Hyosung lanceert twee nieuwe modellen. Deze nieuwe motorfietsen zijn bij de dealer te bekijken: de GV 125S Black Edition en GV 300S Black Edition. Beide motoren zorgen voor een betaalbare en stijlvolle toevoeging aan de Hyosung bobber-lijn.
Hyosung introduceert met trots de GV 125S Black Edition en de GV 300S Black Edition. Na de lancering van de revolutionair vormgegeven GV 125R en stilistisch vormgegeven GV 125S EVO komt Hyosung met een betaalbare variant van deze iconische bobbers, die liefhebbers van cruisers en stijlbewuste rijders zeker zal aanspreken.
Hier het overzicht van de beschikbare uitvoeringen:
Model
Prijs rijklaar
Kleuren
125cc
GV 125S Black Edition
GV 125S EVO
GV 125R
4.999
5.899
5.999
Matt Black
Black/Red, Black/Grey, Orange
Black/Blue
300cc
GV 300S Black Edition
GV 300S EVO
5.999
6.899
Matt Black
Black/Grey
De Black Editions behouden het kenmerkende bobber-ontwerp van Hyosung, maar maken gebruik van meer traditionele technieken. Deze modellen zijn uitgerust met een klassieke voorvork, koplamp en de 125variant beschikt over een gecombineerd remsysteem zoals voorheen gebruikt werd. Dit in tegenstelling tot zijn broertjes, de GV 125S EVO, de GV 300S EVO en de GV 125R,die zijn uitgerust met een upside-down voorvork, LED koplamp en ABS. Deze tijdloze componenten geven de Black Editions een onmiskenbaar krachtige uitstraling. Met hun gestroomlijnde ontwerp, matzwarte lak, donkere afwerking en hoogwaardige details zijn de Black Editions ware blikvangers op de weg.
De GV 125S Black Edition is voorzien van een 11 kW (15PK) krachtige 125cc vloeistofgekoelde V2 motor en levert een soepele rijervaring. De GV 300S is eveneens voorzien van een vloeistofgekoelde V2 motor, maar met 300cc en levert 21,6kW (29PK). Beiden zijn ideaal geschikt om te cruisen, voor woon-werkverkeer en om mooie tourritten mee te maken.
Een week geleden hebben we een POLL uitgezet in onze trouwe groep Passievoormotoren op Facebook. Dit is een besloten groep met meer dan 4.000 rijders. We waren benieuwd op wat voor motoren ze reden, en dan met name, hoeveel cc?
Na een weekje, bleek dat gisteren, 25 november, er al 510 motorrijders hebben gestemd in deze poll. Dat is overigens 12,6 procent van alle leden! Deze 510 stemmers geven ons een aardig beeld van de verdeling tussen lichtere en zwaardere motorfietsen. Duidelijk werd dat de meesten van de stemmers, te weten 173 motorrijders hun meeste kilometers rijden met een motor tussen de 1050 en 1300 cc. Dit is dus veruit de grootste groep!
Dit is een afdruk van de Facebook groep. Gepeild op 25 november 2023. Rode teksten zijn toegevoegd omdat deze pas zichtbaar worden binnen Facebook als je erop klikt onderaan.
Samengevat kunnen we stellen dat:
– 34 % op een motorfiets van tussen die 1051 en 1300 cc rijdt. – 20 % rijdt een motor van tussen de 851 tot en met 1050 cc.
– 14 % rijdt een motor tussen 651 tot en met 850 cc
Verder viel ons op dat er 2 motorrijders een motor van 2000 cc of meer reden. We zijn benieuwd naar de merken en types. Ook verbaasde het ons dat we maar 17 motorrijders hebben die 250 cc of minder rijden. De foto geeft een aardig beeld van de verdeling. We hebben de cijfers wat extra geduid met een roze streep.
Klik op de afbeelding om ook lid te worden!
Het leuke van POLL als deze in onze Facebook groep, is dat er meer dan 70 reacties op kwamen. Mensen vertellen wat ze vroeger reden, waarop ze nu rijden, en zetten er foto’s bij. Er ontstaan in onze groep altijd leuke gesprekken tussen motorvrienden. Wil je meelezen? Word dan lid van Passievoormotoren op Facebook.
“The legend returns”, zo begint dit verhaal wat trouwe lezer en schrijver Ton Eppenhof ons schrijft.
Ton is fan van Royal Enfield, sleutelt al jaren aan motoren. Hij schreef eerder al enkele artikelen voor onze website.
“Al vroeg in de jaren 70 liep ik een serieus virus op. Ik werd besmet door mijn oudste broer en zijn vrienden. Ik wist toen nog niet dat het motorvirus niet te genezen was. Mijn oudste broer kocht een nieuwe 350 Enfield Bullet in 1977. Made in India maar toch behoorlijk Brits en wat vooral belangrijk was, betaalbaar. Motim in Maassluis was toen de importeur.
Ik was hier toen nog niet echt klaar voor en koos voor de Japanse motoren. Ik moest echt wel toegeven dat uit die Bullet uitlaat de mooiste roffel ooit kwam. Het zou nog bijna 30 jaar duren maar uiteindelijk werd ook ik eigenaar van een 350 Enfield Bullet.
Deze Bullet had ook die mooie roffel en kwalitatief was er weinig veranderd. Toen de Eicher groep Enfield India overnam ging de kwaliteit vooruit. De naam Royal Enfield kwam weer terug op de motoren. De Royal Enfield Bullet zou nog jaren blijven maar eind 2020 werd de laatste 500CC Bullet in Nederland verkocht. In 2021 liep ik toevallig bij Joppen Motoren door de showroom en ik was eigenlijk aan het kijken naar de Royal Enfield Himalayan maar toen zag ik daar een mooie Royal Enfield Interceptor 650. Die motor had wel wat maar ik wilde toch eerst de Himalayan eens proberen. Het smalle zadel was niet echt mijn ding en de keus was snel gemaakt.
De Royal Enfield Interceptor 650 waar Ton nu afscheid van neemt.
Ik kocht de Royal Enfield Interceptor 650 bij Axel’s bike shop in 2021 en deze motor was nagenoeg probleemloos. Hij was beter dan alle motoren die ik hiervoor gehad heb.
Maar in 2023 zag ik ineens dat de Bullet terug zou komen. Eerst dacht ik dat hij voornamelijk voor de Indiase markt zou zijn maar de motor kwam toch naar Nederland. Toen ik hoorde dat de Royal Enfield Bullet bij Van Doorn Motoren in Ammerzoden stond, moest ik er heen.
De nieuwe Bullet in de showroom bij Van Doorn Motoren in Ammerzoden.
Ik was al gewaarschuwd dat je nooit verliefd moest worden op een motor maar het was te laat. Ik zag hem staan en dacht meteen: ‘Jij wordt de mijne’. Ik keek nog even naar de 350 Classic, maar nee, ik moest de motor hebben met de mooiste tank en het echte embleem wat ik al die jaren geleden al mooi vond. Die gouden pinstriping en dat embleem en dat fantastische geluid. Een proefrit was niet eens nodig. De motor is besteld. Wat is het toch een knap ding. “
De Bullet is terug.
Wil jij eens proefrijden met een Royal Enfield? Hieronder lichten we even de twee dealers van Royal Enfield motorfietsen eruit, die momenteel exclusief partner van Ikzoekeenmotor.nl zijn:
Pien Meppelink, bouwjaar 1980. Ik woon samen met man Jeroen en kinderen Guus (15) en Josefien (12) op een woonbootje in Moordrecht.
1987. Met buurjongen Marco Verstoep en de AJS die vader kocht van het spaarbankboekje. In de achtergrond het schip waar ik opgroeide. Mijn moeder reed op de Matchless.
Heb je vroeger eerst brommer gereden?
Als kind croste ik met mijn broertje en buurjongens door de polder. We woonden op een oud schip dat lag aangemeerd aan een doodlopend dijkje. Super rustig dus, en alle vrijheid om op straat te spelen. Het begon met BMX fietsjes, maar al snel werd dat van alles met een motortje er op. Maxi’s, oude Union, Yamaha PW50 & 80 en een oude kart met een Zündapp blokje. Als 16-jarige in 1996, wilde ik persé een Malaguti Phantom scooter.
Pien en haar MASH, zoals ook afgebeeld in een eerder artikel.
Met een hoop korting kon mijn pa een demo kopen van de importeur, waar hij als fotograaf wel eens voor werkte toen. Het was helaas voor korte duur, binnen 4 maanden werd de Malaguti gestolen uit de fietsenstalling op school in Gouda. Toen had ik twee opties, of die 8 km naar school weer gaan fietsen of op een oude Yamaha FS1 die papa nog had staan. De keus was snel gemaakt, maar ik was wel bang dat ik kei hard uitgelachen zou worden. De FS1 was een van de laatste types met enorm kitscherige rood/zilveren jaren 80 special paint. Op de tank stonden palmbomen en de ondergaande zon.… Tsja, nu vind ik dat super gaaf, maar destijds was dat echt niet ‘gers’. Tegen al mijn verwachtingen in vonden mijn klasgenoten het super cool en stonden de jongens in de rij op het schoolplein om op de FS1 te leren hoe ze moesten schakelen.
2004. Eerste huisje in Den Haag. Geen ruimte voor een eettafel omdat de Honda CB350 anders niet binnen kon staan De Demm staat nu ook op de woonboot nog altijd in de woonkamer.
Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets?
1986, ik was 6 jaar. Toen ik twaalf was kwam ik er namelijk achter dat mijn vader het spaarbankboekje dat mijn opa voor mij had achtergelaten, had ‘geïnvesteerd’ in een AJS 500 1-cilinder uit 1952. Dat was natuurlijk reuze handig, want zo had ik altijd ruilwaar. Zo kon ik als 13-jarige een Union Sport-O-Matic ’62 kopen om door de polder te crossen. Vader betaalde de Union en kreeg mijn belofte dat het voorspatbord, het stuur en de tank van de AJS dan van hem zouden zijn. Op deze manier zijn er door de jaren heen flink wat brommertjes en zelfs een Yamaha Tricker 250cc voorbij gekomen.
Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Mijn voorkeur gaat zeker uit naar mooi weer! Maar soms is het gewoon handiger om met de motor te gaan, dus met slechter weer gaat dat enorme regenpak dan aan.
Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Oei! Ik kan heel hebberig worden van de BMW RnineT 100 anniversary editie en ook een Triumph Bonneville Bobber vind ik prachtig. Maar stiekem zou ik nog graag een Honda CL350 scrambler willen verbouwen, dat past denk ik beter bij mij en ik ben gewoon verliefd op de hoge uitlaten.
Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Als fotograaf in o.a. de automotive-branche ben ik op de meest prachtige locaties geweest en heb waanzinnige routes mogen rijden door heel Europa. De bochtige zonnige wegen in Spanje, Italië en Portugal en het woeste ongerepte landschap in Scandinavië. Deze zomer was de trip met Harley Davidson van München naar Boedapest memorabel. Maar de rit die het meest indruk op mij heeft gemaakt was de Suzuki V-Strom Pyreneeën experience. Ik denk dat het in 2010 was ofzo. Met een groep journalisten 5 dagen lang door de Pyreneeën toeren van Gerona in Spanje, door Frankrijk en Andorra. Het weer zat niet mee, het was echt afzien. Helemaal toen we in Andorra over een oude smokkelroute door de bergen reden. Het steile pad was net iets breder dan de banden van de V-Strom en bestond uit platte schijfvormige keien die alle kanten op schoten.
De V-Strom Pyreneeëntocht. We reden in 2010 tussen de wilde paarden voordat we de smokkelroute op gingen.
Geiten en wilde paarden renden met ons mee en blokkeerde af en toe de route. Toen we eindelijk bovenop de bergtop aankwamen barstte de hemel open en kregen we een bui over ons heen die eindeloos leek te zijn. Ik ben niet snel bang, maar door de stromende regen over die glibberige keien, de modder stromen die waren ontstaan en het ravijn dat steeds dieper leek te worden, bonkte mijn hart in mijn keel. We hebben het gered en ’s avonds aan de bar voelt dat dan toch alsof je samen een soort van heroïsche overwinning hebt behaald. En gelukkig, ook mijn camera waar het water echt uit gutste, deed het na 4 dagen op de kachel weer.
Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
Het lijkt me geweldig om wekenlang door Azië te toeren.
Denk je al aan een volgende motorfiets?
Zeker niet. Momenteel hebben we een CB350 ’68, CX 500 ‘84, BMW K75 ’96, Mash Seventy 125 en mijn Honda CB400F, die net klaar is. De Mash is geweldig voor woon werk verkeer, doet het altijd en laat geen olie druppels achter bij mijn klanten voor de deur. De andere zijn motorfietsen die niet meer als origineel te redden waren en die wij met veel plezier verbouwen. Zo kreeg ik 7 jaar geleden de CB350 tank van mijn dierbare vriend en ‘Mafketel’ Stijn den Boggende. Ik was direct verliefd op de tank en moest dus op zoek naar een motorfiets voor er onder. Terwijl ik in Spanje op een berg stond te wachten tot de volgende groep journalisten voorbij zou komen om op de foto gezet te worden, was ik om de tijd te doden Facebook aan het uitspelen. Ik zag een advertentie voorbij komen van een Honda CB 400F ‘77. Kratten vol onderdelen en een frame waar duidelijk iemand zich met een haakse slijper op had uitgeleefd. Uit balorigheid deed ik een heel laag bod. Binnen 5 minuten kon ik naar huis bellen om mijn lieve man Jeroen te vertellen dat we een CB 400F hadden gekocht… Eigenlijk was het onbegonnen werk, er was niet zo veel goed aan de onderdelen en ook het blok moest Jeroen volledig reviseren. Daarnaast had ik ook precies in mijn hoofd wat ik wilde, en dat was in de praktijk niet altijd makkelijk uit te voeren. Het heeft ons enorm veel tijd en gevloek gekost om haar te maken zoals ze nu is. Ik houd van haar doorleefde verschijning, een soort wabi-sabi – de kunst van de imperfectie. En stiekem zitten er heel wat vernuftige details in verwerkt.
De CB400F met CB350 tank, precies zoals ik haar wil.
Momenteel zijn we bezig met een Honda MT5 voor onze zoon die volgend jaar 16 zal worden. Het project voor daarna staat ook al klaar, een oude Citta voor als onze dochter 16 wordt. Ze is nu net 12 dus we hebben nog even, maar ze is al helemaal aan het bedenken hoe ze hem wil hebben. Super leuk natuurlijk om samen met de kinderen te doen en ondertussen leren ze zo sleutelen.
Man Jeroen en zoon Guus op zijn MT5.
Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Vreugde, vriendschappen, werk, prachtige herinneringen, buikpijn van het lachen, ontmoetingen met bijzondere mensen en mijn man!
Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Ik zou graag zien dat motorrijden meer gemeengoed wordt. Dat het niet alleen als leuk wordt gezien, maar meer ook als slimme manier om van A naar B te komen. Door mijn werk zie ik in veel andere landen hoe het anders kan, er rijden veel meer (lichte) motorfietsen voor woon-werk verkeer. Het is daar heel normaal en andere verkeersdeelnemers houden dan ook meer rekening met motorrijders.
We zijn in het kleine Nederland met heel veel mensen, de wegen worden alleen maar drukker en mobiliteit alleen maar duurder. Vanuit de overheid wordt er ingezet op een ontmoedigingsbeleid zodat mensen de auto vaker laten staan of zelfs weg doen. Maar de fiets en het OV zijn niet voor iedereen en alle afstanden de oplossing, en echte andere alternatieven lijken er niet te zijn.
Als mondige inwoner ben ik 8 jaar geleden de gemeentelijke politiek ingerold. Niet vanuit politieke ambities maar omdat ik het niet eens was met de manier waarop het ging en hoe men inwoners behandelde. Ondanks dat ik geen geloof aanhang, kwam ik bij het CDA uit omdat hun gedachtegoed precies overeenkomt met hoe ik ben opgevoed. Hoe je met elkaar omgaat, de normen, waarden en vertrouwen in elkaar.
Nu zag ik mijn kans schoon om motorrijden meer op de kaart te zetten door in het CDA verkiezingsprogramma op te laten nemen dat we ook in Nederland moeten kijken of het mogelijk is om met je autorijbewijs een 125cc motorfiets te rijden. Ik heb enorm veel reacties hier op gekregen, positief, maar ook negatief en zelfs boze. En dat begrijp ik heus, helemaal als de indruk gewekt wordt dat ik het motorrijbewijs gewoon ‘cadeau’ wil geven. Maar wat ik wil, is dat motorrijden als iets positiefs wordt gezien, als serieus alternatief dat een bijdrage kan gaan leveren aan het verminderen van de filedruk en Nederland meer mobiel kan maken.
Europese regelgeving maakt het gewoon mogelijk om met je B op een 125cc te rijden. En natuurlijk staat veiligheid bovenaan, het is super belangrijk dat mensen praktijklessen krijgen op de motor. De regeling in België, 4 jaar in bezit van autorijbewijs en dan 4 uur praktijkles, noem ik als voorbeeld van hoe het kan en niet van hoe het moet. Er zullen nog veel meer onderzoeken gedaan moeten worden in de landen waar deze regeling geldt, om te zien wat wel en niet werkt en wat er nodig is om mensen veilig de weg op te laten gaan in Nederland. Maar het belangrijkste is dat er nu in Den Haag weer over gesproken kan gaan worden, dat motorrijden als iets positiefs wordt gezien en een mogelijke bijdrage kan gaan leveren aan de mobiliteitsproblematiek en, dat het behalve heel leuk ook een slim vervoermiddel is om van A naar B te komen.
Meer items over Pien Meppelink vind je via deze link.
Met een autorijbewijs een 125cc motorfiets besturen!
In het CDA verkiezingsprogramma staat opgenomen dat dit een mooie bijdrage kan gaan leveren aan het reduceren van filedruk, parkeerproblematiek en verminderen van vervoersarmoede.
Groot voorstander, en een van de initiatiefnemers om dit in het verkiezingsprogramma van de Christendemocraten op te nemen, is kandidaat Tweede Kamerlid Pien Meppelink.
Meppelink: “Motor- en bromfietsen hebben een grote bijdrage geleverd aan het mobiel maken van Nederland bij de wederopbouw. Ik vind het onbegrijpelijk dat er anno 2023 vanuit de overheid wordt ingezet op een soort van gedoog- en ontmoedigingsbeleid, terwijl we juist nu in moeten zetten op slimme alternatieven voor de auto. Het OV, de fiets en deelmobiliteit zijn nu eenmaal niet voor iedereen en voor alle afstanden een haalbare oplossing.”
Meppelink kreeg zelf de liefde voor motoren met de paplepel ingegoten en is als fotograaf werkzaam in de automotive-branche. Ze ziet de motor als veel meer dan alleen maar leuk om mee te rijden. “De motorfiets is ook gewoon een vernuftig vervoermiddel om van A naar B te komen. Lichte 125cc motorfietsen zijn makkelijk handelbaar, nemen weinig ruimte in op de weg, hebben veelal een lage aanschaf- en verzekeringsprijs en door hun geringe gewicht vragen ze weinig energie waardoor ze bovenal zeer zuinig zijn. 1 op 35 is geen uitzondering. Ook om te elektrificeren zijn A1 motorfietsen ideaal, omdat deze vaak voor relatief korte afstanden zullen worden gebruikt.”
Europese regelgeving maakt het al langer mogelijk dat je met een autorijbewijs ook een 125cc motorfiets mag besturen, 14 Europese landen hebben deze regelgeving met verschillende voorwaarden inmiddels toegepast, waaronder België en Duitsland.
Meppelink: “Veiligheid staat bovenaan en natuurlijk moeten er wel iets van restricties aan de regeling zitten. Het is niet de bedoeling dat iedereen bij het behalen van zijn B-rijbewijs meteen op de motor kan springen. In België hanteren ze bijvoorbeeld dat iemand vier jaar in het bezit moet zijn van het autorijbewijs en geen ernstige verkeersdelicten op zijn naam heeft staan. Dan kan men na een praktijkcursus van 4 uur, waarin de do’s en don’ts op de motor worden geleerd, ontheffing krijgen om op A1 (11 kW/15 pk) motorfietsen te rijden. Zoiets zou voor Nederland ook haalbaar moeten worden, zodat dit een stimulans kan zijn om de auto te laten staan.”
“Daarnaast ben ik een groot voorstander van minder betutteling door de overheid door alleen maar beperkingen op te leggen. We moeten juist meer vertrouwen tonen in onze inwoners door alternatieven te bieden. Met je ‘B’ op een 125cc zou een mooie stap zijn,”aldus Pien Meppelink op nr. 45 van de CDA-lijst.
