stop ik, parkeer mijn motor op een platte steen en ga de rest lopen. Een nieuwe zijkoffer kost namelijk 500 euro… Ik sta 50 meter bóven de brug, maar kan er niet op. Ik loop langs een oude molen en een waterval, langs scherpe takken en door drie dichte bosjes. Kansloos. Ik draai weer om. Ik geef het op! Kutbrug, de koelere!

Maar…ik vind later aan de weg wel een leuk en werkelijk keurig restaurant op een kruising. Met echt Flintstonemeubilair. Ik voel mij Fred: jabbedabbedoe! Ik zit er wel een uur in de schaduw, samen met een groot koel glas geperste sinaasappelsap. Als ik voldoende ben afgekoeld reis ik verder.

Op de hoogste berg in de omgeving tref ik een Boedistisch centrum. De zon schijnt nog steeds onbarmhartig aan de hemel. Het waait flink bovenop de berg. Vlak bij een trap staat een auto met een Spaans kenteken en daarnaast een stevig en warm ingepakte mevrouw in een rolstoel, samen met een mijnheer die sinaasappels pelt.

Of ik een stukje sinaasappel wil, vraagt de mevrouw in het Nederlands. Ze heeft het kenteken op mijn motorfiets gespot. We raken aan de praat en zij vertelt haar verhaal. Zij woont alleen, in Badhoevedorp, en was tot haar 37e jaar gewoon gezond. Maar in dat jaar werd ze kort na elkaar door een paar beroertes getroffen. Daardoor zijn vitale lichaamsfuncties uitgevallen. Ze kan sindsdien niet veel zelf meer. Zij is nu hier op vakantie. De meneer die bij haar is, is van een hulporganisatie en haar tijdelijke Spaanse buddy. Hij zorgt volledig voor haar tijdens haar tweemaandelijks verblijf in Albufeira. Ze delen een appartement. Zij heeft een lage uitkering, maar deze vakantie betaalt ze van haar PGB. Ik vraag wat het doel is van haar komst naar deze berg. Zij antwoordt: ik ga hier straks bij het beeld bidden voor alle mensen die het in de wereld minder hebben. Het kippenvel trekt over mijn armen en benen. Het maakt mij op dat moment héél erg nederig…

We eten met z’n drietjes een paar sinaasappels. Heel bijzonder op deze berg. Als ik haar vervolgens vertel dat ik in Albufeira verblijf, dan geeft ze mij het adres van een toprestaurant in de badplaats. We nemen afscheid, ik stap op mijn motor, zwaai en rijd ronkend de berg weer af.

TENSLOTTE

Aan het einde van de dag rij ik weer terug naar de camping. De zon schijnt en er staat geen wind. Ik dender over strak, kurkdroog en vreselijk betrouwbaar asfalt. Het is klasse A kwaliteit. Het niveau van een nieuw, maar ingereden circuit. Werkelijk een schitterende weg die als een woeste slang links en rechts door het bergachtige landschap meandert. Een ritmische afwisseling van korte bochten en zeer fraaie lange doorlopers. Toerental tegen het rode gebied. Quickshifter van 3 naar 4 en weer terug. Hoge snelheid. Geen onnodige bagage. Tank inmiddels half leeg. Lichtvoetig rijden. Dunne zomerhandschoenen aan. Chirurgisch gevoel in mijn vingertoppen. Scherp bochtenwerk. Motormanagement op dynamisch. Volle bak, alle pk’s los.  Mijn BMW en ik. Samen dansen in het laatste zonlicht, samen op weg naar The Golden Hour…

De laagstaande zon tovert glinstertjes in het asfalt. Het zijn nèt diamantjes… Miljoenen!

Het is….een rit dóór en náár de sterren, mijmer ik…

Wát een superdag! Eéntje voor in het boekje. Toppertje!