Hans Viveen is al jaren een trouwe lezer van onze site en schrijft ook regelmatig een leuk verhaal. Zo mogen wij dit verhaal van hem publiceren, over een motorritje naar het onbekende….

Een beetje duf ben ik vanmorgen wakker geworden, een beetje moe zelfs! Indrukwekkende gebeurtenissen meegemaakt in de afgelopen dagen. Nadat ik afgelopen zaterdag een Veteraan Treffen voor oude motoren bezocht en daar een Münch Mammuth zag staan, ging het hartje sneller kloppen (ook van enkele kennissen, maar dat terzijde). Na een praatje zei de eigenaar: “Je mag wel even een stukje rijden hoor, géén probleem!”

Ik zei: “Moet je die modder hier zien man…… ik ga zo’n mooie motor niet vuil maken hoor!” “Weet je wat”, zei hij, “kom morgen maar bij mij langs en dan gaan we wat bijzondere wielen voor je op de weg zetten”.

Niet geslapen 

Ik heb die nacht niet geslapen. Zondags om 7 uur al op de motor richting Raalte en daar aangekomen bleek het om een beauty van een oude Sallandse boerderij te gaan. “Goede rit gehad?” en “Koffie?”. Dit waren de enige vragen die ik nog van ‘Gerard’ heb gehoord die dag……… Die trok een loods open en daar stonden wel zo’n veertig klassieke of exotische motoren, de een nog mooier dan de andere.

“Weet je wat, we beginnen met die stinkerd”, zei Gerard. “Stinkerd”vroeg ik ? “Ja joh, leuk…. Een Suzuki GT750 met expansie uitlaten”.

Ik zei: Nou, als ik u niet mag ontgrieven; doe maar!”

De motor werd gestart en pruttelde ongeduldig in een waterig zonnetje, de straat vulde zich met rook en de heerlijke geur van Castrol, het zal zo’n vijf minuten geduurd hebben voordat ook de rest van Raalte wakker was.

Tussengas

Gas er op, opschakelen, tussengas, terug op en neer, een versnellingsbak die luistert naar een paar tenen, het was een feest! Het geluid was onbeschrijflijk, 130db+, gillen alsof het beestje geslacht werd, 90 in de bebouwde kom, 200 + erbuiten, het kon mij niet gek genoeg. Voor diegenen die nog op één oor lagen moet het ook een feestje zijn geweest (denk ik)! Terug naar Gerard, die op zijn gemak met een sigaartje van € 425,00 tussen de lippen geduldig op mij zat te wachten. “Rook jij ook”, vroeg hij ? Ik zei: “Ik heb het nog nooit gedaan maar denk wel dat ik het kan, doe maar een kleintje, kunnen we later altijd nog kijken of er wat grotere in de brand gestoken kunnen worden!”

“Koffie?” Ik zei: “Ja lekker!”

“Wil je er een Jodenkoek bij of een Negerzoen?” Nou ben ik wel liefhebber van gekleurde dingen dus koos ik voor de laatste optie, wel een verkeerd gekozen naam voor dit product, want in mijn geval zou ik voor een Negerinnenzoen zijn gegaan. Gerard vervolgde,…… “Wat voor motor zou je altijd al eens hebben willen besturen?” Ik zeg: “Een MV Agusta waarmee Agostini destijds mijn motorgenen op Assen mee tot leven heeft gebracht zou wel heel vet zijn; ik ben die statige heer uit Italië nog altijd dankbaar dat die dit voor elkaar heeft gekregen!” Gerard; “Tsja, die staat wel op mijn lijstje, maar heb hem nog niet in huis. Een MV Agusta 750S America met open megafoons staat wel in de loods,…… even opstarten?”

“Héél graag kerel, herrie is niet echt mijn ding, of ik moet er zelf op rijden!”

Luttenbergring

“Een stukje van de Luttenbergring staat privé tot mijn beschikking “, zegt Gerard, dus daar reden we even heen. Zo gezegd, zo gezegd…… Wat een feest zeg. Voor de start over een gedeelte van zo’n vier kilometer over deze ring is het een gewoonte om een goed glas whisky achterover te slaan en zo geschiedde. Ik was echter zo zenuwachtig dat ik ook het glaasje van Gerard stiekem leegde, hij merkte het, maar zei er niets van. Komt wel goed dachten we allebei.

Een pilletje

“Laten we maar eens wat stikstof de lucht inblazen Hanske, het is alweer even geleden dat deze MV dat gedaan heeft en voordat we alleen nog stikstof in mogen ademen en niet meer uitblazen kun je nog even tekeer gaan.”

Met de elektrische starter komt de machine tot leven, eerst even grommen naar de baas en dan brullen. Onrust vervult mijn lichaam,….. want, wat nu, als ik met die MV van het asfalt geschraapt moet worden omdat die tweede borrel net iets teveel van het goede was? Ik uit mijn zorg naar Gerard toe. “Hier”, zegt hij; “een pilletje”. ‘Extiesee’ noemt hij het, geen idee wat het is maar met nog een halve whisky en een flinke hap is het pilletje weg.

De oogleden die voorheen als grijze vuilniszakken in de weg zaten, worden tot achter de oren strak getrokken. Het vele licht dat hierdoor in mijn ogen valt ben ik al jaren niet meer gewend en zorgt voor de lichte hoofdpijn die er al een tijdje aan zat te komen, een zonnebrilletje doet wonderen. Gerard zwaait symbolisch met het geblokte zwart/wit en we zijn op pad. Wat een geluid……. Wat een snelheid! De Italiaan maakt zijn naam waar als het om strak sturen gaat. Den Boet reed hier ooit 1:42 en ik ga dat moeiteloos benaderen met 1:44 en zonder de nodige ervaring. Na een rondje of zeven kom ik wankelend van de motor af tussen een toegestroomd publiek, klappend staan ze mij op te wachten, wat een wonder, er is nog nooit voor mij geklapt…. Onder het publiek ontwaar ik een Oom agent……

Oeps; het zal toch niet?! Hij wenkt mij en schuifelend loop ik naar hem toe. “Gaaf gereden kerel, wat een geluid zeg, ik hoorde je al van verre. O, die zeven bekeuringen die ik intussen uit had geschreven hoef je niet te betalen, heeft Gerard al geregeld!” Na het uitwisselen van email adressen met mijn nieuwe Oom (je weet tenslotte nooit waarvoor je die een keer nodig hebt), zegt hij: “En nu de sprintmotor van Henk Vink, the Big Spender en klapte in zijn handen als een kleuter”. “Jaaaaaaaa; the ‘Big Spender’ scandeerde iedereen mee.”

“Trek even een wat veiligere motoroverall aan,” zei Gerard. En zulks geschiedde….. Alle vloeistoffen en dope werden aangevuld tot prestatie verhogende waarden en met een startmachine werd de sprinter brullend tot leven gebracht. Een burn-out moest de achterband op temperatuur brengen, het verbrandde rubber stonk als een verzopen katje in illegaal geloosde olie uit een oude vrachtvaarder die ergens in een Afrikaans land door 300 ‘handarbeiders’ uit elkaar werd getrokken (de boot, niet het katje).

Het publiek telde af, het leren motorbrilletje onder de pothelm werd op zijn plaats gebracht middels de dikke leren handschoenen; ik was er klaar voor! Bij één gaf ik gas en flink ook…….. De motor was al verschillende tientallen jaren niet meer gebruikt, de wheelie-bar brak met een zucht en Hanske vloog met zijn benen door de lucht, een sprookje had het moeten worden, maar het mocht niet zo zijn……….

Ik werd een beetje duf wakker, zelfs een beetje moe!

Alles bleek……… een droom, een verlangen, wens.

Een heel mooi ding aan deze droom ?

Ik ben niet aan de Münch toegekomen……………
Ik moet nog minimaal één keer terug naar Gerard !

Who the fuck is Gerard ?

Iemand die het weet ? Help !!!!