“Goodmorning internet!” Afgelopen woensdagavond was motorrijder Ralph D. Lantinga aanwezig bij de boekpresentatie van Noraly Schoenmaker a.k.a. Itchy Boots. Deze inmiddels wereldberoemde Nederlandse motorreiziger reist sinds 2018 op haar motoren de wereld rond en inmiddels heeft zij zo’n 160.000km in haar eentje afgelegd.
Ralph schreef ons: “Ik ben een soort van verslaafd aan haar avontuurlijke YouTube-reisvlogs, die niet alleen prachtig zijn om te kijken, maar ook inspiratie geven voor mijn eigen motorreizen samen met mijn maatje Frank. Noraly signeerde haar boek voor mij, met de opmerking: “niet zeggen hè!” wat slaat op iets dat ik haar eerder dit jaar beloofde stil te houden, omdat het nog niet uitgezonden is/was. Ik kijk uit naar seizoen 8 van Itchy Boots, maar ook naar de nieuwe grote motorreis van Frank en mij in september!”
Wil je onderstaand boek Keerpunt van Noraly Schoenmaker bestellen? Ga dan via deze link naar de website van Bruna.
Wil je alle items teruglezen over Itchy Boots op onze website, dan kan dat via deze TAG die je onder de artikelen vindt. Zie: //ikzoekeenmotor.nl/tag/itchy-boots/
Hans en Dia schrijven regelmatig tijdens hun motorreis hun verslag van de dag. Zo mogen wij dit verhaal publiceren, geschreven op 20 april vanuit Hongarije. Momenteel rijden ze beiden op een BMW 1250 GSA.
Je kunt al hun motorreizen (met veel meer foto’s, ook van de eerdere jaren) teruglezen en volgen via hun eigen Facebookpagina: Dia and Hans’ Motorcycle Travels.
Onze gastheer in Sibiu had ons verteld dat er kans op sneeuw was gisteren, vooral verder naar het westen. We stonden op en zagen dat de zon scheen, maar het was slechts 1°C. We trokken alle lagen aan en vertrokken om 08:00. Transylvania is een prachtig gebied en zeer welvarend. Het is net of je in Oostenrijk bent. Ook de huizen zijn van hetzelfde soort bouw. We maken plannen om hier nog eens heen te komen, zeker die Transfăgărășan en de Transalpina moeten afgetikt worden.
Zo mijmerend rijden we door een prachtig landschap op meanderende wegen terwijl de zon schijnt. Dat duurde dan weer niet de hele dag, want bij vlagen kwamen er donkergrijze wolken over ons heen. Daar viel incidenteel wat regen en zelfs hagel uit. Die hoorde ik dan via de intercom op Dia’s helm kletteren. Het was een prachtige dag! We lunchten in een van de vele prieeltjes die hier langs de weg staan. Rond 16:00 waren we aan de grens, dat kostte weinig tijd deze keer en we reden de Central European Timezone in, dus was het opeens 15:00.
Het eerste plaatsje over de grens is Gyula, het heeft een oud fort en prachtige lanen en pleinen. Ik zag wat hotels op de kaart, maar toen we er voorstonden waren dat van die flatgebouwen uit de communistische tijd. Dia zag even later een bord met een bedje er op. De eigenaar zei echter dat hij geen plaats had, maar wel een oplossing. In zijn KTM werkpak, hij is monteur, fietste hij voor ons uit naar een collega een straat verder. Een groot huis met binnentuin.
De motoren staan onder een afdak en het ligt midden in het centrum. Voor we de kamer te zien kregen stond er al een schnaps op tafel met een bijbehorende halve liter bier! De Hongaren houden er wel van. Het alcoholpromillage waar je mee aan het verkeer mag deelnemen is overigens 0,0! De eigenaar is een verzamelaar en rommelaar. Er staan rijen bierflesjes en andere snuisterijen, zie de foto’s. Het plaatsje is rustig. We vonden een restaurant waar een muzikant op een orgeltje speelt en er bij zingt.
Dat laatste was dan weer niet zijn sterkste kant. Het genre was Peter Maffay, dat was dan wel weer een Roemeen uit Brasov in Transylvania.
De reis gaat morgen verder langs Budapest richting Slowakije.
Pien Meppelink, bouwjaar 1980. Ik woon samen met man Jeroen en kinderen Guus (15) en Josefien (12) op een woonbootje in Moordrecht.
1987. Met buurjongen Marco Verstoep en de AJS die vader kocht van het spaarbankboekje. In de achtergrond het schip waar ik opgroeide. Mijn moeder reed op de Matchless.
Heb je vroeger eerst brommer gereden?
Als kind croste ik met mijn broertje en buurjongens door de polder. We woonden op een oud schip dat lag aangemeerd aan een doodlopend dijkje. Super rustig dus, en alle vrijheid om op straat te spelen. Het begon met BMX fietsjes, maar al snel werd dat van alles met een motortje er op. Maxi’s, oude Union, Yamaha PW50 & 80 en een oude kart met een Zündapp blokje. Als 16-jarige in 1996, wilde ik persé een Malaguti Phantom scooter.
Pien en haar MASH, zoals ook afgebeeld in een eerder artikel.
Met een hoop korting kon mijn pa een demo kopen van de importeur, waar hij als fotograaf wel eens voor werkte toen. Het was helaas voor korte duur, binnen 4 maanden werd de Malaguti gestolen uit de fietsenstalling op school in Gouda. Toen had ik twee opties, of die 8 km naar school weer gaan fietsen of op een oude Yamaha FS1 die papa nog had staan. De keus was snel gemaakt, maar ik was wel bang dat ik kei hard uitgelachen zou worden. De FS1 was een van de laatste types met enorm kitscherige rood/zilveren jaren 80 special paint. Op de tank stonden palmbomen en de ondergaande zon.… Tsja, nu vind ik dat super gaaf, maar destijds was dat echt niet ‘gers’. Tegen al mijn verwachtingen in vonden mijn klasgenoten het super cool en stonden de jongens in de rij op het schoolplein om op de FS1 te leren hoe ze moesten schakelen.
2004. Eerste huisje in Den Haag. Geen ruimte voor een eettafel omdat de Honda CB350 anders niet binnen kon staan De Demm staat nu ook op de woonboot nog altijd in de woonkamer.
Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets?
1986, ik was 6 jaar. Toen ik twaalf was kwam ik er namelijk achter dat mijn vader het spaarbankboekje dat mijn opa voor mij had achtergelaten, had ‘geïnvesteerd’ in een AJS 500 1-cilinder uit 1952. Dat was natuurlijk reuze handig, want zo had ik altijd ruilwaar. Zo kon ik als 13-jarige een Union Sport-O-Matic ’62 kopen om door de polder te crossen. Vader betaalde de Union en kreeg mijn belofte dat het voorspatbord, het stuur en de tank van de AJS dan van hem zouden zijn. Op deze manier zijn er door de jaren heen flink wat brommertjes en zelfs een Yamaha Tricker 250cc voorbij gekomen.
Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Mijn voorkeur gaat zeker uit naar mooi weer! Maar soms is het gewoon handiger om met de motor te gaan, dus met slechter weer gaat dat enorme regenpak dan aan.
Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Oei! Ik kan heel hebberig worden van de BMW RnineT 100 anniversary editie en ook een Triumph Bonneville Bobber vind ik prachtig. Maar stiekem zou ik nog graag een Honda CL350 scrambler willen verbouwen, dat past denk ik beter bij mij en ik ben gewoon verliefd op de hoge uitlaten.
Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Als fotograaf in o.a. de automotive-branche ben ik op de meest prachtige locaties geweest en heb waanzinnige routes mogen rijden door heel Europa. De bochtige zonnige wegen in Spanje, Italië en Portugal en het woeste ongerepte landschap in Scandinavië. Deze zomer was de trip met Harley Davidson van München naar Boedapest memorabel. Maar de rit die het meest indruk op mij heeft gemaakt was de Suzuki V-Strom Pyreneeën experience. Ik denk dat het in 2010 was ofzo. Met een groep journalisten 5 dagen lang door de Pyreneeën toeren van Gerona in Spanje, door Frankrijk en Andorra. Het weer zat niet mee, het was echt afzien. Helemaal toen we in Andorra over een oude smokkelroute door de bergen reden. Het steile pad was net iets breder dan de banden van de V-Strom en bestond uit platte schijfvormige keien die alle kanten op schoten.
De V-Strom Pyreneeëntocht. We reden in 2010 tussen de wilde paarden voordat we de smokkelroute op gingen.
Geiten en wilde paarden renden met ons mee en blokkeerde af en toe de route. Toen we eindelijk bovenop de bergtop aankwamen barstte de hemel open en kregen we een bui over ons heen die eindeloos leek te zijn. Ik ben niet snel bang, maar door de stromende regen over die glibberige keien, de modder stromen die waren ontstaan en het ravijn dat steeds dieper leek te worden, bonkte mijn hart in mijn keel. We hebben het gered en ’s avonds aan de bar voelt dat dan toch alsof je samen een soort van heroïsche overwinning hebt behaald. En gelukkig, ook mijn camera waar het water echt uit gutste, deed het na 4 dagen op de kachel weer.
Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
Het lijkt me geweldig om wekenlang door Azië te toeren.
Denk je al aan een volgende motorfiets?
Zeker niet. Momenteel hebben we een CB350 ’68, CX 500 ‘84, BMW K75 ’96, Mash Seventy 125 en mijn Honda CB400F, die net klaar is. De Mash is geweldig voor woon werk verkeer, doet het altijd en laat geen olie druppels achter bij mijn klanten voor de deur. De andere zijn motorfietsen die niet meer als origineel te redden waren en die wij met veel plezier verbouwen. Zo kreeg ik 7 jaar geleden de CB350 tank van mijn dierbare vriend en ‘Mafketel’ Stijn den Boggende. Ik was direct verliefd op de tank en moest dus op zoek naar een motorfiets voor er onder. Terwijl ik in Spanje op een berg stond te wachten tot de volgende groep journalisten voorbij zou komen om op de foto gezet te worden, was ik om de tijd te doden Facebook aan het uitspelen. Ik zag een advertentie voorbij komen van een Honda CB 400F ‘77. Kratten vol onderdelen en een frame waar duidelijk iemand zich met een haakse slijper op had uitgeleefd. Uit balorigheid deed ik een heel laag bod. Binnen 5 minuten kon ik naar huis bellen om mijn lieve man Jeroen te vertellen dat we een CB 400F hadden gekocht… Eigenlijk was het onbegonnen werk, er was niet zo veel goed aan de onderdelen en ook het blok moest Jeroen volledig reviseren. Daarnaast had ik ook precies in mijn hoofd wat ik wilde, en dat was in de praktijk niet altijd makkelijk uit te voeren. Het heeft ons enorm veel tijd en gevloek gekost om haar te maken zoals ze nu is. Ik houd van haar doorleefde verschijning, een soort wabi-sabi – de kunst van de imperfectie. En stiekem zitten er heel wat vernuftige details in verwerkt.
De CB400F met CB350 tank, precies zoals ik haar wil.
Momenteel zijn we bezig met een Honda MT5 voor onze zoon die volgend jaar 16 zal worden. Het project voor daarna staat ook al klaar, een oude Citta voor als onze dochter 16 wordt. Ze is nu net 12 dus we hebben nog even, maar ze is al helemaal aan het bedenken hoe ze hem wil hebben. Super leuk natuurlijk om samen met de kinderen te doen en ondertussen leren ze zo sleutelen.
Man Jeroen en zoon Guus op zijn MT5.
Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Vreugde, vriendschappen, werk, prachtige herinneringen, buikpijn van het lachen, ontmoetingen met bijzondere mensen en mijn man!
Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Ik zou graag zien dat motorrijden meer gemeengoed wordt. Dat het niet alleen als leuk wordt gezien, maar meer ook als slimme manier om van A naar B te komen. Door mijn werk zie ik in veel andere landen hoe het anders kan, er rijden veel meer (lichte) motorfietsen voor woon-werk verkeer. Het is daar heel normaal en andere verkeersdeelnemers houden dan ook meer rekening met motorrijders.
We zijn in het kleine Nederland met heel veel mensen, de wegen worden alleen maar drukker en mobiliteit alleen maar duurder. Vanuit de overheid wordt er ingezet op een ontmoedigingsbeleid zodat mensen de auto vaker laten staan of zelfs weg doen. Maar de fiets en het OV zijn niet voor iedereen en alle afstanden de oplossing, en echte andere alternatieven lijken er niet te zijn.
Als mondige inwoner ben ik 8 jaar geleden de gemeentelijke politiek ingerold. Niet vanuit politieke ambities maar omdat ik het niet eens was met de manier waarop het ging en hoe men inwoners behandelde. Ondanks dat ik geen geloof aanhang, kwam ik bij het CDA uit omdat hun gedachtegoed precies overeenkomt met hoe ik ben opgevoed. Hoe je met elkaar omgaat, de normen, waarden en vertrouwen in elkaar.
Nu zag ik mijn kans schoon om motorrijden meer op de kaart te zetten door in het CDA verkiezingsprogramma op te laten nemen dat we ook in Nederland moeten kijken of het mogelijk is om met je autorijbewijs een 125cc motorfiets te rijden. Ik heb enorm veel reacties hier op gekregen, positief, maar ook negatief en zelfs boze. En dat begrijp ik heus, helemaal als de indruk gewekt wordt dat ik het motorrijbewijs gewoon ‘cadeau’ wil geven. Maar wat ik wil, is dat motorrijden als iets positiefs wordt gezien, als serieus alternatief dat een bijdrage kan gaan leveren aan het verminderen van de filedruk en Nederland meer mobiel kan maken.
Europese regelgeving maakt het gewoon mogelijk om met je B op een 125cc te rijden. En natuurlijk staat veiligheid bovenaan, het is super belangrijk dat mensen praktijklessen krijgen op de motor. De regeling in België, 4 jaar in bezit van autorijbewijs en dan 4 uur praktijkles, noem ik als voorbeeld van hoe het kan en niet van hoe het moet. Er zullen nog veel meer onderzoeken gedaan moeten worden in de landen waar deze regeling geldt, om te zien wat wel en niet werkt en wat er nodig is om mensen veilig de weg op te laten gaan in Nederland. Maar het belangrijkste is dat er nu in Den Haag weer over gesproken kan gaan worden, dat motorrijden als iets positiefs wordt gezien en een mogelijke bijdrage kan gaan leveren aan de mobiliteitsproblematiek en, dat het behalve heel leuk ook een slim vervoermiddel is om van A naar B te komen.
Meer items over Pien Meppelink vind je via deze link.
Hans Viveen is al jaren een trouwe lezer van onze site en schrijft ook regelmatig een leuk verhaal. Zo mogen wij dit verhaal van hem publiceren, over een motorritje naar het onbekende….
Wakker worden
Een beetje duf ben ik vanmorgen wakker geworden, een beetje moe zelfs! Indrukwekkende gebeurtenissen meegemaakt in de afgelopen dagen. Nadat ik afgelopen zaterdag een Veteraan Treffen voor oude motoren bezocht en daar een Münch Mammuth zag staan, ging het hartje sneller kloppen (ook van enkele kennissen, maar dat terzijde). Na een praatje zei de eigenaar: “Je mag wel even een stukje rijden hoor, géén probleem!”
Hans Viveen, de schrijver van deze column
Ik zei: “Moet je die modder hier zien man…… ik ga zo’n mooie motor niet vuil maken hoor!” “Weet je wat”, zei hij, “kom morgen maar bij mij langs en dan gaan we wat bijzondere wielen voor je op de weg zetten”.
Niet geslapen
Ik heb die nacht niet geslapen. Zondags om 7 uur al op de motor richting Raalte en daar aangekomen bleek het om een beauty van een oude Sallandse boerderij te gaan. “Goede rit gehad?” en “Koffie?”. Dit waren de enige vragen die ik nog van ‘Gerard’ heb gehoord die dag……… Die trok een loods open en daar stonden wel zo’n veertig klassieke of exotische motoren, de een nog mooier dan de andere.
“Weet je wat, we beginnen met die stinkerd”, zei Gerard. “Stinkerd”vroeg ik ? “Ja joh, leuk…. Een Suzuki GT750 met expansie uitlaten”.
Ik zei: Nou, als ik u niet mag ontgrieven; doe maar!”
De motor werd gestart en pruttelde ongeduldig in een waterig zonnetje, de straat vulde zich met rook en de heerlijke geur van Castrol, het zal zo’n vijf minuten geduurd hebben voordat ook de rest van Raalte wakker was.
Tussengas
Gas er op, opschakelen, tussengas, terug op en neer, een versnellingsbak die luistert naar een paar tenen, het was een feest! Het geluid was onbeschrijflijk, 130db+, gillen alsof het beestje geslacht werd, 90 in de bebouwde kom, 200 + erbuiten, het kon mij niet gek genoeg. Voor diegenen die nog op één oor lagen moet het ook een feestje zijn geweest (denk ik)! Terug naar Gerard, die op zijn gemak met een sigaartje van € 425,00 tussen de lippen geduldig op mij zat te wachten. “Rook jij ook”, vroeg hij ? Ik zei: “Ik heb het nog nooit gedaan maar denk wel dat ik het kan, doe maar een kleintje, kunnen we later altijd nog kijken of er wat grotere in de brand gestoken kunnen worden!”
Hans Viveen, onze columnist, bij zijn BMW K75
“Koffie?” Ik zei: “Ja lekker!”
“Wil je er een Jodenkoek bij of een Negerzoen?” Nou ben ik wel liefhebber van gekleurde dingen dus koos ik voor de laatste optie, wel een verkeerd gekozen naam voor dit product, want in mijn geval zou ik voor een Negerinnenzoen zijn gegaan. Gerard vervolgde,…… “Wat voor motor zou je altijd al eens hebben willen besturen?” Ik zeg: “Een MV Agusta waarmee Agostini destijds mijn motorgenen op Assen mee tot leven heeft gebracht zou wel heel vet zijn; ik ben die statige heer uit Italië nog altijd dankbaar dat die dit voor elkaar heeft gekregen!” Gerard; “Tsja, die staat wel op mijn lijstje, maar heb hem nog niet in huis. Een MV Agusta 750S America met open megafoons staat wel in de loods,…… even opstarten?”
“Héél graag kerel, herrie is niet echt mijn ding, of ik moet er zelf op rijden!”
Luttenbergring
“Een stukje van de Luttenbergring staat privé tot mijn beschikking “, zegt Gerard, dus daar reden we even heen. Zo gezegd, zo gezegd…… Wat een feest zeg. Voor de start over een gedeelte van zo’n vier kilometer over deze ring is het een gewoonte om een goed glas whisky achterover te slaan en zo geschiedde. Ik was echter zo zenuwachtig dat ik ook het glaasje van Gerard stiekem leegde, hij merkte het, maar zei er niets van. Komt wel goed dachten we allebei.
Een pilletje
“Laten we maar eens wat stikstof de lucht inblazen Hanske, het is alweer even geleden dat deze MV dat gedaan heeft en voordat we alleen nog stikstof in mogen ademen en niet meer uitblazen kun je nog even tekeer gaan.”
Met de elektrische starter komt de machine tot leven, eerst even grommen naar de baas en dan brullen. Onrust vervult mijn lichaam,….. want, wat nu, als ik met die MV van het asfalt geschraapt moet worden omdat die tweede borrel net iets teveel van het goede was? Ik uit mijn zorg naar Gerard toe. “Hier”, zegt hij; “een pilletje”. ‘Extiesee’ noemt hij het, geen idee wat het is maar met nog een halve whisky en een flinke hap is het pilletje weg.
Oom agent in het publiek
De oogleden die voorheen als grijze vuilniszakken in de weg zaten, worden tot achter de oren strak getrokken. Het vele licht dat hierdoor in mijn ogen valt ben ik al jaren niet meer gewend en zorgt voor de lichte hoofdpijn die er al een tijdje aan zat te komen, een zonnebrilletje doet wonderen. Gerard zwaait symbolisch met het geblokte zwart/wit en we zijn op pad. Wat een geluid……. Wat een snelheid! De Italiaan maakt zijn naam waar als het om strak sturen gaat. Den Boet reed hier ooit 1:42 en ik ga dat moeiteloos benaderen met 1:44 en zonder de nodige ervaring. Na een rondje of zeven kom ik wankelend van de motor af tussen een toegestroomd publiek, klappend staan ze mij op te wachten, wat een wonder, er is nog nooit voor mij geklapt…. Onder het publiek ontwaar ik een Oom agent……
Oeps; het zal toch niet?! Hij wenkt mij en schuifelend loop ik naar hem toe. “Gaaf gereden kerel, wat een geluid zeg, ik hoorde je al van verre. O, die zeven bekeuringen die ik intussen uit had geschreven hoef je niet te betalen, heeft Gerard al geregeld!” Na het uitwisselen van email adressen met mijn nieuwe Oom (je weet tenslotte nooit waarvoor je die een keer nodig hebt), zegt hij: “En nu de sprintmotor van Henk Vink, the Big Spender en klapte in zijn handen als een kleuter”. “Jaaaaaaaa; the ‘Big Spender’ scandeerde iedereen mee.”
“Trek even een wat veiligere motoroverall aan,” zei Gerard. En zulks geschiedde….. Alle vloeistoffen en dope werden aangevuld tot prestatie verhogende waarden en met een startmachine werd de sprinter brullend tot leven gebracht. Een burn-out moest de achterband op temperatuur brengen, het verbrandde rubber stonk als een verzopen katje in illegaal geloosde olie uit een oude vrachtvaarder die ergens in een Afrikaans land door 300 ‘handarbeiders’ uit elkaar werd getrokken (de boot, niet het katje).
Ik was er klaar voor
Het publiek telde af, het leren motorbrilletje onder de pothelm werd op zijn plaats gebracht middels de dikke leren handschoenen; ik was er klaar voor! Bij één gaf ik gas en flink ook…….. De motor was al verschillende tientallen jaren niet meer gebruikt, de wheelie-bar brak met een zucht en Hanske vloog met zijn benen door de lucht, een sprookje had het moeten worden, maar het mocht niet zo zijn……….
Ik werd een beetje duf wakker, zelfs een beetje moe!
Alles bleek……… een droom, een verlangen, wens.
Een heel mooi ding aan deze droom ?
Ik ben niet aan de Münch toegekomen……………
Ik moet nog minimaal één keer terug naar Gerard !
Who the fuck is Gerard ?
Iemand die het weet ? Help !!!!
🏍🏍🏍
Dit verhaal is geschreven door onze columnist, trouwe fan, motorrijder en natuurfotograaf Hans Viveen.
Een duur rijbewijs, en of het een onsje meer mag zijn?
Dit is de titel van motorverhaal 9 van Bart Meijer (Facebook). Bart geeft ons als gastblogger een kijkje in zijn jongere motor-jaren. Bart Meijer (LinkedIn) woont op een boerderij in Kroatië, heeft passie voor motoren, weet veel over vergeten groenten en luistert naar zijn hart.
Ja ja, ik beken het!
Ik heb tijden rondgereden zonder rijbewijs, toen ik nog jong en onbezonnen was. Maar ja, ik reed op de brommer ook al veel te hard, goede smoes, van een jong ventje, dacht ik vroeger.
Toen ik eenmaal een vriendin kreeg in het verre Brabant, begon het papiertje me wel wat te lijken. Eerst theorie, en dat viel tegen…
Met klotsende oksels deed ik het eerste examen, en was gelijk geslaagd. Dus daarna kwam het motorrijden, als zeer ervaren brommer rijder viel dat mee. Na maar 4 lessen viel er opeens een plaatsje vrij voor een examen, en meneer dacht dat ik dat wel kon.
Ik mocht de motor ‘s morgens ophalen, de hele dag rijden en om 3 uur examen doen. Het was feest in het dorp, het werd laat en dus moest er uitgeslapen worden. Net fris rond 12 uur midden op de volgende dag ga ik dat motortje maar eens halen. Zonder pak en met instappertjes loop ik even erheen. Alles wat er nog staat is een motor met een flink lekke achterband. Lek als in leeg, niets mee te doen.
Zenuwachtig en boos, bel ik de instructeur en hij vertelt : ”Ga maar naar Kats bromfiets service en laat hem daar maken!“
Ik rijd zwabberend naar Kats, die probeert alles, maar hij heeft de spullen niet. Hij kan hem alleen maar volspuiten met schuim, een busje of 3 en nog eentje meer. Na 20 minuten, het sneeuwde langzaam al zachtjes, was de band nog hard en kon ik naar het examen. Ik moest naar Bergen op Zoom, en had geen tijd meer voor pak en laarzen. Als een bikkel reed ik erheen. Ik slaagde niet, want was niet voor het examen gekleed, trilde, en was iets te laat. Uitleg wilde de man niet horen. Als troostprijs mocht ik de motor weer naar Dinteloord rijden.
De instructeur bood het volgende examen gratis aan en een paar extra lessen, erg aardig en dat deed ik natuurlijk. Gekleed in pak en met goede laarzen slaagde ik 4 weken later voor een erg goedkoop rijbewijs.
Jaren later had ik de Reliant Robin 3-wieler [link] waar ik met mijn motor rijbewijs mee mocht rijden. Maar de rijbewijzenwet 1994 werd veranderd, ingaande 1 juli 1996 werd de Reliant Robin auto voor een B rijbewijs, niet meer voor de motor rijders. Door onder andere de Reliant Club Nederland en andere clubs werd er protest aangetekend. Uiteindelijk werd er een overgangs-wet gemaakt, voor uitzonderlijke mensen zoals ik, door ze een rijbewijs B-79 (3-w motorrijtuig <400kg) te geven. Deze wet kostte maar liefst 350 miljoen euro, en het rijbewijs B-79 (3-w motorrijtuig <400kg) is rond de 100 keer uitgedeeld. Dus mijn gratis B-79 rijbewijs kostte de staat ca 3,5 Miljoen Euro!
De Reliant Robin, een foto van Joost J. Bakker, via Wikipedia.
Europa vond dit niet zo leuk, Nederland werd terug gefloten. Ik mocht mijn B rijbewijs houden, en in de EU met auto rijden, behalve in Nederland. De Reliant Robin 3-wieler werd weer voor de motor rijders. Natuurlijk moest er weer een uitzondering komen, want wat nou met de auto rijders die op een trike reden of met een Reliant met een B-rijbewijs? Dus toen kwam de uitzondering: “Heeft u een gemotoriseerde driewieler (zoals een trike of motorscooter) en mocht u vóór 19 januari 2013 daarop rijden met uw rijbewijs B? Dan mag u daarmee doorgaan.” Begrijpt u het niet, bel het CBR, die weten het waarschijnlijk ook niet. . .
Maar van Nederland moest mijn auto onder de 400 kg zijn, en nee, geen onsje meer.
“Goodmorning internet!” Afgelopen woensdagavond was motorrijder Ralph D. Lantinga aanwezig bij de boekpresentatie van Noraly Schoenmaker a.k.a. Itchy Boots. Deze inmiddels wereldberoemde Nederlandse motorreiziger reist sinds 2018 op haar motoren de wereld rond en inmiddels heeft zij zo’n 160.000km in haar eentje afgelegd.
Dit is de titel van motorverhaal 9 van
