Tag archieven: motorverhaal

Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Tussendoor, Uit de oude doos!

Het verhaal achter de foto

1 reactie

(Een verhaal van Hans den Ouden)

Ruim dertig jaar en een kleine miljoen motorkilometers terug haalde ik mijn rijbewijs. Ik herinner me nog dat ik enkele jaren nadien mijn rijinstructeur tegenkwam en hij verbaasd opmerkte dat ik nog reed. Hij had mij ingeschat als zo’n Yup die vond dat een motorrijbewijs wel leuk was om er dan vervolgens nooit meer wat mee te doen. Ik kocht mijn eerste motor bij Daytona motors in Schiedam. Ik was altijd al onder de indruk van BMW motoren, misschien ook, omdat de dealer (Breeman) om de hoek zat van mijn studentenkamer op de Oostzeedijk in Rotterdam. Ik kwam er dagelijks langs. De eerste motor was een K100, loodzwaar en vol storingen. Dat kwam vooral door de kabelboom. Inmiddels was ik verhuisd naar de zuidkant van de stad en daarom werd de storing dan steeds verholpen bij motorhuis Safe. Niet mijn beste ervaring zullen we maar zeggen.

Na zo een twintigduizend kilometer was ik er helemaal klaar mee en wilde ik een betrouwbaardere motor.

Op zekere dag reed ik langs bij Houtrust in den Haag en zag de, net uitgekomen, rode, R1100RS staan. Hij werd net uitgepakt in de showroom als het ware. Ze hadden een stapel posters over en ik mocht er een mee nemen. De R1100RS in vol ornaat. De poster hing ik op in mijn werkkamer, achter de clientele, zodat ik er de hele dag naar kon kijken. Dat heb ik een jaar volgehouden en toen ben ik naar Houtrust gereden en heb ik hem gekocht. De R1100RS was fantastisch, de nieuwe boxer. De motor was daarbij uitgerust met een Corbin zadel, voor en achter. Dat achterzadel kon je dichtklappen en dan was het net een mono, klapte je het open, dan had de passagier een fijne ruggesteun. Het is de motor die ik het langst bezeten heb, want ik ruilde hem pas na 8 jaar weer in.

Wouter naast de rode BMW R1100RS

De afgelopen maand werd mijn oudste dochter veertig en moest ik foto’s aanleveren voor het album dat vrienden van haar aan het maken zijn. Zo kwam ik deze foto tegen van Wouter naast de rode R1100RS. De foto is ergens op een parkeerplaats in Duitsland gemaakt. Het was mijn eerste lang weekend op de motor en Wouter ging mee. Ik had inmiddels een ander pak gekocht, dus Wouter heeft mijn jas aan, die zoals je ziet iets te groot was.

Het was de tijd voor de GPS, dus we navigeerden op de kaart naar Rheinland Pfalz waar ik een hotel had geboekt en van daaruit reden we dagtochten.

Op dag twee maakte ik een navigatiefoutje en nam een weggetje te vroeg. Dat bleek ongelooflijk steil te zijn en in de eerste bocht was het spiegelglad. Het voorwiel gleed weg, de motor draaide 180º om en pa en Wouter lagen er naast. Er was geen schade, maar het was mijn eerste val partijtje en Wouter was behoorlijk onder de indruk. Ik sprak er met hem over en het stond nu na bijna dertig jaar nog goed in zijn geheugen gegrift.

Als ik het kenteken op zoek op de bekende sites, heeft de motor tot 2016 in Nederland rond gereden en is toen geëxporteerd. Het is dus niet meer na te gaan wat er van is geworden nadien.

🏍️🏍️🏍️

Wil je alle verhalen van Hans den Ouden lezen?

Klik dan op zijn naamtag hieronder, of op: //ikzoekeenmotor.nl/tag/hans-den-ouden/

Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl

17-daagse Motor Marathon

4 reacties

EEN TOELICHTEND GESPREK.

De Lange Man kijkt moeilijk, haast verwijtend, met een gefronst, geïrriteerd voorhoofd als we tegenover hem aan tafel zitten en hem vragen:

‘Hoe was het, die 17-daage motor-marathon die je onlangs reed?’

Een onmogelijk te beantwoorden klein trut-vraagje om een intense motorbeleving in een korte one-liner samen te vatten. Hij weet ook wel dat het niet kan tippen aan een wereldreis of een diverse continenten-omvattende oertocht die hij bij andere fanatiekelingen ziet, bescheiden als hij is. Hij is gewoon binnen Europa gebleven, de traditioneel goed te berijden asfalt-landen ook nog eens, maar heeft wel ‘zijn ass off’ gereden zoals hij ergens in het gesprek ongenuanceerd laat vallen.

‘Europa is groot en mooi, en dan heb ik nog maar een fractie van die fantastische hoop binnendoor-wegen in de vele landen aangeraakt deze keer’ zo meldt hij. Ruim 31 Jaar geleden begon hij met wat vrienden motor-weekenden en -weken te organiseren waarbij prachtige kronkelwegen ‘in de buurt’ gepakt werden tot aan De Dolomieten en De Pyreneeën toe, maar waarbij tevens elke keer opnieuw zijn drang naar meer en intensiever de kop op stak. Hij organiseerde ‘Beuldagen’ waarin getracht werd 1000 km op een dag zonder snelweg te rijden, op 40km na nooit gehaald. Ze hebben er veel om gelachen, die vrienden van hem tijdens nabeschouwende biertjes in tenten en WC-gebouwen bij ernstige regen. Mooie tijden, prachtige tijden met een stuk of 20 motor rijdende vrienden. Gaandeweg krimpt zo’n groep altijd, andere dingen, het leven, maar bij een kern rijders zit de jeuk diep. Zo ook bij De Lange Man.

De Lange’s vriendenkring bevat trouwens inmiddels meerdere ‘Johnnen’, een stuk of 4 zelfs, grappig, hij zit nu tegenover John van Ikzoekeenmotor, den Mensch met Baard die relatief laat de motor als uitlaatklep in zijn leven ontdekt heeft en zijn nieuw gevonden passie vorm geeft in het succesvol verhalen- en belevingsplatform waar u dit nu op leest. Dat doet hij goed. De Lange Man voelt zich hier op zijn gemak, als in een familie. Bij zijn tweede aangeboden kop koffie wil hij dan ook een geliefde Agio Gouden Oogst zeppelin sigaar opsteken, wat meteen afgeremd wordt. ‘Eeej’, roept de Baard onverwacht vals, ‘dat doen we hier binnen niet jongen, verdomme. Op een berg of in je atelier moet je zelf weten, hier op de redactie (zijn keuken) gaat dat niet gebeuren’. ‘Sjeezus, sorry John, ik zal het nooit meer doen’ zegt De Lange zachtjes met een geniepige grijns op zijn hoofd die anders doet vermoeden. De Baard kalmeert, het kennismakingsgesprek gaat verder.

‘Maar even over die tocht’ zo vervolgt De Lange zelf, ‘het zat al jaren in mijn kop, een tocht waarin ik mezelf volledig leeg kon rijden, tot het gaatje kon gaan, een marathon zo u wilt. Uiteraard met de begrenzingen van vakantiedagen op het werk, centen en de te missen kleine menschen in mijn opa-leven. Jaja, ik ben inmiddels 3-voudig toegewijd opa. Dat die tocht in mijn uppie zou moeten zat er in eerste instantie dik in. Het lange rijden, alleen noodzakelijke stops, met je hardwerkende machine op pad, het jezelf uitputten, eenvoud in kamperen, het kon eigenlijk niet anders dan solo.

Tot mijn verbazing omarmde vriend John Ackermans (ja, 1 van de 4) dit initiatief en hebben we tezamen met wat bieren op tafel een ambitieuze route gepland die ongetwijfeld gaandeweg aangepast diende te worden, wisten we toen al eigenlijk. Klote, maar John A kon uiteindelijk niet mee door andere baldadige verplichtingen in zijn traditionele Carbage Run. Ik heb mijn sluimerende drang om toch te gaan naar hem geuit, hij gunde mij de tocht alleen’. Friends. ‘Luister’ zegt De lange, ‘met de milieu-mensen heb je met zo’n tocht al per definitie wrijving, veel motorliefhebbers hebben al snel vragen omtrent genegeerde terrasjes met bijklets-momenten na elke 50 kilometer rijden, dan wel rijzen vragen over het telkens overnachten in een tent…, een tent…., ‘sjeezus, doe dat jezelf niet aan Oomens’ riepen ze in koor, terwijl zijn niet motor rijdende vrienden en bekenden zich verbazen over ‘de niet bezochte mooi-heden op je route’.

De Lange Man relativeert al die commotie. ‘Ik snap het wel, die verbazingen, maar het is allemaal goed gekomen, lees mijn verslag (wat binnenkort op de site komt hier) met een serietje foto’s hierna maar eens, genoeg moois gezien’.

De Baard en De Lange kletsen en lachen nog een eind na, de Agio Gouden Oogst gaat buiten alsnog in de fik terwijl ze bij De Rooie Duitser staan die De Lange Man een kwartiertje later huiswaarts zou brengen. Ze blijken behoorlijk dicht bij elkaar te wonen, dit was niet de laatste kop koffie.

Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Klassieke motoren, Motorboeken en motorverhalen, Motorfiets als kunst- en cultuurfenomeen, Tips en Tricks, Tussendoor

Has anyone here seen Oomens?

2 reacties

‘Nee, hij zit in dat Atelier van hem geloof ik, aan zijn motor aan het prullen, ga maar op de lucht van afgewerkte olie, smeermiddelen, verfdampen en sigaren af, dan kom je hem wel tegen. Hij heeft een wit T-shirt aan dat al een paar dagen niet meer wit is. Hij stinkt en zijn haar zit vreselijk. Maar doe jezelf een plezier en zeg over alles wat je aantreft maar niks tegen hem want hij lacht je venijnig en honend recht in je gezicht uit. Achter die deur eindigt de beschaving. Succes’.

De Lange Man pleegt in 2 sessies voor en na de vakantie met zijn Blondje noodzakelijk en preventief onderhoud aan zijn geliefde motorfiets ‘De Rooie Duitser’ die begin juli de garage niet meer uit wilde vanwege een haperend contactslot.

Hij besluit meteen maar regulier onderhoud te plegen, wat dingen te vervangen en ook wat preventief na te kijken, en natuurlijk het contactslot te vervangen.

Het biedt hem tevens de mogelijkheid zijn aandrijflijn van een gouden verflaagje te voorzien en de zij-kapjes opnieuw te spuiten na wat opgelopen beschadigingen.

Motorolie en filter worden vervangen, alle remblokken waren versleten, binnenwerk achterrempomp (12mm, import uit USA, hoe raar) moest vervangen worden, elektrische stekers los en met contactspray reinigen, luchtfilter nieuw, koolstiften dynamo op lengte gecontroleerd, bewegende bedieningsdelen gesmeerd, koppelingskabel gesmeerd.

Bij eenmanszaak Bandencentrum Gilze haalt hij twee nieuwe aangenaam geprijsde Battlax BT46-banden.

Online koopt hij een universeel contactslot voor pakweg 2 tientjes in plaats van een origineel BMW-slot voor E 239,– dat het zelfde doet. Met een kleine aanpassing van de originele houder en wat soldeerwerk van draadjes doet het ding thans prima zijn werk. De Lange is blij.

Een aandachtspunt bij deze motoren, een zwakke plek zo u wilt, indien niet goed vet gehouden, zijn de spie-banen waarmee de aandrijfdelen naar achter met elkaar verbonden zijn. In het laatste stuk naar het cardan-huis schuiven ze namelijk over elkaar door wijzigende lengte bij inveren van het achterwiel.

Na schoonmaak blijken alle geribbelde banen nog in goede staat te zijn, gelukkig niks te vervangen.
Speciaal voorgeschreven ENORM plakkend dik vet aangeschaft voor de smering er van. Dit is wonderlijk hechtend spul dat ook nog eens lekker ruikt, het enige in het Atelier deze dagen.

Eenmaal terug in elkaar geschroefd ziet De Rooie Duitser er best lekker fris uit, net genoeg goud om een kitsch-status te ontwijken, maar het is tegen het randje, zijn rood-zwart-goud verhouding is goed zo.

Nadat hij naar buiten gereden is deze zaterdag hoor je het machientje ‘Ich Will’ neuriën, een ballade van Die Rammsteiner Muzikanten die zijn honger naar kilometers vorm geeft. Hij wil weg, De Lange voelt het. Nog even geduld jongen.

Breda, wat avondjes viezerikken
in juli en augustus 2024
aan een BMW K75 uit 1994

Kijk De Rooie Duitser eens blinken, met gouden achtertrein.

Wil je meer foto’s en de toelichtingen van de schrijver daarbij lezen?

Kijk dan op de Facebook pagina van Roland Oomens.


Titel-toelichting:
‘Has anyone here seen Basie ?’ was een nummer dat componist/arrangeur Neal Hefti voor het Count Basie orkest schreef in 1958. Lange Man Oomens bestond toen nog niet anders had Hefti het wellicht anders genoemd.

Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Interviews, Motorreizen, Tips en Tricks, Tussendoor, Van de redactie

Martin van Uden over zijn motorleven

1 reactie

Martin van Uden is fan van Indian Motoren.  Hij rijdt momenteel met een Indian Roadmaster 116, deze neemt hij in een aanhanger achter de camper mee door heel Europa. Martin schreef ons dit verhaal wat eerder gepubliceerd stond in een club-blad van de IMCN. Deze afkorting staat voor De Indian Motorcycle Club Nederland.

🏍🏍🏍

Hallo motor vrienden en vriendinnen. Mag ik mij even voorstellen, voor diegene die mij nog niet kennen of mij nog beter willen leren kennen. Mijn naam is Martin van Uden.

Zelf ben ik de jongste niet meer (bijna 70) maar binnen de IMCN club heb ik wel de jongste Indian motorfiets.

Het begon op de brommer

Mijn liefde voor motoren begon al op twaalf jarige leeftijd, mijn ouders reden allebei op een Sparta bromfiets. Mijn moeder op een automaat en mijn vader had  een bromfiets met 3 versnellingen.
Ik kon het niet laten en toerde op jonge leeftijd al af en toe op de brommer van mijn moeder en later ook op de brommer van mijn vader.

De liefde

Maar mijn hart en liefde voor de Indian motoren is ontstaan door mijn buurman Piet. Hij woonde een paar huizen verderop bij ons in de straat en was altijd druk doende met zijn Indian Scout. Het fascineerde mij om te zien hoe hij zijn meisje met liefde en zorg behandelde. Een keertje bood hij mij aan mee te rijden. Mijn hart ging open en is tot vandaag open gebleven. De liefde voor de (Indian) motor was een feit.

Toen ik weer thuis was en mijn vader over mijn belevenis vertelde zei ik: “Als ik klaar ben met mijn machinebankwerker opleiding dan wil ik de autoherstel opleiding er gelijk achteraan doen”.

Op mijn zeventien jarige leeftijd kocht ik van mijn spaarcentjes mijn eerste motor. Een Honda CB 72.  (250cc). Achter onze woningen lagen veel landerijen en dijkjes waar ik af en toe stiekem een stukje ging rijden.

De politie

Maar ja de eerste confrontatie met de politie was een feit. Gelukkig kende ik de omgeving op mijn duimpje en reedt de politie van mij weg. Met knikkende knieën zette ik mijn motor vlug weer in de schuur en liep ik naar de keuken voor een drankje om mijn adrenaline weer op pijl te krijgen.

Ik zat nog niet koud in de stoel of ding-dong daar ging de bel. Ik opende de deur en zag daar tot mijn stomme verbazing mijn buurman Piet in politieuniform staan. Ik moest drie keer slikken. Hij sprak mij aan met een opgeheven vinger en met luide stem:

“Als ik jou nog een keer zonder rijbewijs op die motor zie rijden, dan zal ik er voor zorgen dat je nooit meer rijdt”!

Toen ik achttien jaar werd heb ik gelijk mijn motorrijbewijs gehaald (een les en geslaagd) en ja als afgestudeerd automonteur moet je wel op van alles en nog wat kunnen en mogen rijden dus  heb ik gelijk er achteraan mijn auto-, bus- en vrachtwagenrijbewijs en vorkheftruck certificaat gehaald. Op  negentien jarige leeftijd ging ik als vrijwilliger de militaire dienst in en werd daar opgeleid tot straalvliegtuigmonteur. Daar kon ik al mijn behaalde rijbewijzen nog eens dunnetjes over doen.

De motorvoertuigen hobbyclub 

In de avonduren had ik de leiding over een motorvoertuigen hobbyclub. Omdat ik ook motor reed, werd ik al vrij snel met de reparaties geconfronteerd van Amerikaanse militairen die op een Harley Davidson reden.  Een Amerikaanse militair was zelfs zo blij met zijn reparatie dat hij mij een nieuwe HD Electra Clide aanbood tegen inkoopsprijs, in krat te willen bestellen voor maar 16.000,00 gulden. Ik wilde dat wel maar wat mij opbrak was elk jaar de verzekeringspremie van ruim 2.000,00 gulden, daarbij zag mijn vriendinnetje haar trouwfeestje als sneeuw voor de zon verdwijnen en laten we eerlijk zijn mijn droom was toch wel echt een Indian, dus heb ik het maar niet gedaan.

Nu moet ik met mijn verhaal niet te langdradig worden maar de volgende 40 jaar heb ik heel wat (oude) motoren gekocht, gerestaureerd , gerepareerd, gemodificeerd, gereden en weer verkocht. Het sleutelen aan motoren vond ik geweldig maar mijn liefde ging naar mate ik ouder werd steeds meer uit naar rijden en niet meer naar sleutelen. Ik ben toen overgegaan naar het aanschaffen van nieuwe (betaalbare) motoren.

De laatste tien jaar voor ik 65 jaar werd reed ik Intruder’s. De eerst vijf jaar op een CB 800 en daarna vijf jaar op de C 1800. Ludy, mijn vriendin is net zo gek op motorrijden als ik en we toerden door heel Europa, geen berg was te hoog en geen dal was te diep. Echter was er wel een probleem met deze motor. Hij was nog geen vier jaar oud en het chroom op de carter deksels liet al los en Suzuki Nederland wilde dit niet vergoeden en/of een coulanceregeling treffen. Ik zei:
“Mijn bel op mijn 40 jaar oude Gazelle fiets die in een vochtige schuur staat, daar laat het chroom ook niet van los”. Ik was er helemaal klaar mee.

Sparen voor een Indian Motor

Na jaren sparen kwam de wens steeds dichter bij en werd het tijd om nu eindelijk mijn droom eens waar te maken. Bij toeval reden we in Venlo langs een Indian dealer en mijn hart ging sneller kloppen. Ik zei kom Ludy we gaan samen een kijkje nemen.

We werden ontvangen door de uiterst vriendelijke verkoper Mike.
De showroom stond barstens vol met HD’s en Indian motoren en helemaal achterin viel mijn oog op een nieuwe parelmoer zwarte Indian Roadmaster 116 (1900cc).

Mijn hart ging sneller kloppen.

Ik kreeg een flashback van toen ik 12 jaar was en achterop de motor van de buurman Piet zat. Voor ik eindelijk bij zinnen was, vroeg Mike of ik er een stukje op wilde rijden. Ik keek Ludy en Mike aan en zei: “Nou, als dat kan graag”.

De hele zaak werd door Mike en twee monteurs leeggeruimd en na 15 min stond het meisje buiten in het zonnetje te pronken. Ik vroeg beteuterd: “Moet ik nog ergens voor tekenen? Moet je mijn rijbewijs? Of wil je de sleutels van mijn auto?”

“Nee hoor ga maar lekker rijden”, was het antwoord.

Ik dacht: “Dat moet je in het westen van ons land niet doen, dan ben je echt je motor kwijt. Nou, als ik niet terug kom hebben jullie altijd mijn diamantje Ludy noch op de achterhand.”

Ik heb echt op heel veel motoren gereden en ik kan jullie zeggen dat  ondanks zijn zware gewicht (435kg, heeft ook zijn voordelen), deze Indian motor de souplesse heeft van een jonge meid van 20.

Het vermogen is op drie niveau’s in te stellen, toer, normaal of sport dus voor elk wat wils. De vering is met een bijgeleverd pompje en tabel op hoogte en gewicht van de duo passagier af en in te stellen. Maar er is ook nagedacht over de warmte die de motor bij stationair toerental afgeeft. De achterste cilinder gaat dan automatisch uit waardoor het motorblok op alleen de voorste cilinder loopt en dus niet oververhit raakt.

Het geeft daarbij een heel apart geluid en als je gas geeft schakelt de tweede cilinder automatisch weer in en heb je alle vermogen weer 100% beschikbaar. Daarbij is de motor van allerlei luxe voorzien: afzonderlijke zadel verwarming; instelbare handvat verwarming en om het helemaal compleet te maken 4 boxen van elk 50w voor een lekker stukje muziek op de achtergrond. Via de Ride Command wordt alles punctueel geregeld,  bijgehouden en opgeslagen. Hij is van ABS en Cruise Control voorzien en de richtingaanwijzers gaan automatisch uit als de motor na een bocht weer recht rijdt en niet te vergeten Ludy zit als een vorst(in) op het bankstelsel (haha) zoals veel Indian leden dit wel noemen.

Een motor die je ondanks zijn best wel hoge prijs (€40.000,00) niet kan laten staan en laten we eerlijk zijn het leven kan heel kort zijn en je moet nu genieten, “Je laatste hemd heeft namelijk geen zakken”, dus ons moto is geniet van elke dag die je gegeven wordt.

Trek de wereld in en geniet

Ludy en ik hebben de afgelopen vier jaar met deze mooie Indian motor door bijna alle landen van Europa gereden. Mede ook omdat wij mooi weer rijders zijn doen we dit in combinatie met de camper en de aanhanger.

Dus mijn advies als jullie met pensioen gaan of al zijn: “Trek de weide wereld in en geniet van jullie passie voor het motorrijden en als kers op de taart, geniet van al het mooie wat Europa jullie te bieden heeft”. Wij zien jullie weer graag in vol ornaat en in goede gezondheid bij alle IMCN treffers maar zeker ook bij het Internationaal Indian treffen te Tsjechië eind juli 2024.

Tot snel. Groetjes, Martin van Uden.

Gastcolumns & blogs, Ikzoekeenmotor.nl, Motorreizen, Tussendoor, Van de redactie

Ralph D. Lantinga ontmoet Itchy Boots

Een reactie plaatsen

“Goodmorning internet!” Afgelopen woensdagavond was motorrijder Ralph D. Lantinga aanwezig bij de boekpresentatie van Noraly Schoenmaker a.k.a. Itchy Boots. Deze inmiddels wereldberoemde Nederlandse motorreiziger reist sinds 2018 op haar motoren de wereld rond en inmiddels heeft zij zo’n 160.000km in haar eentje afgelegd.

Ralph schreef ons: “Ik ben een soort van verslaafd aan haar avontuurlijke YouTube-reisvlogs, die niet alleen prachtig zijn om te kijken, maar ook inspiratie geven voor mijn eigen motorreizen samen met mijn maatje Frank. Noraly signeerde haar boek voor mij, met de opmerking: “niet zeggen hè!” wat slaat op iets dat ik haar eerder dit jaar beloofde stil te houden, omdat het nog niet uitgezonden is/was. Ik kijk uit naar seizoen 8 van Itchy Boots, maar ook naar de nieuwe grote motorreis van Frank en mij in september!”

Wil je onderstaand boek Keerpunt van Noraly Schoenmaker bestellen? Ga dan via deze link naar de website van Bruna.

Wil je alle items teruglezen over Itchy Boots op onze website, dan kan dat via deze TAG die je onder de artikelen vindt. Zie:
//ikzoekeenmotor.nl/tag/itchy-boots/