Ik wil gewoon weer op reis en dan zien we wel. De motoren daar moet nog wat aan gedaan worden, maar dat is zo klaar, dan de tank vullen, kom we gaan. Wat is het dan dat je hier weg wil? Dat is een onbestemd gevoel van onrust. We zijn al weer een maand thuis, dat is lang genoeg, de verte roept!
(Bovenstaande conversatie is een samenvatting tussen een gesprek wat motorreiziger Hans den Ouden de afgelopen dagen voerde met Dia Bijleveld. Hans schrijft verder….)
We pakken onze spullen in, lopen de lijst langs van wat er mee moet en weten dat we toch altijd wat vergeten.
We pakken onze kleren in, veel gaat er niet mee, want je hebt ook niet veel nodig. Als je maar wat mee hebt voor warme dagen, koude dagen en natte dagen. Wij rijden niet onze neus achterna, immers is alles er op gericht dat je op de snelweg terecht komt en dat willen we niet. Er zijn dus routes, minder romantisch, maar het leidt wel tot meer motorplezier.
We gaan eerst naar het oosten, richting Polen. Ten noorden van Warschau woont een vriend, daar gaan we eerst maar eens heen. Daarna naar het zuiden, tot in Albanië en dan weer naar het noordoosten, richting Roemenië. Daar zijn nog wat wegen die we dit voorjaar niet konden rijden, ze zijn alleen in de zomer open. De Transfǎgǎrǎșan en de Transalpina, volgens de mannen van TopGear, destijds de mooiste weg van Europa. De eigenaar van het hotel in Sibiu (Hotel Buon Gusto, motorcycle friendly) adviseerde ons om eind september terug te komen, dan is het er op zijn mooist.
De motor van Dia is aan een beurt toe, de mijne wil andere, nieuwe bandjes en er moet ook nog een navigatie op. Ik koos dit keer niet meer voor een Garmin, maar voor een tablet, we gaan het zien. In Leek, bij Bluerider.nl wordt het ding er opgeschroefd, dus daar moeten we ook nog even langs. Dan weten we ook meteen weer wat we aan kampeerspullen echt nodig hebben. We maken er een driedaagse van.
Wie van motorreizen houdt, en inspiratie opdoet op YouTube kent ongetwijfeld de vier motorvrienden van Nomad Sweden. Zij maakten vanuit Zweden, via wat overtochten met de boot naar en vanuit Nederland een motortrip door Groot Brittannië. Het is weer een heerlijke relaxte aflevering om naar te kijken. Ze reizen naar het noordelijkste punt van Schotland en rijden dan naar het zuiden van de UK. En overal in Europa waar ze komen plakken ze, liefst op verkeersborden hun stickers.
Het overkwam De Lange Man al een paar keer dat zijn Blondje hem meedeelde: ‘Ik heb zondagmiddag een vrouwenfeestje, wat ga jij dan doen ?” Een mededeling en een besluit ineen.
Hij moet uit beeld verdwijnen, da’s duidelijk.
Nou kan hij natuurlijk wat mannen optrommelen en naar het Café gaan om een avond serieus te bieren of een concertje doen ergens of zo. Er dreigt echter een weekend met tegenwoordig schaars mooi weer, dus hij vat het plan op om het reeds geplande punk-concertavondje vrijdag over te slaan, zijn pyramide-tent achter op de De Rooie Duitser te knopen en 3 dagen de wereld in te trekken.
Roland Oomens, de schrijver van dit motorverhaal, op zijn “Rooie” BMW K75
Ja, hij zet het in gang met een baldadige smile op het steeds rimpeliger wordend gelaat. De laatste jeugdige cellen in zijn lijf draaien op volle toeren.
De route
Het eerste idee is om de Moezel helemaal van boven naar onder af te rijden en daarbij trachten een leuk plekkie voor de zomervakantie met zijn oude 1973-caravannetje tegen te komen. De onrustbarende berichten over wateroverlast in het zuiden van Duitsland en de hoge waterstand in de Moezel doen hem echter besluiten zijn uitspattingen elders vorm te gaan geven. Noord Frankrijk met zijn glooiende landschap en relaxte kleine wegen worden zijn doel. Hij was er al een paar keer in het verleden en de sfeer aldaar bevalt hem prima. Omdat hij eigenlijk altijd zin heeft om veel en langdurig te rijden en dit stuk van Frankrijk geen bergen heeft en een spannend bochtenfeestje ontbreekt, lijkt het hem beter dit alleen te doen, hij wil bevriende motorzielen niet met zijn drang lastig vallen.
Het ontbreekt De Lange Man de dagen ervoor aan zin om een GPX-routebestand aan te gaan maken op zijn PC, dus maakt hij een lijstje met willekeurige dorpjes die samen een slinger door het landschap vormen en van plaats naar plaats te rijden.
Snelwegen en onverharde wegen zijn taboe.
Zijn recent aangeschafte nieuwe Garmin krijgt middels de stand ‘Adventurous Routing’ de vrijheid om waar mogelijk leuke bochten en heuvels toe te voegen, hij laat het gewoon gebeuren. Snelwegen en onverharde wegen taboe natuurlijk. Het blijkt een gouden zet, ‘absolute aanrader mensen!’, zo roept hij, er van overtuigd dat deze boodschap u langs deze weg zal bereiken.
De Lange Man en zijn volgeladen Rooie Duitser krijgen van alles voor hun kiezen, van supersmalle kronkelige landweggetjes met af en toe traktorisch ontstane moddersporen tot langgerekte verbindingswegen waar je 80 mag, maar de locals 110 rijden. De Lange haalt hier en daar stevig uit binnen de 75pk-grenzen die zijn machine hem oplegt, in bewoonde gebieden en dorpjes echter 50- en 30km respect, hij verlangt dat zelf ook.
Een in de middag achteloos bestelde ‘grote friet en 2 frikandellen’ bij een frietkar bij een rotonde blijkt een idiote hoop friet op te leveren in een opgevouwen krant, nauwelijks saus en geen vorkje.
Het geviezerik eindigt hij na de verwerking van de goed smakende dellen en wat friet, maar dit geprul heeft hij geen zin in. Weg ermee.
In de avond maakt op camping 1 een prachtige pizza en een grote Leffe Blond in het goed lopende camping-restaurant veel goed. Een koude nacht en daardoor weinig slaap volgt, wekker op 7 uur.
Door de eerder gemelde storing bij aanvang dag 2 in het vorig jaar nog gerepareerde contactslot moest door tijdverlies een lus in de route geschrapt worden. De problematiek doet die ochtend alle haren van De Lange Man in onvrede rijzen, en dat zijn er nogal wat. Maar als na wat gepriegel de storing toch rijdbaar blijkt neemt de energie snel toe. Dochter Jolien wilde hem al komen halen en vriend John (ja, die van het Portugal-drama) had de motoraanhanger al bijna achter de auto hangen toen De Lange ze middels een telefoontje dankvol en liefdevol afwees, de-activeerde eigenlijk. Hij neemt het risico de geplande route verder te volgen. Het wordt een intense toerdag waarbij einde middag een gezochte camping onvindbaar blijkt en alsnog 50 km overbrugd moet worden om een andere te bereiken. Net voor sluitingstijd rolt hij het bescheiden terrein van Camping les Usages in Saâcy-sur-Marne op. De eigenaar/uitbater verwelkomt hem en wijst een mooi plaatsje toe.
Ze blijken geen restaurant te hebben, de eigenaar belt een pizzeria voor De Lange maar bezorging van 1 exemplaar wordt niet gedaan. Dan gebeurt er iets hartverwarmends als de eigenaar aanbiedt om voor De Lange Man een Kebabschotel in het dorp te gaan halen met de auto. Biertjes heeft hij zelf liggen. Een kwartier later, als de tent van De Lange staat en de rust aan het indalen is komt de man met een witte plastic zak en twee biertjes aan lopen. ‘Bon apetit’. Een fooi weigert hij pertinent. De Lange vertelt hem lachend ‘I love you’, de man antwoordt ‘I love you too’ en gaat terug naar zijn huisje waar zijn vrouw en zoontje klaar staan om het hek dicht te gooien. Wow, nog nooit meegemaakt.
Ook nacht 2, hoewel een stuk minder vochtig, is koud. De Rooie Duitser heeft het deze drie dagen geweldig naar zijn zin op dat akkefietje na en zoemt als een dikke bromvlieg door het landschap. Hij geeft geen krimp, zijn door een vorige eigenaar gemonteerde progressieve veren voor en achter pakken de lastigste hobbelwegen met betrouwbare precisie en zijn remmen breken de meest baldadige uithalen van De Lange Man aan het eind van lange bochten of landwegen perfect af. Wat een motortje man, heerlijk.
Het voor vertrek geconstateerd olie zweten van de versnellingsbak aan de achterzijde blijkt na 1000km geen verlies te hebben veroorzaakt. Het reservoir van de voor vertrek geconstateerde natte achterrem-pomp werd toen bijgevuld en had ook na 1000km geen noemenswaardig verlies van DOT4 geleden, een nieuw 12mm binnenwerk is overigens in USA besteld, was overal uitverkocht of niet leverbaar.
Verbruik motorolie?
Sorry, daar doet deze K75 niet aan. Hij draait nu al duizenden kilometers perfect op 20W50 half synthetisch en dat gaat er hierna ook weer in.
Verbruik benzine?
Met al het relaxte rijden, maar ook veel ragwerk met snel optrekken en hard rijden op verlaten lange rechte wegen tussen akkers, komt het benzine-verbruik uit op 1:18,8. Bewonderenswaardig, helemaal blij.
Een magisch moment, de 100.000 km passeren….
Op de 7e juni van het jaar des Heeren 2024 maakt De Rooie Duitser om 11:17uur de magische 100.000e kilometer vol en wordt een fotomoment ingelast, een boterham gegeten en een sigaar gerookt om dit alles te vieren.
En weer door. De Duitser heeft het op deze Franse wegen prima naar zijn zin, hij gaat hier zeker nog terug komen. Ergens 1 haarspeldbocht genomen. 1.
Dag 3, de zondag, worden wat concessies gedaan in de route huiswaarts om op fatsoenlijke tijd Het Blondje thuis een hug te geven. Pasta wordt gemaakt. De Lange glijdt een warm ontspannend bad in en breekt daarna tot de grond toe af en gaat snurken. Nee, na zo’n driedaagse is zijn sociale uitstraling tot 2,3 op de schaal van 10 gedaald, Truste jongens.
Samenvattend:
– Solo motor-drie-daagse, 7 tm 9-6-2024
– 1527 km Belgie en Noord Frankrijk
– BMW K75 uit 1994, teller op 101.352km
– Lange Man uit 1962, teller verwijderd
– Nacht 1: Camping Sorel in Orvillers-Sorel
– Nacht 2: Camping Les Usages in Saâcy-sur-Marne
Nog wat sfeerplaatjes:
🏍🏍🏍
Dit artikel is geschreven door motorrijder Roland Oomens. Je kunt hem volgen of contacten via zijn facebookpagina.
We gaan vast vaker van hem horen en vooral lezen op deze website.
Onze schrijver en reisleider Coos van der Spek ging 4 dagen op pad naar Trier, met 20 motorrijders.
Hij schreef ons er vijf verhalen over; vandaag publiceren we het laatste verslag.
VDT 4 – Thuis.
Vandaag gaan we weer naar huis. Maar we mogen eerst heerlijk 200 kilometer door Duitsland en België sturen. Allemaal binnenwegen. En dan vanaf Maastricht de snelweg op naar huis. Das wat minder.
Hans wordt al om half tien door een taxi uit Nederland opgehaald. Later op de dag horen wij dat er op de foto toch ook twee breuken in zijn hand zichtbaar zijn. Dat wordt gips.
We rijden in Duitsland langs prachtige uitgestrekte koolzaadvelden. Het blijft elke keer een betoverend gezicht. We maken tijd voor wat fraaie foto’s. De Sony RX100 maakt overuren. En het is prachtig weer. Al weer.
We drinken koffie op een mooi terras in een soort tuin. Lekker in de schaduw van een grote parasol. Wat kan het leven toch mooi zijn.
En bij een frietkot scoren wij tosti’s voor de luns. Het is er nogal druk, dus ik krijg een device mee dat gaat trillen als we ons voer af kunnen halen. Stop dit ding in de zak van je broek, zeg ik tegen Anton. En als je blij wordt, dan is je lunch klaar… Iedereen grinnikt.
Vlak voordat we de snelweg opdraaien, scoren wij nog een paar bolletjes ijs. Best een goede greep. De suiker geeft ons direct nieuwe energie. En die hebben we nodig.
Het is 29 graden in Limburg. En retedruk op de A2. We rijden constant links en met verhoogd tempo. Al onze aandacht is vereist en we rijden scherp. We komen wel een keer of zeven in files terecht. Alarmlichten en groot licht aan en er tussendoor met die gigantische brede motoren. Als voorrijder voel ik mij net een ijsbreker: ik zie de auto’s links en rechts ruimte voor ons maken. Het is een machtig gezicht. Maar ik ben alert. Een automobilist kan zomaar met zijn koektrommel van baan veranderen.
Bij Nieuwegein ontwijken we nog even een ongeval door de A2 te verlaten en een stuk door de polders te rijden.
Rond 19:00 uur is iedereen weer veilig thuis, zie ik in onze groepsapp. Dat stelt mij gerust.
We tikken met z’n allen zo’n 30.000 kilometer af in vier dagen. Er ging met één deelnemer helaas iets mis. Het was overigens de deelnemer met de minste rij-ervaring. Dat gaan we vóór volgend jaar bijspijkeren. En we gaan hem andere kleding adviseren. Iedereen is natuurlijk verantwoordelijk voor zichzelf, maar ik wil er geen last van hebben.
Op zaterdag 15 juni wordt de 2de VillaVip Motortoer in België weer georganiseerd. Deze motortoer is ten bate van VillaVip Bredene en VillaVip Pittem. Er wordt een mooie toeristische rondrit gereden van ongeveer 115 km. Er zijn 2 vertrekplaatsen. Eéntje in Oostende bij JVC Duin en Zee aan de Fortstraat 126 en ééntje in Zwevezele aan café ’t Mandeken op het Marktplein 6. De rondrit is op GPS en er kan vertrokken worden tussen 8 uur en 13 uur. Inschrijven kan via de QR-code of ter plaatse.
VillaVip Bredene en VillaVip Pittem zijn kleinschalige woningen voor elk 10 mensen met een beperking met een inwonend zorgkoppel. De zorgkoppels zorgen voor een warm thuis waar het leuk is en iedereen kan leven volgens zijn of haar eigen ritme en interesses.Iedere bewoner kan hier zijn eigen plekje en inbreng vinden. Een plaats waar er gelachen, gehuild, gezorgd, geknuffeld, gespeeld, gedanst en gewerkt mag worden.
Voor meer informatie kun je doorklikken op de linkjes in de tekst, of je kunt een e-mail sturen naar: bredene@villavip.be
Onze schrijver en reisleider Coos van der Spek ging 4 dagen op pad naar Trier, met 20 motorrijders.
En bij een frietkot scoren wij tosti’s voor de luns. Het is er nogal druk, dus ik krijg een device mee dat gaat trillen als we ons voer af kunnen halen. Stop dit ding in de zak van je broek, zeg ik tegen Anton. En als je blij wordt, dan is je lunch klaar… Iedereen grinnikt.
