Alle berichten van Redactie

WakkerMaker in diverse online media. Schrijver Knappers.nl. Eigenaar Ikzoekeenmotor.nl.

Coos op Reis: LAATSTE BRATWURST VOOR AMERIKA

Vandaag reis ik weer verder. Met héél veel zin! Ik vertrek van Albufeira en rijd met een grote bocht naar Sines. Die plaats ligt aan de westkust, 100 kilometer onder Lissabon. Het is een rit van een kleine 300 kilometer.

Het is droog en het blijft vandaag droog, de zon schijnt, het waait als een malle en ik zie 17 graden op mijn dashboard.

Ik rijd met de zwaar beladen BMW-motorfiets door wat badplaatsen. Soms is de weg lekker heuvelachtig en dansen we samen, met de muziek van een Portugese fado zachtjes in mijn hoofd, door de bochten. En steeds is daar de zee weer, het oneindige zoute water dat mijn hart altijd wat sneller laat kloppen…

Vlak voor Portimão passeer ik via een moderne tuibrug de monding van de Arade river. Vervolgens rijd ik Praia da Rocha in. En daar ontdek ik onmiddellijk waarom er ook negatieve verhalen over Portugal zijn. Werkelijk enorm daar. Allemaal flats van zomaar 30 verdiepingen. Als je daar  achter de boulevard wandelt, zie je het daglicht niet. Absurd. Dan is Albufeira toch heel wat gezelliger.

Pal op mijn route hebben ze een groot hek geplaatst. Dwars over de straat. Achter het hek zijn ze een enorme put aan het graven om er nóg een flatgebouw tussen te proppen. Jeetje! Het is een chaos in dat straatje. Ik vecht met mijn navigatiesysteem om uit de drukte en weer ergens terug op mijn route te komen. Maar de vele eenrichtingswegen brengen mij in een gebied waar ik niet wil zijn. De aardstralen zijn hier niet goed, dus wegwezen. Vertrouw altijd op je gevoel en je instinct. Er blaft een straathond woedend naar mij. Hij is erg kwaad. Hij blaft zo hard dat hij met vier poten tegelijk van de grond komt. Hij zet zich in beweging en komt vanaf de zijkant op mij af. Ik besteed geen aandacht aan hem en rijd hem hooghartig voorbij. Plots zie ik puntjes van twee flapperende hondenoren in mijn spiegel en het geblaf verstomt niet. Dat stinkt naar de misdaad. Potver, de lummel komt mij achterna. Ik geef twee streepjes gas en de hond verdwijnt rap uit mijn spiegel.

Het herinnert mij wél aan een gebeurtenis uit het verleden. Janny en ik waren onderweg van Rotterdam door de polders naar Giessenburg. We reden samen op mijn Kreidler-brommer en waren 17 jaar. Een grote pokkenhond sprong uit een hek en rende ons hard en blaffend achterna. Janny wachtte rustig tot de dolle hond naast ons liep en een poging deed om in haar kuit te bijten. Precies getimed gaf ze hem met haar vlakke hand een ferme klap op zijn platte harses. Benggg! Wég hond. Whoehaa! Echt gebeurd.

Ik verlaat Praia da Rocha en dender een prachtig wit dorp door. Om de hoek staan twee stoere politie-agenten in uniform, compleet met pistolen, knuppels en handboeien aan hun lichaam. Ik krijg van beiden een brede grijns en ze steken hun hand op. De politie is je beste kameraad!

Het asfalt is erg wisselend. Soms prachtig, soms erg onbetrouwbaar. Ik doe het rustig aan, zodat ik om mij heen kan kijken. Lekker, hoor. Niemand van de motorclub achter mij om mij op te duwen. Lekker Remi-alleen-op-wereld zijn. Heerlijk.

Het gebied waar ik doorheen rijd, is zeer afwisselend. Ik zie veel bloemen en het is erg groen. Dat komt wellicht omdat er de laatste tijd veel regen viel. Soms is het polderachtig, zoals Het Groene Hart waar ik woon, soms heuvelachtig zoals de Ardennen, soms meer bergachtig zoals het in Oostenrijk kan zijn, soms wat ruiger zoals in Het Zwarte Woud, soms bosachtig en soms lijkt het op glooiend Texel. En ik ruik de zee. Het is prachtig. Mooi gebied. Ik geniet met volle teugen. Uh …. schreef ik nou vol….?

Ik stop, want ik wil tanken. Dat wil ik op tijd doen want dat heb ik mij voorgenomen. Ik kan bij de benzinepomp kiezen tussen Gasóleo en Gasolina. Nou, lekker dan. Ik kom er ff niet zo snel achter wát nu precies benzine en wát nu precies diesel is. Ik herinner mij mijn vriend Gerry, een paar jaar geleden in Italië. Hij tankte per ongeluk diesel. Wat een gezeik levert zo’n simpele vergissing op. Ik twijfel en twijfel en besluit gewoon om de volgende pomp te nemen.

Ondertussen denk ik aan een mooi nummer van David Bowie met de tekst: put it on fire with gasoline. Maar ja, wáár deed hij dat nou mee? En ondertussen is Bowie ook dood.

Voor de zekerheid vraag ik bij de volgende pomp tóch even wat nu precies benzine is. Ik moet gewoon even op de 95 letten, blijkt dan. Wat een spraakverwarring hier, joh. Ik heb inmiddels nu ruim 200 km met deze tank gereden en ik twijfel nog steeds…. Haha. Wat een muts ben ik, hè?

Omdat ik niet onnodig veel tijd in een restaurant wil verspelen, stop ik bij de Lidl voor een broodje.

Vlak bij de gevel ligt een jonge dood vogeltje. Tegen zijn vader en moeder vertel ik straks dat hij een KIA (Killed in Action) is. In het echies is hij met zijn botte harses tegen de glazen winkelruit van de Lidl gevlogen. Suffie!

Ik zoek in de winkel mijn lunch bij elkaar en vind kaas uit Maasdam. Het is flets verpakt en de kaas heeft de kleur van stopverf. Kaasfabrieken in Nederland: doe er wat aan. Ik schaam mij voor jullie product! Ik kies voor de véél duurdere Spaanse ham. Lekker, jôh. De vette randjes deel ik bij de vuurtoren op het méést zuidwestelijke puntje van Europa met de broer van onze kater Tijger. Hij smult er van.

En kijk wat je daar op dat puntje van Europa nog meer kunt kopen. Zoooo grappig!


Op een picknickbank houd ik een hazenslaapje in de zon. In tien minuten beleef ik de meest prachtige dromen. Ik word wakker van een motorfiets die aan komt scheuren en vlak achter mijn motor stopt. Ik heb je toch niet wakker gemaakt?, vraag een vriendelijke Engelsman. Ik vind het onbeleefd om zijn vraag bevestigend te beantwoorden. Hij stelt zich voor als Mike en staat hier te shinen met zijn BMW. We zitten samen een uurtje te kletsen. Hij vertelt dat hij met pensioen is, al dertien jaar in Lagos woont en zijn vrouw een bar in Lagos runt. Hij rijdt deze weg altijd om het motorseizoen op te starten. We keuvelen gezellig over motoren, motorrijden, de omgeving en hij geeft mij tips over routes in de buurt. Het is erg gezellig.

Over zessen vind ik in Porto Covo, een stukje onder Sines, bij een camping op een paar minuten wandelen van het dorp én van het strand, een stacaravan met drie kamers voor…. 30 euro per nacht. Het moet niet gekker worden!

Lekker gereje vandaag. Prachtig motorweer.

Coos op Reis: Drie Ferrari’s

Het is al weer eind maart. Er zijn weliswaar wolken, maar er is ook heel veel zon. En het is droog!
Prima weer voor “Coos op Reis”.  Factor 50, korte broek en jas. Das een logische combinatie.

Morgen verlaat ik Albufeira en reis ik verder. Dan ga ik via Sagres naar Sines, aan de westkust van Portugal, een stukje onder Lissabon. Daarom ruim ik vast in de caravan wat rommel op en pak wat zaken bij elkaar. Mijn regenpak leg ik ook vast klaar.

Ontbijten doe ik met het Belgische echtpaar met hun drie honden: eentje is stokoud en wil het liefst op schoot. Hij is daar écht veel te groot voor maar weet dat nog steeds niet; eentje heeft zichtbare ondertandjes en een gespleten verhemelte en maar één oog, en de laatste heeft een klompvoet omdat hij de spieren van zijn andere poot moet ontwikkelen. Deze hond is zes maanden oud en heet Duke. Maar zijn vrienden noemen hem Djoek. Dus ik ook…

Eigenlijk val ik met mijn kale harses, mijn Mengele brilletje en mijn flaporen in dit gezelschap helemaal niet zo op, besef ik. Dat stelt mij gerust, want het is hier retegezellig.

Vandaag wandel ik via het strand naar Olhos d’Água, een pokkeneind weg. Gelukkig wil ik het zelf.

Op de rotsen ontmoet ik een echtpaar uit Oud-Beijerland, gebóóóre Rôtterdam, kèje goed hóóóre…. Zij was, net als Janny en ik, eind jaren zeventig hier voor het laatst. Zij heeft, net als Janny en ik, járen op Zalmplaat (Portugaal) gewoond en hij is, net als ik, geboren in de oude Provenierswijk in Rotterdam. We staan zowat een uur over het leven, hoop, angsten en gevoelens te praten en hebben zoveel overeenkomsten dat ik ze persé niet durf te vragen of ze mijn overleden vriend Cor uit Oud-Beijerland gekend hebben. De kans is echt te groot en ik wil er eigenlijk op deze mooie dag niet aan herinnerd worden.

Hier kan je even meewandelen op de rotsen. Niet misstappen, hoor:

Ik nuttig een heerlijke salade op het strand van Praia da Oura. Als de vijf in de klok zit, dan mag je een drankje. Welnu, het is vijf over half drie, dus…..

0nderweg trekt ma met een gemotoriseerde lier het vissersbootje van pa veilig op het droge en doen twee meeuwen zich te goed aan een aangespoelde vis. Voor hen een echte Catch of the Day! Ze vinden hem te lekker om zich even weg te laten jagen. Ik respecteer hun maaltijd en ga niet dichterbij voor de foto.

DRIE FERRARI’S

‘s Avonds wandel ik naar restaurante O Veleiro, hét beroemde restaurant dat de dame in de rolstoel mij een paar dagen terug op de berg adviseerde. De indeling is daar bijzonder omdat veel tafels redelijk strak tegen elkaar staan. Het is druk en de ober wijst mij een plaats toe.

En zo raak ik een hele avond in gesprek met de Engelsman naast mij. Hij zit alleen aan tafel. Hij vertelt mij dat hij al 45 jaar lang drie keer per jaar met zijn vrouw aan de Algarve komt. Als ik hem vraag waar zijn vrouw is, maakt hij als een Italiaanse maffiabaas met zijn wijsvinger een snijdende beweging langs zijn keel en vertelt olijk dat zij in november binnen een tijdsbestek van drie weken aan de gevolgen van kanker is overleden. Ik neem even een slokje water om mijn grijns te verstoppen. Dat gebaar met die wijsvinger. Het kan niet waar zijn, toch? Maar de Engelsman toont geen enkel verdriet en zet vrolijk zijn verhaal voort. Ik huiver er een beetje van. Vijfenveertig jaar is toch niet niks, denk ik. Toch? Ze zal toch wel een beetje aardig zijn geweest? Soms?

Mijn buurman adviseert mij om het toeristenmenu te nemen: olijven en brood, plus boter en sardinepaté, een bord soep, een groot bord met kip piripiri met salade en rijst en friet, een halve fles wijn, een creme brulee en een expreszo. Voor…tadaaa…€ 10,50. Wat denk je dat ik doe? Ik doe het. En het is werkelijk uitstekend! Zie je wel: ga in een vreemde stad altijd eten waar het druk is. Maar het eten is véél teveel allemaal. Ik laat een grote hoeveelheid staan. Als je drie keer per dag buiten de deur eet, dan moet je dagelijks écht beheerst eten en drinken, anders ga je vroeg dood. Echt waar. Als ik met mijn 1.95 meter onder de 88 kilo blijf, dan voel ik mij goed. Maar gelukkig verbrand ik veel energie met mijn wandelingen.

De Engelse mijnheer is 72 jaar, woont in Essex, ten oosten van Londen, en was bij Ford jarenlang eindverantwoordelijk voor de investeringen van innovaties, vertelt hij monter. Hij vertelt luchtig, maar met glimmende oogjes, dat hij, naast ‘zijn estate’, ook nog twéé Ferrari’s heeft. Met de oudste heeft hij lang geracet en is hij twee keer kampioen in zijn klasse geworden, praat hij verder.

Hij weet alles van de circuits in Engeland, het nieuwe in Portugal, Zandvoort, de Nordschleife bij de Nurburgring, Ferrari en Lamborghini, hellingshoeken en G-krachten en weet ik veel… Hij vertelt honderduit. Het duizelt mij van alle techniek.

Hij is voorzitter van een Ferrari-club en organiseert vaak evenementen. Daar komen beroemdheden als leden van Pink Floyd, Cliff Richard en nog veel meer op af.

Die andere Ferrari gebruikt hij op de circuits in Engeland en ‘gewoon’ als vervoermiddel op de openbare weg.

Maar hij wil ook alles weten van mijn motorfiets en mijn reis. Ik laat hem foto’s zien en vertel waar ik vandaan kom en wat mijn verdere plannen zijn. Hij vindt het prachtig. Hij wil ook weten of ik met mijn motor ooit op de Nordschleife reed. Met mijn antwoord dat ik ‘erg van het leven hier op aarde houd’ is hij tevreden.

Omdat zijn vrouw overleden is en ze toch geen kinderen hebben, overweegt hij nu om nóg een Ferrari F12 met 800 pk aan te schaffen. Die heb je niet voor 350.000 euro. De levertijd is twee jaar, dus hij twijfelt nog een beetje. Zijn overleden vrouw hield helemaal niet van Ferrari’s, zegt hij bedroefd. Ik denk dat hij eerder daar bedroefd over is, dan dat ze is overleden. Maar ja, in zijn laatste hemd zitten straks geen zakken, dus nú kan het, spreekt hij blij…

Hij is superhappy met mijn visitekaartje van Indian Ocean, het Indiase restaurant waar ik gisteravond mijn very very spicy Chicken Curry Madras at. Zijn vrouw hield ook al niet van Indiaas eten, vertelt hij, al weer wat mistroostig. Nou, ik denk wel te weten waarom hij niet zo droevig is over het verlies van zijn vrouw, hoor. Geen Ferrari, geen Indiaas, wat moet je nou met zo’n mens?

Het is laat geworden. We nemen afscheid. Nice, we share the same interests, zegt hij, en wandelt weg, zomaar uit mijn reisverslag…

Mooie dag. Gezellige lange avond.

The Catch of the Day:

Cross Country Training

Cross Country Training Veldhoven en Heerde

Aankomende zondag 1e paasdag organiseert Motorcross Circuit de Landsard weer een cross country training waar de nieuwste Husqvarna Motorcycles enduro modellen worden getest. 

Op 18, 19 en 20 mei gaat het grootste en meest spectaculaire cross country circuit in Nederland weer open. De vrijwilligers bij de club in Heerde gaan er weer alles aan doen om een geweldig circuit voor u uit te zetten, er zijn nog enkele plekken beschikbaar dus wees er snel bij. Klik HIER om in te schrijven.

Mancave

“Ik (Dolf Peeters) ben al man zolang ik het me kan herinneren. Dat is niet altijd een makkelijk, maar best wel een interessante situatie. Qua generatie hoor ik niet meer tot het slag mannen dat hun zachte kant alleen gebruikt om op te zitten, maar ben zeker geen man die constant zijn gedachten of erger nog, zijn emoties, wil delen. Maar ik probeer op mijn onbeholpen manier wel bewust en respectvol te leven.

Toen ik op mezelf ging wonen hield ik mijn behuizing en mezelf netjes. Als ik niet uit eten ging kookte ik voor mezelf. Wassen en strijken deed ik ook. Toen de liefde in mijn leven en huis kwam werd het er alleen maar beter op. Vrouwen leggen immers de lat hoger. Waar dat te ver boven mijn macht ging, gaf ik het graag uit handen. Van het wasjes draaien werd ik volkomen bevrijd toen ik een grote, zachte fijnwollen sjawl uit de wasmachine haalde als een klein, handzaam en best stevig servetje. Maar het samenleven en samen doen heeft mijn leven op een hoger plan gebracht. Ik heb een hoop geleerd van de liefde. In harmonie samenleven met een lid van het prettiger geboetseerde soort is een verrijking van het ongecompliceerde mannenbestaan. Je moet opeens wel met een heleboel dingen rekening houden. Maar die ying/yang gedachte? Daar zit wel wat in.

Die zelfredzaamheid is misschien ook genetisch. Toen mijn moeder overleed zorgde mijn vader er nadrukkelijk voor dat hij geen vieze oude man werd. Want dat is toch een op de loer liggend gevaar voor ons jongetjes. We kunnen zonder toezicht zomaar een heleboel dingen belangrijker vinden dan het huishouden of de eigen verzorging.

Ik heb dat ooit zien gebeuren bij een kennis die op de vraag van zijn echtgenote “Wat er nu eigenlijk belangrijker was, die motorfietsen of ik? “ een antwoord gaf dat misschien wel eerlijk, maar strategisch onhandig was. In het vervolg van dat antwoord vertrok zijn vrouw. Nadat hij dat had gemerkt haalde hij zijn eten bij de Chinees en de snackbar. Zijn werkgever zorgde voor bedrijfskleding en de bewassing daar van. Maar thuis, in de garage telde hij de zegeningen van het feit dat jeans en T shirts steeds lekkerder gaan zitten naar gelang ze ouder en viezer worden. Als kraanmachinist in de constructie veranderde er weinig. Aan zijn woonomgeving des te meer. Inhoud van de garage verhuisde naar de woonkamer. Dat gaf meer ruimte voor meer spullen in de garage. Intussen was de aanloop van handtamme en keurige motorvrienden aardig afgenomen. Dat had vast wat te maken met de steeds onoverzichtelijker situatie en de garage en de woonkamer. Gelukkig was er in de voormalig echtelijke slaapkamer nog ruimte nadat de twee andere slaapkamers ook tot opslagruimtes waren opgewaardeerd. De mensen die nog wel over de vloer kwamen hadden geen moeite met de praktische inrichting van de woning en het vrij liberale kattenbakkenversingsschema van de man die eindelijk alle tijd voor zijn motorfietsen had. Maar die bezoekers werden allemaal wel steeds excentrieker.

Dat ging zo door tot de woningbouwvereniging het wel welletjes vond. Er werd ingegrepen, begeleid gezorgd en gecoached. Met een hoop mankracht M/V werd de motorliefhebber weer in het gareel gemasseerd. En hij werd verliefd op een van de hulp verlenenden.

Die dame had gezien waar hij vandaan kwam en had besloten dat hij die weg niet weer op zou gaan. Ze zette hem strak onder curatele. Ze zijn intussen alweer vier jaar een koppel. In de kamer staat een motorblok. In de schuur staan twee motorfietsen. En de kattenbakken worden weer schoon gehouden.”

Wil jij meer lezen van Dolf Peeters?

Via de volgende link bestel je zijn boek “Mannen, motoren, en wat meisjes”.

Verhalen van Dolf op onze website vind je via de tag Dolf Peeters onderaan elk artikel van hem.

Coos op Reis: LAPTOP

Het is bewolkt, somber, nat en koud. Tot 14:00 uur.
En méér zeg ik er niet over.

We vervolgen in onze serie verhalen van Coos op Reis.

Coos reist 3 maanden door Zuid-Europa en brengt ons dagelijks verslag uit. 

 

Het Belgisch hondenechtpaar nodigt mij aan hun tafel uit voor het ontbijt. Een keertje níet in mijn eentje eten is leuk. Het moet geen gewoonte worden, hoor. De honden herkennen mij al een beetje en de jongste gaat gelijk op mijn tas en mijn voeten liggen. Belgische gezelligheid…

Enfin, ik heb mijn paraplu dus óók niet voor niks meegenomen. En mijn goretex-wandelschoenen komen nu erg van pas. Dus gewoon naar buiten. Zo’n caravan is enig, maar ik ga er persé niet de hele dag in zitten. Daar ben ik echt te groot voor. Slapen ok, maar dan er op uit. Gewoon in de regen. Maar jôh, het wordt al lichter. Optimist tot in mijn kist…

Ik wandel naar Albufeira en maak wat sombere foto’s, uh…sfeerfoto’s, in de regen.

In een winkel heb ik een leuk gesprek met een jong meisje uit Nepal. Ze is qua lengte de helft van mij, maar wel net zo breed. Dat zegt wellicht ook iets over mij… Ze studeert IT en is een half jaar hier in Portugal. Mensen met een IT-opleiding hebben een riante toekomst voor zich, babbelt ze verder. Ze valt bijna om, maar gelukkig niet hoog hoor, als ik vertel dat ik bijna 50 jaar in de ICT werkte. Ze is leergierig en nieuwsgierig en wil alles van mij horen. Maar ook wáár ik vandaan kom, wat ik doe, waar ik heen ga en, of ik ooit in Nepal was etc. Nog niet, vertel ik haar, maar dat staat wel op mijn bucketlist. Met een gids en groepje op Royal Enfields motoren door de bergen op superhoogte. Dat lijkt mij wel erg gaaf… We zeggen elkaar gedag en ik stap weer de regen in.

Ik lunch vroeg. En bij een grote kachel. Tijdens de lunch probeer ik een autoverzekering met een goede bonus op de premie voor onze nieuwe auto te regelen. Die komt ergens in mei. Maar een scherpe premie vinden valt na ruim 25 jaar lease-auto’s niet mee. Ik ben er nog niet uit. Ach, je moet wat te doen hebben. Rond 14:00 is het droog. Zoals voorspeld.

Die morgen wandelde ik langs een muzikant die in de zeikregen een klaagzang zong over het weer. Als ik ‘s middags in een waterig zonnetje wéér langs loop, dan roep ik dat zijn lied zéker heeft geholpen. Ik bedank en schenk hem een euro. Met ‘dankjewels’ ligt vast zijn hele zolder vol, áls hij die al heeft.

Ik pruts met de iPhone en een paar meeuwen en fabriek ff op een bankje een grappige slowmotion-video in elkaar. Kijk maar hier:

Ik vervolg mijn weg en wandel het havengebied in. En na vijf motorwinkels en ruim drie weken zoeken, vind ik dan eindelijk in een duikwinkel (!) een waterdichte zak voor op de topkoffer van mijn motor. Topding. Voor slechts 13 euro. Ik ben er wijs mee, want in mijn vuilniszak zaten inmiddels gaten. Wíe wil mijn waterdichte zak zien? Nou?

Ik krijg wat vragen over mijn regenpak. Het is van Scott, het is elastisch en enigszins ademend, heeft een kleine pakmaat en is tweedelig. De jas is leverbaar in het geel of zwart, de broek alleen in het zwart. De broek heeft wel een bijzondere sluiting, maar dat werkt prima. Er is veel ruimte aan de onderkant van de pijpen, dus je hoeft op de vluchtstrook niet je laarzen uit. Het is wel wat duurder van een normaal regenpak. Goedhart Bodegraven verkoopt ze. Zie foto. De foto geeft ook een indruk van de pakmaat.

LAPTOP

Ik wandel strakkies vijf kilometer terug naar de camping, zet de kachel aan en ga een filmpje kijken op mijn laptop. Laptop? Ja, welke motorrijder heeft er nou géén laptop bij zich? Noem mij íemand!

Kijk nog even naar de catch of the day…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vijf dingen die handig zijn om bij te hebben op de motor

Via Motorstof.nl kwamen we dit interessante artikel tegen. We mochten deze leuke tips plaatsen op onze website.

Wat moet iedere motorrijder bij zich hebben? Als je wat langer je rijbewijs hebt, zul je vroeg of laat wellicht wel een keer mee gaan maken dat je stil komt te staan of een ander probleem moet oplossen. Hoewel voorkomen natuurlijk beter is dan genezen, zijn er een paar items die het leven een stuk makkelijker maken als je deze bij je hebt. Wij geven jou de beste vijf!

1. Een toolkit

Het klinkt zo ontzettend logisch, maar toch zijn er veel mensen die hem niet meenemen, een handig toolkitje met wat noodzakelijk gereedschap. Je kunt natuurlijk zelf wat gereedschap meenemen, maar er zijn ook kant- en klare kits op de markt gebracht die enorm compact zijn. Ga er echter nooit vanuit dat deze alles bevatten wat jouw motor nodig heeft. Loop een keer de motor langs met je toolkit en check of het meeste past, wat je nog mist kun je eventueel toevoegen.

2. Tiewraps

Hoewel we deze natuurlijk liever niet nodig hebben, heeft het mij al enkele keren geholpen. Laat ik er niet om liegen en vertellen dat ik al een aantal keren schade heb mogen rijden. Het wil dan nog weleens voorkomen dat er kapjes los gaan zitten. Een tiewrap kan in zulke gevallen vaak een snelle, tijdelijke oplossing bieden en zorgt er in ieder geval voor dat je veilig terug naar huis kunt rijden. Deze tiewraps kun je natuurlijk ook gewoon onderdeel maken van je toolkit.

3. Spinbinder/Bagagenet

Eigenlijk ben ik geen fan van spinbinders, ze zijn net even wat minder veelzijdig dan een bagagenet, dus ik zou je eerder de laatste aanraden. Ze zijn met name handig als je bijvoorbeeld wat (extra) bagage mee neemt op de motor, of gewoon lekker met je tentje op vakantie wilt gaan. Dan is het wel praktisch om deze als motorrijder zijnde bij je te hebben.

4. Bandenreparatieset

Iedereen gaat er stiekem een beetje vanuit dat het hem of haar niet gaat gebeuren, tot je daar een keer staat, met traantjes in je ogen aan het kijken naar een vergeten schroef die nog met het kopje je band uitsteekt. Gaat het om een tubeless band, dan kan de bandenreparatieset een hele grote uitkomst bieden en er in ieder geval voor zorgen dat je weer veilig thuis komt. Ga je met wat vrienden rijden, zorg er dan voor dat er altijd iemand is die hem op zak heeft.

5. Een kunstof slang

Ja, dat lees je goed. Misschien zit je je nu af te vragen waar je die precies voor nodig hebt, maar geloof me, als je lang genoeg rijd zul je een keer heel blij zijn dat je hem bij je hebt. Misschien niet voor jezelf, maar dan wel voor één van je vrienden. Er is namelijk wel altijd een keer iemand die vergeten is om te tanken, of dacht dat hij op zijn reserve toch wel wat meer kilometers af kon leggen. Een kleine kunstof slang kan je dan helpen bij het overgieten van de brandstof. Misschien dan ook een flesje water meenemen, voor de nasmaak. Zo heb je echt alles wat iedere motorrijder bij zich moet hebben.

Met dank aan Motorstof.nl voor deze tips.

Coos op Reis: THAISE MASSAGE

Het is weer prachtig weer. Geen wolkje aan de hemel, joh. In het zonnetje is het gewoon zomer, in de wind nog wat winters. Maar het is nog maar 09:30 uur, dus nog vroeg. The best is yet to come.

Ik boek bij de receptie nog twee nachies bij. Ik vind het hier heerlijk en heb het erg naar mijn zin. Het tarief stijgt met 15 euro per nacht vanwege de Paasvakantie. Das nu marketing. Hetzelfde product verkopen voor meer geld. Commercie is overal, zelfs voor straatarme zwervende motorrijders.

’s Morgens komen mijn Duitse buren altijd even naar buiten voor een praatje. Zij blijven meestal rond hun caravan hangen en ik ga altijd op stap. En zij houden scherp mijn geparkeerde motorfiets in de gaten. Het geeft mij een veilig gevoel.

Ik neem het risico dat mijn vrienden en volgers mij gaan haten, want ik weet hoe het weer in Nederland is, maarruh…. ik…uh… ga vandaag naar het strand…

Heerlijk met mijn e-reader en mijn Speedo-zwembroek (dochter Danielle zegt dat het nog wel kan..) en mijn strandlaken op maat. Huh? Strandlaken? Wéés eerlijk: elke goeie motorrijder heeft immers een strandlaken bij zich. En een paraplu. Toch? Anders snap je de wereld niet en ben je een mietje. Zegh… wat denken jullie dat ik ánders in die koffers en tassen heb? Nou?

Tijdens de koffie (zie prijzen..) raak ik aan de praat met een Belgisch echtpaar. Iets ouder dan ik. Ze hebben drie honden bij zich. Ik heb de honden in 30 seconden helemaal mesjokke. Ze springen een halve meter omhoog en bijten speels in mijn veters en in mijn handen. Het echtpaar woont bij Maastricht, op een paar kilometer afstand van de Nederlandse grens. Hij kon dertig jaar naar zijn werk FIETSEN! Hij wel. Ik heb jaren gehad dat ik 70.000 km per jaar reed.

Ze zijn hier van januari tot medio mei en zijn vrijwilligers in een red-de-hond-project. Een dame in de buurt runt een privé-asiel met 26 honden. Zij betaalt alle kosten zelf. Om de drempel zo laag als mogelijk te houden, vraagt zij voor honden die een thuisadres vinden, geen vergoeding. Ze hóópt alleen maar op een bijdrage van de nieuwe eigenaar.

Het echtpaar heeft tijdelijk de zorg op zich genomen voor een zes maanden oude jachthond. Ze betalen alle rekeningen van de veearts en voeden de hond op. Het is een scheetje. Hij kijkt mij met zijn trouwe hondenogen smachtend aan en gaat uitgebreid op mijn blote voeten liggen. Hij zoekt altijd huidcontact, verklaart de vrouw.

Communicatie is niet altijd eenvoudig, want man en vrouw praten gewoon dwars door elkaar heen. Het stoort hen overigens niet…

De hond is verwaarloosd en waarschijnlijk mishandeld. Maar als ze jong zijn, dan herstelt dat makkelijk, vertelt ze ervaren.

Zal ik hem meenemen naar huis?, denk ik. Zal hij dan onze je-weet-wel-kater Tijger van zijn troon stoten? Of gaat HIJ dan gewoon met zijn dikke reet in mijn stoel liggen als ik er niet ben? Gelukkig heb ik geen plek op de motor. Ik zeg de honden en de vriendelijke Nederlanders, ja in die volgorde, gedag en vertrek richting het strand.

Mijn favoriete muzikant zit bij zijn tunneltje. Ik hoopte er al op. Wow! Ik koop onbeschaamd de strandbedjesmijnheer met tien euro om en krijg een strandbedje tússen de muziek en het gebulder van de golven. De muzikant speelt minstens 2.5 uur aan één stuk door. Ik zit te soppen op mij bedje en schenk hem al mijn kleingeld als hij vertrekt.

Lekkere relaxte dag. Niks gedaan eigenlijk. Nou ja, een kleine 10 kilometer gewandeld tussen camping en strand. Lekker hoor.

THAISE MASSAGE


Owja. Ik ontvang wat reacties over mijn offroadtripje door de droge rivierbedding. Mijn vrienden zijn er ongerust over. Het valt wel mee hoor. Dit is geen Zuid-Amerika. Ik heb meestal bereik op mijn iPhone en Janny en Danielle kunnen 24 uur per dag tot op 6 meter nauwkeurig zien waar ik ben.

Dat laatste heeft ook wel wat nadelen trouwens. Ik moet wel altijd extra snel langs de Thaise massage en de GoGo-clubs rennen, anders heb ik er géén verhaal bij…

Wil jij meer verhalen lezen van Coos van der Spek? Klik dan op: Coos op Reis. 

Coos reist 3 maanden op zijn motorfiets door Zuid-Europa en brengt ons dagelijks verslag uit. 

 

 

Tussen twee dames in een tentje beland

De motorrijder die op het terras was aangeschoven zei: “ik rij nu alweer een jaar motor. Maar ik heb nog steeds niks mee gemaakt”. Ik keek naar zijn glimmende fiets en zijn keurige motor outfit. Ik keek naar mijn motorfiets waarvan de meeste mensen alleen maar denken “Wat een oud ding” en bedacht dat het net vrij fris rijden was in mijn T shirt en sandalen. Maar de boeren omelet op mijn bord deed zijn best om me weer blij te maken.

Een column van Dolf Peeters.

De man die ook dit boek geschreven heeft. Heerlijk om te lezen, ook als niets met motorfietsen hebt.

De artikelen van Dolf vind je hier.

Avontuur gezocht

“Wat dacht je dan mee te maken?” ”Nou ja, je leest van alles. Motorrijders maken van alles mee. Ik rij alleen maar rondjes”. Vrouwen claimen vaak het recht op emoties. Wij jongetjes hebben ook emoties. Niet dat we doorgaans weten wat we daar mee aan moeten. Maar toch. In het diepst van onze psyche – let even op: bij mannen is er pas vanaf bouwjaar 1960 een psyche gemonteerd, voor die tijd deden we maar wat – willen we graag leven zoals in jongensboeken uit de jaren vijftig en zestig. Maar dan wel met een sexleven. Want dat was in die lectuur een wat ondergeschoven onderwerp.

Allemaal valse romantiek

Motorrijden, trucker- en rechercheur zijn, dat zijn hoogst overgewaardeerde (plus in geval van de laatste twee, onderbetaalde) bezigheden. Voor hard motorrijders is motorrijden de belangrijkste bijkomstigheid in het leven. Voor veel mensen is motorrijden een lifestyledingetje. En boven alles is motorrijden nu iets voor 50-60+ ers. Dat is ‘where the nostalgia kicks in’. Wegdromen over je jeugd. De dingen die je hebt gedaan of had willen doen. Maar toen kwamen de kids. Kwam de carrière en de optionele scheiding en het tweede huwelijk.

Modern times

Na die blessuretijd kun je dan in de herkansing. Het realiseren van jongensdromen met de motor van je dromen. Of het moderne equivalent daar van. Want ook de meest gedomesticeerde mannen hebben doorgaans nog ergens een sluimerend Bokito gen. Dat hebben drie emancipatie tsunami’s er nog niet helemaal uit gekregen in een wereld waar wij mannen onze ‘zachte kant’ vroeger alleen maar gebruikten om op te zitten.

Avontuur valt tegen

“Er ligt olie onder je motorfiets” duidde mijn verse tafelgenoot bezorgd. “Ben je nou niet bang dat je met zo’n oude machine onderweg met pech komt te staan?” “Dat is geen pech. Dat is avontuur” corrigeerde ik hem vriendelijk. En dat wij hier zitten te ouwehoeren is ook avontuur. Kijk maar eens hoe vriendelijk dat serveersterje is. En daar staat een lief Moris Minortje”.
“Het zijn keuzes. Een kennis van me kreeg op een motortrip in Moldavië trombose in zijn been. De doktoren in het plaatselijke ziekenhuis spraken alleen Russisch. En in de OK stond er een raam open vanwege de frisse lucht. Hij heeft er een fantastisch litteken aan over gehouden. Een andere kennis ging off road en brak in Schotland een been. Hij heeft twee uur in de regen liggen wachten tot dat hij werd opgehaald in een Landrover van een landheer. In het landhuis werden de patiënt en zijn maat hartelijk ontvangen.
De lokale dierenarts keek naar het gebroken ben en gaf de gevallen ridder een stevige shot morfine. Ze kregen een dubbele borrel. De dochter des huizes had kostschool verlof en was hoogst onder de indruk van de stoere Dutchies. Eenmaal in het gips en in Nederland besliste de echtgenote van de brekebeen dat het nu afgelopen moest zijn met dat gedoe met die motorfietsen.
En een bekende van me, die op wereldreis is, zit nu al meer dan drie maanden vast in Nepal in verband met de Coronakriebels. Hij is al vijftien kilo af gevallen en wil naar huis” .
Dat was niet het soort avontuur dat mijn tafelgenoot zocht. Hij besloot dat het vooralsnog avontuurlijk genoeg was om in zijn eentje te blijven rijden. “Want als ik in een groep had gereden hadden we dit gesprek niet gehad”.

Het geheim: reis alleen

Motorrijden is van oudsher wat individualistisch. Rijden doe je in je uppie. Of maximaal met twee man. Als eenling ben je daarbij niet bedreigend en staan de kansen op onverwachte ontmoetingen open. Ik vertelde hoe ik een keer na een motorongeluk, een echtelijke ruzie en wat telefoonwerk in het Lake District in een tweepersoonstentje tussen een lesbisch koppel naar dromenland was gedeind. Mijn tafelgenoot keek dromerig weg. “Pech voor je dat ze lesbisch waren mijmerde hij”. “Pech dat de ene verschrikkelijk snurkte” antwoordde ik. Want met al die jongensboekendromerij moet je wel realistisch blijven.

DE MEEST GEMAAKTE FOUTEN OP DE MOTOR

Via MVS Motormakelaardij kwamen we dit artikel tegen.

Motorrijden: De 8 meest gemaakte fouten op de motor

Fouten tijdens het motorrijden maken we allemaal. Het herkennen hiervan is de eerste stap om een betere motorrijder te worden. Daarom hebben we hieronder de meest gemaakte fouten op een rij gezet en hoe je deze kunt voorkomen.

1. Te krampachtig motorrijden

Om veilig, soepel en aandachtig motor te kunnen rijden hoef je echt niet eerst een yogacursus te volgen. Wel is het belangrijk om ontspannen te zijn. Verkrampen is een heel natuurlijke reactie maar dit belemmert de beweging van de vering van je motor, wat het risico vergroot om de controle te verliezen. Ontspannen dus!

2. Natte wegen vermijden

Velen vermijden het rijden bij nat weer omdat ze bang zijn dat ze te weinig grip hebben, een hekel hebben aan regenkleding of omdat ze niet willen dat hun motor vies wordt. Zonde, want juist met nat weer kun je je rijvaardigheid vergroten door sneller en soepeler te rijden. Natuurlijk heb je minder speling als het nat is, maar daar kun je op inspelen. Als je de technieken beheerst die je nodig hebt om bij nat weer rijden, zoals matig gebruik van gas en het geleidelijk remmen, kan het ervoor zorgen dat je met droog weer beter rijdt.

3. Iemand bijhouden boven je vermogen

Natuurlijk wil je je niet laten kennen als iemand met meer ervaring bij je rijdt. Proberen bij te houden kan veel van je vergen en kan zelfs gevaarlijk worden. Zet dus absoluut je trots opzij en vraag of de ander rekening met jou wil houden in plaats van andersom.

4. Motorrijden alsof elk wegdek hetzelfde is

Er zijn 2 zaken die je op de weg houden: je banden en het wegdek. Zonder goed contact tussen deze twee wordt het een zware rit. Let goed op het wegdek en leer hoe je motor aanvoelt als je op verschillende soorten wegdek rijdt. Vergeet ook het rubber van je banden niet. Veel motorrijders gaan juist met nieuwe banden onderuit omdat ze hieraan nog niet gewend zijn. Rijd ze dus eerst rustig in en neem daar ook echt even de tijd voor.

5. Onhandig gasgebruik

Snel rijden vergt wel iets meer dan alleen je gas opentrekken. Alleen door op de juiste manier gas te geven, ga je lekker snel door een bocht. Dit doe je op de volgende manier: open zodra je in de bocht zit rustig het gas. Door constant gas te geven stabiliseert de motor. Zodra de motor terug kantelt, geef je onmiddellijk een klein beetje gas. Doe dit zo soepel mogelijk. Je kunt nu veel beter voelen wat de voorband doet en je zult je ook veel zekerder voelen.

6. Auto’s die inhalen

Hoe vaak is dit je overkomen? Je probeert een rij langzaam rijdende voertuigen in te halen en precies op dat moment gaat de eerste auto die je wilt inhalen ook de gok wagen. Frustrerend als je hem op tijd hebt gezien maar ronduit gevaarlijk als je hem niet ziet. Ga er daarom altijd vanuit dat de bestuurder van de auto jou niet heeft gezien, zo kan je anticiperen op wat er komen gaat. Sta je op het punt om in te halen, zorg voor voldoende ruimte tussen jullie. En als je al naast hem rijdt, ga dan zo ver mogelijk naar de andere kant van de weg voor het geval dat hij uitzwenkt.

7. Niet goed kijken bij invoegstroken

De buitenste kant van het gezichtsveld heeft de neiging alleen iets te registreren als het beweegt. Bovendien wordt dit gedeelde van je gezichtsveld ook nog eens sterk beperkt door je helm. Als er een auto je tegemoet rijdt vanaf een oprit, dan zal je dit alleen oppikken als deze snel genoeg rijdt om voor je in te kunnen voegen of langzaam genoeg om achter je aan te sluiten. Je zult hem niet snel waarnemen als hij precies naast je rijdt. Om hem goed te kunnen waarnemen, moet je daarom je hoofd naar de invoegstrook draaien. Door hiernaar te kijken, ben je in staat elk mogelijk risico waar te nemen.

8. Te hard tussen de file door

Er staat file, je hebt haast en wilt niet aansluiten. Met de motor heb je het geluk dat je gewoon tussen de file door kunt rijden. Let er echter wel goed op dat je dit veilig doet. Laat het snelheidsverschil niet groter dan 10 km/u zijn, anders kun je niet goed inspelen op wat andere weggebruikers doen. Kijk daarom ook goed naar de wielen en bestuurders voor en achter je zodat je elk signaal, dat aangeef dat ze van positie willen veranderen, kunt opvangen.

Hopelijk heb je hiervan iets kunnen opsteken zodat jij de volgende keer nog veiliger kunt motorrijden! Motorrijden geeft namelijk meer rust en vrijheid als je weet waar je op moet letten.

MVS Motormakelaardij biedt naast advies ook prachtige motoren aan. Aan de hand van jouw wensen gaan wij aan de slag om een motor te zoeken die precies bij jou past. Als de bemiddeling heeft geleid tot de match met jou en jouw motor, dan zorgen wij voor de afwikkeling.

Heb je nog vragen? Neem vrijblijvend contact met ons op via onze mail info@motormakelaar.com of bel naar 06 17008636.