Alle berichten van Redactie

Redactie Ikzoekeenmotor.nl.

Welke merken motorlaarzen gaan wij kopen?

Alpinestars,Er zijn verschillende merken die motorlaarzen van hoge kwaliteit aanbieden, elk met hun eigen kenmerken en specialisaties. Iedereen die wat langer motorrijdt, beseft, soms proefondervindelijk na ervaring, dat goede motorlaarzen belangrijk zijn voor de veiligheid.

Met dank aan Dia, zie volgende foto.

Mooi meegenomen is dat ze in de wintertijd beter beschermen tegen kou en regen. We deden vanaf 13 oktober in onze besloten Facebookgroep PASSIEVOORMOTOREN een onderzoek, en vroegen aan onze leden om te stemmen. We vroegen welk merk motorlaarzen ze zouden aanschaffen, mochten ze aan nieuwe toe zijn. In totaal hebben 202 mensen tot nu gestemd. We publiceren een lijst met merken motorlaarzen van meest populair naar minder bekende merken, en noteren het percentage stemmers erbij. Alpinestars is een duidelijk winnaar in deze rij.

Een rijtje goed gebruikte motorlaarzen van Hans den Ouden en zijn vrouw Dia op een rij. Hier zijn heel wat duizenden kilometers mee gereden. De middelste vier zijn Alpinestars.

1. Alpinestars, 26 procent.
Bekend om zijn sportieve en racegerichte laarzen, met veel aandacht voor bescherming en technologie.

2. Daytona, 17 procent 
Deze motorlaarzen bleken veel bekender en populairder dan wij zelf op de redactie dachten. Top kwaliteit, Duitse laarzen, handgemaakt en ideaal om te toeren.

3. SIDI, 10 procent
Een Italiaans merk dat zich richt op race- en sportmotorlaarzen, met een reputatie voor prestaties en kwaliteit.

4. REV’IT! 10 procent
Dit Nederlandse merk biedt een breed scala aan motorlaarzen, van sportief tot casual en touring. Een merk wat in opkomst is.

5. TCX, 9 procent
Staat bekend om zijn comfort en bescherming. TCX biedt een breed scala aan motorlaarzen, van sport tot touring.

6. Dainese, 7 procent
Een premiummerk dat hoogwaardige motorlaarzen maakt, vaak met innovatieve veiligheidskenmerken en een stijlvol design.

7. Richa, 4 procent
Een Belgisch merk dat motorlaarzen aanbiedt voor verschillende soorten rijders, van touring tot race.

8. Forma, 3 procent
Specialiseert zich in een breed scala aan motorlaarzen, van adventure tot off-road, met aandacht voor comfort en bescherming.

9. BMW Motorrad, 3 procent
Het merk van BMW biedt ook motorlaarzen, voornamelijk gericht op touring en adventure, met veel aandacht voor comfort en duurzaamheid.

10. Restyle, 2 procent
Een merk wat we op de redactie niet kenden, maar bekend staat als professionele tour motorlaarzen voor betaalbare prijzen.

11. RST, 2 procent
Een merk wat in de UK bekender is, en in Nederland kennen vooral de mensen uit de racewereld dit sportieve merk motorlaarzen.

12. Icon, 1 procent
Bekend om zijn street-georiënteerde laarzen met een robuust, stoer design en veel aandacht voor stijl.

13. Held, 1 procent
Dit Duitse merk  motorlaarzen biedt zowel sportieve als touring-motorlaarzen van hoge kwaliteit.

14. Oxford, 1 procent
Een meer betaalbaar merk dat motorlaarzen maakt met een goede balans tussen prijs en kwaliteit.

15. Demopro, 1 procent
Deze sportieve motorlaarzen van NFmoto zijn waterdicht en voorzien van protectie op de juiste plaatsen zodat je veilig op pad kunt.

16. EVO, 1 procent
Waterdichte motorlaarzen, veilig en stabiel in een sportief design.

17. Büse, 1 procent
Wil jij waterdichte en ademende motorlaarzen kopen? Büse motorlaarzen hebben tevens verstevigingen op het scheenbeen, enkel en hielen.

18. Magellan & Mulloy, 1 procent
Outdoor laarzen, met een mooie bruine country look. Handgemaakt in Italië, van topkwaliteit leer.

Hier de koptekst van het onderzoek in Passievoormotoren op Facebook. met de winnaar.

Uiteraard heeft elk van deze merken zijn eigen unieke benadering van ontwerp, comfort en veiligheid. Afhankelijk van je rijstijl, budget en persoonlijke voorkeur kun je uit een van deze merken kiezen. Mocht je een reactie hebben, een verhaal hebben over jouw motorlaarzen of jouw keuze, reageer gerust in de comments. Graag!

= = =

Note redactie: De afbeelding hieronder kregen we ingezonden van Falco uit België, zijn reactie lees je in de comments, als 2e reactie.

Solace. A Motorcycle Film

Een korte film. Over een mooie motorrit en de ontmoeting met een ezel. Een motorfilm die je meeneemt op een onvergetelijke solo-ontsnapping op de langste dag van het jaar: 21 juni. Het ontdekken van de vrijheid van de open weg en de reis naar binnen.

Vallen in vertraagde tijd

(Een motorverhaal van Gijs van Hesteren)

Het is een jaar of twintig geleden dat ik met lotgenoten bijeenzat in de kantine van het Circuit van Zandvoort. De instructeur van de TOMS-wegracecursus zei tegen ons: ”Je hebt motorracers die zijn gevallen en je hebt motorracers die zullen gaan vallen.” We lachten er smakelijk om. Het voorval gaat door mijn hoofd, terwijl ik op mijn buik over het Meerkerkse asfalt glijd. Ik denk nog meer dingen. Zoals: nu gaat ie breken. Dat slaat op mijn linkeronderbeen, dat in een rare positie onder mij meeschuift. En ik denk ook: daar gaat de tank, mijn tank. Want betekent deze crash het einde van de oh zo zeldzame aluminium benzinetank van mijn XS650 Yamaha met Rickman Metisse-chassis?

Rennerskwartier Meerkerk. Ik tank de Rickman af. Tajan rolt nog een peukje. Hier weten we nog niet wat er te gebeuren staat. (Foto: Teus Korevaer)

Racers die bezig zijn met vallen weten het: de klok gaat steeds langzamer tikken. Elke seconde duurt tien keer zo lang. Steeds stroperiger verloopt de tijd. Dat heb ik bij eerdere valpartijen al eens gemerkt. Ook nu is het zo. Ergens in de verte kiest de Rickman koers stuurboord. Krassend aluminium, ook vertraagd klinkt dat echt niet fijn. Vanuit een andere ooghoek kijk ik kleine onderdeeltjes na; ze begeven zich traag naar een baan om de aarde.

Zelf ga ik bakboord uit. Als een zak met aardappelen hobbel ik bijzonder onelegant nog een stukje door. Eindelijk lig ik stil. Mijn rug wordt gestopt door de airfence. Die heeft de SAM daar vooruitziend neergelegd.

Pijn voel ik niet. Mijn lijf zit vol adrenaline. Een tikje duizelig kijk ik om me heen. Recht in de verschrikte ogen van Michiel Versteegh. “Ik zag op dat moment eigenlijk niet dat jij het was, maar ik heb je leven gered”, zei hij later, “ik kon nog net remmen.” Dat kan je wel zeggen. Veel verder dan een halve meter is het dampende voorwielrubber van zijn Triumph Trident niet van mij verwijderd. En dat met trommelremmen van anno 1968. Een tikje onbenullig steek ik mijn duim op. Ik check meteen even of er nog andere onverlaten zijn die over me heen willen rijden. De baco’s zwaaien al met rode vlaggen. Race geneutraliseerd.

Daar zijn mensen uit het publiek, die me vriendelijk vragen of het gaat. Ja hoor. “Blijf maar even liggen”, zeggen ze. En daar is ook Tajan van der Wiel, sinds de Drie Uren van Oss in 2010 mijn vaste racemaat. Mijn acrobatiek voerde ik blijkbaar vlak voor zijn ogen uit. “Ik ben me rot geschrokken. Gaat het wel?”

Ja, ja, ik ben er nog. Het gaat. Dat leg ik in één moeite door uit aan de mensen van de ambulancedienst. Die arriveert met zwaaiende lichten ter plaatse. Handschoenen uit, helm af. Alles doet het nog. Even kijken. Mijn linkerbeen voelt niet helemaal lekker. Rechterknie beetje beurs. Rechterschouder ook. Ik ga staan. Dat mag nu van de dokter. “Oké?” vraag hij. “Ja, oké!”

Op eigen voeten wandel ik naar het rennerskwartier en naar Tajan. Samen bekijken we de schade aan de Rickman-Yamaha. Het valt mee. Een piepklein deukje in de aluminium tank (Aaarrrgh!), kromme voetsteun en rempedaal, krassen op uitlaatdemper en oliefilterdeksel. Nog steeds lichtelijk verdoofd door adrenaline wandel ik nog zeker een kilometer, heen en weer naar de ambupost, om me nogmaals te laten vertellen dat ik echt naar de huisarts moet gaan, maandag.

Chicane

Wat was er eigenlijk gebeurd, in deze Meerkerkse chicane? We proberen het terug te halen. Altijd fijn als je weet waarom iets is misgegaan. Ik moest weer zo nodig iemand inhalen. Dat was Michiel, denk ik. Ik had hem eruit geremd, maar daardoor was mijn rijlijn anders dan anders. Kwam het achterwiel op één van de spekgladde stroken bitumen, die de ijverige wegenbouwers overal hadden aangebracht tussen scheuren in het asfalt? Of was het zoals Tajan later zei: “Met je voetsteun raakte je het stoeprandje.” Dat laatste lijkt het meest waarschijnlijk, want schetsplaat van de voetsteun was na afloop volledig naar binnen omgebogen. Het effect was hetzelfde: de motor zette een stap opzij, de band kreeg weer grip, de motor bokte en floep, weg was ik.

Och, ik was niet de enige die viel. Het hierboven beschreven voorval vond plaats in de 500cc-klasse, waar ik met de Rickman in mocht starten. Echter, in de eerste manche van de 750cc reed ik met de andere XS, ‘de gele’. Vlak voor mijn neus viel Arnold Philipsen met zijn Honda VFR. Hij was aangetikt door een andere rijder. Ik wist nog net te voorkomen dat ik over zijn hoofd reed. Leek me niet de bedoeling.

En in de zijspanklasse greep de bakkenist van Rob de Jong even mis. Achter de stoeprand en de struiken bevindt zich kennelijk een diepe sloot. De Benelli Tornado-combinatie verdween op het achterwiel na onder water. We lachten er allemaal smakelijk om, Rob en bakkenist inbegrepen.

Fractuurtje fibula

Een paar dagen later. Tajan is al bezig aan herstel van de Rickman. Wat mijzelf betreft: ik breng bezoekjes aan het huisartsenspreekuur, de afdeling radiologie in het Medisch Centrum en de gipskamer. De radioloog vertelt me dat er toch een botje gebroken is. “Fractuurtje fibula”, bevestigt de bottendokter. Het kuitbeen dus; daarom kan ik nog op mijn been staan. Het dikkere scheenbeen draagt de last. Gelukkig krijg ik een drukverband, geen gips. Gips is zó onhandig! De races te Chimay en Zwaagdijk moet ik overslaan. In augustus dan maar naar Gedinne.

Over Gijs van Hesteren

Journalist, redacteur, spreker, schipper, motorrijder. Meer lezen van Gijs? Klik dan op: Gijs van Hesteren 

BMW RT Forum gaat door onder nieuwe leiding

Via de BMW Boxer Groep (NL/B) op Facebook
lazen we onderstaand nieuws,
wat interessant kan zijn voor
de BMW boxer rijders en eigenenaren van de BMW RT.

Na jarenlang een geliefd platform te zijn voor BMW RT-rijders, heeft het BMW RT forum een nieuwe fase ingeluid. De oprichter, Jos en (mede)beheerder Eilert, hebben besloten om het stokje door te geven en zich terug te trekken als forumbeheerders.

De overdracht

Met ingang van medio november 2024 wordt het forumbeheer overgedragen aan Patrick Falize, bekend als “defser” op het forum. Patrick, een ervaren forumlid en grote liefhebber van de BMW RT, heeft de verantwoordelijkheid op zich genomen om de community verder te laten groeien en te bloeien.

Dank aan de oud-moderatoren

Ook Walter Schaap en Bert Minekus hebben met veel passie en enthousiasme bijgedragen aan de opbouw van een hechte community rondom de BMW RT. Hun kennis, ervaring en bereidheid om te helpen zijn van onschatbare waarde geweest voor het forum. We zijn hen zeer dankbaar voor alles wat ze hebben gedaan.

Dank aan Jenny en Claudia

Naast voornoemde personen willen we ook Jenny en Claudia hartelijk bedanken voor hun inzet tijdens de BMW RT Forum treffens. Zij hebben altijd gezorgd voor een warm welkom en een gezellige sfeer tijdens deze bijeenkomsten. Hun bijdrage aan de community is onmisbaar geweest.

De toekomst van het forum

Onder de nieuwe leiding van Patrick wordt er gewerkt aan een aantal vernieuwingen en verbeteringen van het forum. Zo zullen er nieuwe functies worden toegevoegd om de gebruikerservaring te optimaliseren en zullen er meer mogelijkheden worden gecreëerd voor interactie tussen de leden. Het doel is om het BMW RT forum nog meer te laten uitgroeien tot dé centrale ontmoetingsplaats voor alle liefhebbers van de BMW RT.

Welkom aan de nieuwe beheerder/eigenaar

We heten Patrick van harte welkom als nieuwe forumbeheerder. We zijn ervan overtuigd dat hij het forum met verve zal leiden en dat het BMW RT forum onder zijn leiding een mooie toekomst tegemoet gaat.

Het BMW RT forum blijft een plek waar kennis wordt gedeeld, ervaringen worden uitgewisseld en vriendschappen worden gesloten. We nodigen alle BMW RT-rijders van harte uit om lid te worden van onze community en deel te nemen aan de vele discussies en activiteiten.

Op de foto: Jos (R) en Eilert (L) bezegelen de overdracht van het forum aan Patrick (M) met een ferme handdruk.

Diana Postma vindt rust op haar Africa Twin

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Mijn naam is Diana Postma en ik woon op het mooie eiland Schouwen-Duiveland,

Heb je vroeger eerst brommer gereden? 

De brommer-fase heb ik eigenlijk bijna volledig overgeslagen. Mijn bromfietscertificaat heb ik wel gehaald in 2002, maar daarna heb ik nooit meer een brommer gekocht. Mijn vader daagde mij uit om te blijven fietsen totdat ik mijn motorrijbewijs had gehaald (mijn beide ouders waren motorrijders).

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

In 2009 kwam mijn eerste motor (na de weddenschap met mijn vader te hebben gewonnen). Dit was een Honda Deauville 650 uit 2000. Op deze motor kon ik niet proefrijden voorafgaand aan de aankoop. Er werd een custom buddyseat geregeld zodat ik met een soort van met een halve voet aan de grond kon komen.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Een echte door-rijder. Ik ben zelfs het rijden in regen meer gaan waarderen. Zeker in bergachtig gebeid kan regen en de nasleep van regen prachtige uitzichten genereren. Het scheelt vaak ook veel fietsers, wandelaars en laagvliegende vierwielers op de weg.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Dezelfde motorfiets als waar ik nu op rij. Een Honda Africa Twin uit 2019 in dezelfde kleurstelling, alleen dan met DCT-versnellingsbak. Mijn huidige Africa Twin is namelijk regulier geschakeld.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Deze vind ik heel moeilijk te beantwoorden. Sinds ik mijn motorrijbewijs heb gehaald in 2008 heb ik al meer dan een half miljoen kilometers met motoren gereden. Het overgrote deel hiervan bestond uit plezierritjes en vakanties. Maar ik denk dat ik het kan opsplitsen in twee categorieën:

  • On-road: Oostenrijk. Na jaren supersport motoren te hebben gereden (na de Deauville), kwam in 2016 weer een motor met iets meer zitcomfort. Een lichte Honda CB500X. Dat was best even wennen na een aantal jaren snelle 4-cilinder motoren. Desondanks kon ik aardig mijn energie kwijt op deze kleine 2-cilinder. In 2017 was ik samen met mijn man (hij reed toen een KTM 1090 Adventure R) in Oostenrijk op vakantie. We hadden fantastisch weer. Het was droog. De wegen schoon. Lekkere temperatuur en de natuur stond volledig in bloei. Al heel de week waren we heerlijk sportief aan het rijden. Op een gegeven moment zaten we achter twee Vespa’s. Een ouder echtpaar (ergens in de 70) waarbij de heer een baard had die Sinterklaas bijna jaloers had gemaakt. Die wapperde dan ook vrolijk aan twee kanten over zijn schouders heen. Maar dit was niet het meest bijzondere. Nee. Het meest bijzondere was het feit dat zowel mijn man als ikzelf het echtpaar bijna niet konden bijhouden. Ze scheurden gewoon moeiteloos vol gas over de bergpas alsof het een gemiddelde rechte snelweg was. Bij het kruispunt aan het einde van de pas stak het echtpaar hun duimen op naar ons terwijl wij half hijgend over het stuur hingen en elkaar vragend aankeken wat ons in hemels naam was overkomen. Een herinnering om nooit meer te vergeten.
  • Off-road: Italië. In 2021 waren wij met twee Suzuki motoren, DRZ400 (welke we voor de lol erbij hadden gekocht) in Italië op vakantie. Hierbij was de doelstelling om de onverharde bergpassen te rijden. De eerste dag (met bijna geen off road ervaring behalve het zand en modder in Nederland) reden we de Strada dell’Assietta. Dat ging zo makkelijk, dat we in eerste instantie dachten dat we een makkelijke week tegemoet gingen. Niets was minder waar, want op dag twee gingen we met wat overmoed de Col du Sommeiller naar boven. Het eerste deel tot ongeveer 2.600 meter hoogte ging ons prima af. De laatste 400 meter de hoogte in waren echter van een heel ander niveau en werden wij aanzienlijk ontnuchterd. Het was een waar gevecht waarbij ook de hoogte ons steeds meer energie ontnam. Desondanks haalde wij het en stonden we vervolgens op 3.000 meter hoogte bij het gletsjermeer en één van de tongen van de gletsjer. Dit voelde aan als een fantastische overwinning en smaakte naar meer! Dit heeft de basis gelegd in ons allroad avontuur de jaren erna en de jaren die gaan komen.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Scandinavië en de Balkan staan heel hoog op mijn lijstje.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Nog niet. Mijn doelstelling is om de Africa Twin naar minimaal 150.000 km te rijden. Op dit moment staat er iets meer dan 85.000 km op de teller.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Het klinkt misschien zweverig, maar al van jongs af aan kon ik helemaal rustig worden op de motor. Het gevoel van vrijheid, de omgeving bewuster meemaken, intenser genieten van de natuur en uitzichten, zorgen er altijd voor dat mijn gedachten tot rust komen. Hiernaast heeft het motorrijden mij meer zelfvertrouwen gegeven. Doordat ik qua lichaamslengte verticale uitdagingen heb (1.62m lengte), heb ik altijd moeten zoeken naar oplossingen om motoren te kunnen rijden. Dat begon met het verlagen van de motoren, maar tegenwoordig heb ik de oplossingen gevonden in rijtechnieken. Hierdoor ben ik in staat zelfs onze hoge Ténéré 700 te kunnen rijden. Dit zelfvertrouwen heeft ook effect gehad op andere aspecten in mijn leven. Zeker op zakelijk gebied. Ik werk in een echte mannenwereld en heb toch het vertrouwen gevonden door te groeien vanuit het veld als “handje” tot projectleider zonder hier specifiek een opleiding voor gevolgd te hebben. Dit heb ik toch echt te danken aan wat motorrijden mij heeft gebracht.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Dank je wel dat ik hier aan mee mag doen! Dit vind ik echt super tof!

= = =

Tip redactie: Wil je meer lezen van Diana?
Ga dan naar Dutch Minion and her Bike.