Alle berichten van Redactie

WakkerMaker in diverse online media. Schrijver Knappers.nl. Eigenaar Ikzoekeenmotor.nl.

Ruud Groeneveld leeft elke dag tussen motoren en motorsport

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?
Ruud Groeneveld
, geboren in Amsterdam, gewoond in Hilversum, Utrecht, Almere en nu Apeldoorn.

op de foto de 18 jarige zoon van Ruud tijdens een wedstrijd in de ONK supercup 1000. De appel valt niet ver van de boom….

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?
Was een rode Peugeot 103 , wat een kanon was dat.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?
Was in 1978 een CZ 250, donker en lichtgroen, een soort Jawa.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Ik rij altijd, momenteel rij ik niet veel meer.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Energica Eva Esse9 of ik bouw zelf een motorfiets.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Ik herinner mij veel mooie ritten, maar de mooiste waren eigenlijk altijd op een circuit ergens in Europa, en Assen natuurlijk.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
Een dagje Laguna Seca, de corkscrew bedwingen.

Denk je al aan een volgende motorfiets?
Nee geen idee wat ik nu zou willen kopen, misschien een Z1300, XJR1300, GSX1400, of een Energica.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Een lifestyle, mijn huidige werk, mijn race carrière en nu de race carrière van mijn zoon.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Tijdens mijn wegrace carrière is mijn belangstelling voor op straat rijden behoorlijk beperkt, ik ben KNMV motorsporttrainer en ben tot 2016 instructeur geweest bij het CRT. Mijn leven staat elke dag in het teken van motoren en motorsport, ondanks dat ik in december 60 jaar ga worden, als alles meezit.

Gino van de T-Birds, en zijn perfecte rit door Normandië

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?
Gino, 47 jaar oud, kwaliteitsingenieur van beroep en afkomstig uit Aalst, tweede stad van de provincie Oost-Vlaanderen, en wereldberoemd door het carnaval, dat zelfs Unesco werelderfgoed is. Ik ben al bijna 30 jaar samen  met mijn jeugdliefde, een geweldige madam die zelf een bloedmooie Royal Enfield caferacer rijdt. Samen hebben we 3 kastaars, waar ik enorm fier op ben. En zet er maar bij ‘op alle 3’, want de oudste zit in zijn apenjaren en durft daar wel eens aan te twijfelen. Daarnaast heb ik ook nog een underground dj carriere in het new wave/ gothic genre, die op komende 23 november gaat eindigen wanneer ik in mijn geboortedorp mijn laatste set zal spelen. Ondertussen komen er wel nog enkele sets, waarvan misschien  W-Fest, midden augustus, een belletje doet rinkelen bij het grote publiek. Dit is een vierdaags festival waarop onder andere volgende groten in het genre komen spelen: Killing Joke, The Stranglers, Echo and The Bunnymen, The Human League, Red Zebra, Nik Kershaw, Howard Jones, Tony Hadley van Spandau Ballet, Jimmy Sommerville, maar ook The Cassandra Complex, Tuxedomoon, Peter Hook van Joy Division en nog vele anderen, waaronder ik dus als dj.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?
Ik kreeg mijn  eerste brommer in 1980, op 9-jarige leeftijd, en wat voor een: een Italjet competitiecrosser, die razendsnel was voor een 9-jarige knaap. Dit was eigenlijk een logische stap, want mijn moeder was een cafébazin, en in dat café was het lokaal van D’holda Boys, gesticht door mijn vader. Deze was begin jaren 80 de grootste club qua ledenaantal van Vlaanderen.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?
Terwijl mijn moeder café hield, had mijn vader de job waarop ik nu nog steeds jaloers ben:  vertegenwoordiger van Kawasaki Belgium. In de goede oude tijd had deze job nog bepaalde privileges, zoals het gebruik van het gamma van dat jaar. Eens een model getest was door de journalisten, en de motorsalons voorbij waren, stonden die motoren maar stof te verzamelen in het magazijn. Dus konden ze evengoed bij ons thuis staan, daar werd er tenminste mee gereden. Zo haalde ik bijvoorbeeld in 1989 eindelijk mijn rijbewijs, en vlamde ik in de namiddag al rond met de coolste superbike ooit gemaakt, de ZXR750, met stofzuigerslangen.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Ik ga meer zeggen: ik heb zelfs geen auto meer, ik was de Belgische files kotsbeu. Ik heb me voor woon- werkverkeer een BMW RT, een echte toerbuffel,  aangeschaft. Het is geen motor waarvan je denkt ‘he schoonheid’, maar het is een geweldige motor in zijn categorie. Het moet al serieus oude wijven regenen om er nat op te worden.

De T-Birds

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Ik denk dat ik in eerste instantie het geld zal aanwenden om mijn garage wat uit te breiden. Ik heb onlangs wel 2 motoren verkocht maar het kotje staat toch nog behoorlijk vol. Uiteraard zijn er motoren die ik graag nog wil: als liefhebber van caferacers wil ik graag nog eens een oude Guzzi V7 van begin jaren 70. Of een Laverda 750SF, of de Benelli zescylinder. En voor iemand me van een voorliefde voor Italianen beticht: een Sportster kan een geweldige caferacer worden, zo bewijst Federico uit Malmo. Ik vind zijn creaties geweldig. Een oude Norton wil ik ook graag nog eens. Of een BSA.  En, for old time’s sake: een ZXR. Ach, ik kan hier wel nog even doorgaan.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Steeds die van het volgende weekend dat er aankomt. Als ik er eentje moet uithalen: rond de eeuwwisseling waren we met enkele goede vrienden op vakantie in Normandië, met de motor uiteraard. Op een onvergetelijke zwoele zomeravond reden we, bijna de volledige kustlijn van het schiereiland af. Dat is steeds de eerste rit waar ik aan denk als ik dergelijke vraag krijg. Het was een avond en rit waaraan alles klopte: zwoel warm, het gezelschap, de zonsondergang over de oceaan naast ons, de terrasjes die we onderweg aandeden: “it was the perfect ride”!

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
In de nabije toekomst kijk ik enorm uit naar 2 geplande uitstappen met mijn café-racerclub de T-Birds. Volgende maand gaan we 3 dagen naar een caferacertreffen in Duitsland, en in 2020 gaan we er zelfs 10 dagen over doen om met ons oud ijzer naar het Daytona van Europa te trekken: Wheels and Waves in Biarritz. Op de langere termijn heb ik mijn zonen beloofd, eens ze allebei hun rijbewijs hebben, in de States te gaan toeren, met een gehuurde Harley of Indian.

Denk je al aan een volgende motorfiets?
Uiteraard, er gaat geen dag voorbij of ik check enkele advertenties. Een goede vriend van mij zegt steeds: verkopen is verarmen. Mij heeft hij alvast overtuigd, maar mijn madam nog niet. Die vindt: iets nieuws? OK, maar dan eerst iets buiten. Dus daar gaan we het toch eerst moeten over eens worden.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Veel, heel veel zelfs. Ik ben er tussen opgegroeid. Ik had veel geweldige mensen waarschijnlijk nooit gekend, hadden we niet die gemeenschappelijke passie gehad. Ik rij 60 kilometer enkel van mijn werk naar huis. Soms kom ik thuis, een uurtje gebold, en zet de plastieken BMW in de garage, en haal zijn oudere broer, een geweldige R80 caferacer uit 1983 eruit om nog een uurtje of 2 te gaan bollen. Zo een oude motor is ook steeds een magneet voor de meest onverwachte , boeiende en ontroerende gesprekken. Zo stond ik ooit eens te tanken met mijn madam haar Enfield. Er stopte een bejaarde man, met de fiets en een jerrycan. Na het voor de hand liggende grapje dat hij chance had want dat zijn fiets ver zonder naft zat, kreeg hij de Enfield in de gaten, en kreeg hij tijdens zijn verhaal zelfs de tranen in de ogen over zijn jeugdjaren in de jaren 50 en 60 in Engeland. Een Enfield, een Vincent, een Triumph, hij had verschillende motoren gehad, was een echte rocker geweest in de fifties en sixties. Fantastische ontmoetingen zijn dat. Ik kan me niet voorstellen dat je dat meemaakt als je je Volkswagen of Peugeot vol tankt.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Als oprichter van de T-Birds, momenteel de grootste caferacerclub van Belgie, kan ik geen kans onbenut laten om mijn club wat te promoten. Dus als er mensen zijn met de echte “oldskool biker spirit: deze zijn steeds welkom om met ons mee te rijden. Uiteraard zijn er enkele voorwaarden: wij rijden met caferacers, vintage bikes, bobbers , scramblers, brats of neo-classics. Wij dragen geen fluo of ruimtepakken. Jeans en zwarte lederen jekker, bij voorkeur met T-Birds logo is de dresscode. We hebben divisies in Oost-Vlaanderen en Antwerpen, en de gezonde ambitie er nog meer op te richten in de toekomst. We rijden zo goed als elk weekend, van het vroege voorjaar, tot de winter voor de deur staat. We proberen onze activiteiten divers te houden, voor elk wat wils. En uiteraard zien we er enorm cool uit, op onze oude moto’s, en met onze T-Birds jekkers.  Voor geïnteresseerden:  //www.facebook.com/groups/1229541350405924/

En //www.facebook.com/groups/237321056918013/

Etienne Beda: “Het is één grote familie!”

Wie ben jij waar kom je vandaan?
Ik ben Etienne Beda en ben woonachtig in Malderen een gezellig dorpje in Vlaams Brabant (België).

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?
Mijn eerste bromfiets was een Suzuki AC 50 cc waar al snel een 65 cc cylinder op ging. Nadat deze gestolen was is er dan een Yamaha RD50 voor in de plaats gekomen, die later door de politie in beslag werd genomen. Ze konden het niet hebben dat ik te snel reed en geen geldig rijbewijs had voor deze bromfiets die eigenlijk een motorfiets was.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor motor was dat?
In 1976 kocht ik dan mijn eerste echte motorfiets een Honda CB360, leuke motor maar het arme ding heeft het maar een jaar uitgehouden. Ik vroeg waarschijnlijk iets te veel van het 360cc blokje.

Ben jij een mooi weer rijder of een door-rijder?
Vroeger reed ik zomer en winter, maar dat doe ik niet meer, nu rijd ik meestal enkel als het goed weer is en geniet ik van mijn ritjes met vrienden of samen met mijn vrouw die zelf ook met een Honda CMX 500 Rebel rijdt en in de zomer periode zijn we meestal ieder weekend de weg op.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
De nieuwe Honda Goldwing 1800, daar bestaat geen twijfel over, maar niet het model met de DCT, ik schakel nog altijd liever zelf.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Dat is een moeilijke, ik heb door de jaren heen al zoveel prachtige ritten gereden, maar als ik er dan toch eentje uit haal is het de rit van vorige zomer. Misschien omdat dit nog vers in het geheugen zit, maar toch, vorige zomer zijn we een week in de Pyreneeën gaan rijden, een arrangement van Moto-Pyrénées, Wij hadden er meteen onze vakantie van gemaakt en zijn via de de Franse Vogezen helemaal binnen door naar Llivia gereden, om van daar uit iedere dag een rit in de bergen te gaan maken en dank zij de goede organisatie was dit voor mij wel een topper.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
Dit jaar waarschijnlijk niet, wel enkele kortere ritten of al eens een weekend weg, maar volgend jaar plan ik om eens te gaan rond rijden in Ierland voor een week of 2, of wel trek ik terug de Pyreneeën in.

Denk je al aan een volgende motorfiets?
Niet echt. En zelfs als er al een nieuwe zou komen, zou ik mijn huidige motorfiets toch niet weg doen , vorige winter heb ik hem nog eens helemaal in orde gezet en gepoetst en nog houdt het niet op want ik vind nog steeds zaken die beter kunnen of onderdelen die ik er nog kan opzetten.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Heel veel vrienden en vriendschap en dat is nu het fijne van het motorrijden, eender waar je gaat, in welk land waar ook, het is één grote familie.

Ron Betist: “Never sell, just add!”

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?
Ik ben Ron Betist. Trotse ‘Amsterdammer in ballingschap’. Helaas een soort van ‘historische vergissing’ om Amsterdam te verlaten. Hoewel er nu amper nog echte Amsterdammers wonen. Ik ben opgegroeid tussen politie en motoren. Mijn vader was Chef Motordienst bij de Verkeersdienst in Amsterdam. Was later mijn baas. Best lastig, want ik ben nogal avontuurlijk op motorfietsen. Dat bleek al op mijn 12e toen mijn vader zijn Jawa Californian 250 (had ik die nog maar) door zijn collega’s het bureau binnengereden zag worden. “Hoe komen jullie aan mijn motor” vroeg hij. “Van je zoontje in beslag genomen” was het droge antwoord.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?
Hahaha! Ja, maar ik en brommers is geen goede combi. Ik leende er een van een buurjongen toen ik 14 was en reed vervolgens tegen een lantaarnpaal. Zonder helm. Hersenschudding en voortand afgebroken. Goede actie. Later veel gereden op brommers. Ik woonde toen in Amsterdam Noord. Waar nu de Ring A10 Noord is had je een afgesloten stuk Oude Leeuwarderweg. Perfect voor sprintwedstrijden. En op de dijk kon je machtig mooi crossen! Op mijn zestiende kreeg ik van mijn vader een Simplex Kievit. Met 1 versnelling. Kosten: fl. 50,00. Waarvan fl. 49,00 voor de verzekering en fl. 1,00 voor de brommer. Niet echt heel blits. Ik vond het nodig die te customizen (we spreken 1974!!). Ik was mijn tijd ver vooruit dus. Helaas bleek toen al dat demonteren me een stuk beter afging dan het weer werkend in elkaar zetten. Een roemloos einde op de sloop was het gevolg.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?
Toen ik 18 werd heb ik meteen mijn autorijbewijs gehaald bij een collega van mijn vader. Daarna direct door met een oefenvergunning op de Jawa van mijn vader. Vroeger kon je dat aanvragen en met een ‘L’ plaatje gaan rijden. Afrijden was wat vreemd. De examinator keerde halverwege om en bij het CBR voegde hij me toe “je bent geslaagd en doe de groeten aan die ouwe”. Tja, zo ging dat vroeger. Na de Jawa kwam mijn eerste nieuwe motor in 1979. Supergaaf ding. Een witte Honda 500 XL, de tegen hanger van de XT500.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Ik rij onder alle omstandigheden. Maar ik heb zoveel geld gestoken in het verbouwen van mijn ’11 Triumph Thruxton, dat het dom zou zijn deze teveel bloot te stellen aan pekel. Maar ik heb nu voor het tweede achtereenvolgende jaar ‘Ho! Ho! Ho! tegen kinderkanker!’ georganiseerd. Verkleed als Kerstman of -vrouw reden er afgelopen december circa 90 bikkels door de sneeuw naar Utrecht om de kinderen in het Prinses Máxima Centrum in Utrecht liefde, warmte en een hoop geld te brengen. Dan moet het maar even. Maar wel met iconische foto’s als resultaat (met re-posts totaal 50.000 likes op Instagram!)

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Daar hoef ik niet lang over na te denken! De eigenaar van Norton is een goede vriend van me. Die heeft het er telkens over dat ik op het verkeerde merk rijd. Van de nieuwe Norton V4 SS krijg ik kippenvel zo mooi vind ik ‘m, maar een tweecilinder Domiracer vind ik ook niet te versmaden. Iconische fietsen die je in Nederland niet of nauwelijks op de weg zult zien. Diep respect voor wat Stuart Garner met die failliete boedel tot nu toe heeft weten te bereiken!

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
De eerste rit samen met mijn oudste zoon Julius in 2016. We reden 2.500 kilometer dwars door Frankrijk in vijf dagen. Waanzinnig. Voorafgaand aan de rit heb ik hem wel een KNMV cursus bochtentechniek laten doen onder leiding van mijn motorvriend en oud-motordienst collega Jan Schilder. Ook op deze leeftijd ben ik nog telkens in gevecht met mijn hormonen. Dat speelt vooral op bij mooie bochten. Dan is het wel prettig als je weet dat je zoon je kan volgen zonder in de berm te eindigen.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
Ik wil heel graag naar Portugal op de motor. Gewoon in mijn eentje een road trip maken over kleine wegen door Frankrijk, Spanje en Portugal zonder tijdsdruk.

Denk je al aan een volgende motorfiets?
Elke dag! De grootste fout die ik gemaakt heb met motoren is verkopen. Dat doe ik nooit meer. Iedereen die het horen wil adviseer ik “never sell, just add”. Het meeste spijt heb ik van de Ducati 851 die ik moest verkopen. Als ondernemer heb je wel eens mindere tijden en dan is zo’n beslissing op dat moment de juiste. Echter, die fiets was zo bijzonder. Liep tegen de 300 km/u zonder demping. Niemand wilde achter me rijden hahaha!

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Onvoorstelbaar veel. Mooie en (fysiek) pijnlijke ervaringen (echt rijden leer je als je over het randje bent gegaan). Maar vooral veel vriendschappen. Ik heb meer dan 4.000 motorrijdende vrienden op Facebook die allemaal tenminste 1x per jaar wat van me horen. Behoorlijk wat zijn inmiddels ook vriend buiten het digitale domein. Het heeft me tot schrijven gebracht en ik ben inmiddels eigenaar van www.bikebrewers.com. Een site over custom motoren, hun bouwers en de rijders. Opgezet door mijn maat Joeri, die het inmiddels te druk heeft met zijn succesvolle bedrijf. Ik kan er volledig mijn ei in kwijt. Maar het blijft een dure hobby helaas.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Ik kan boeken vol schrijven met ervaringen en anekdotes over motoren en motorrijden. Mijn droom is de laatste fase van mijn werkende leven (ik verwacht daar nog wel minstens vijftien jaar) me volledig met motoren bezig te mogen houden. Ik heb gesprekken gehad met Norton, maar we zijn er nog niet uit.

Jeroen Koeleman

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?
Ik ben Jeroen Koeleman en kom uit Alphen aan den Rijn maar van oorsprong uit Hengelo (Overijssel) en daar ligt nog steeds mijn hart. In het dagelijkse leven werk ik in de techniek in de breedste zin des woords maar vooral elektrotechnisch en besturingstechnisch.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?
Mijn eerst en enige brommer was een Puch Grandprix in JPS uitvoering en een van de eerste brommers met een schijfrem. Deze liep in ieder geval niet de standaard snelheid.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?
Mijn eerst motor was een Honda CB350 twin, de VR-14-61  uit bouwjaar 1971 en daar heb ik veel plezier aan beleefd en mijn rijbewijs mee gehaald, in 1979. Je had toen nog het oefen-rijbewijs waarmee je in de gemeente mocht rijden waar je woonde. Gelukkig is de gemeente Alphen  de grootste gemeente van het land.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Tegenwoordig een rijder die stopt op het moment dat de pekel op de weg gaat. Regen is vervelend maar boeit mij niet.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Ik ben tevreden met hetgeen ik heb maar gewoon voor het mooie een MV Agusta 750 American  met van die prachtige zwarte gebogen uitlaten.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Die moet nog komen, de verte trekt.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
Mijn zoon heeft nu ook zijn rijbewijs gehaald en eind augustus gaan wij op pad. Het DNA is goed terecht gekomen.

Denk je al aan een volgende motorfiets?
Nee ik heb net een Moto Guzzi V50 NATO aangeschaft uit 1984 en ga eerst daar maar eens mee op pad. Het geeft mij tevens een leuke mogelijkheid om met een leuke groep mensen om te gaan die ook in het bezit zijn van een V50 NATO.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Veel verschillende echte contacten met mensen, plezier, bovenal het gevoel te leven.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
“Samen staan wij sterk!” Ik zou zeggen: “Wordt lid van de MAG of KNMV”. Ik ben het toevallig van beide, dat zal wel door mijn leeftijd komen.  En heb respect voor elkaar of je nu op 125 cc rijd of vul maar in. Voor de rest geniet van het leven, het is al kort genoeg.

Een dag met Stip op één!

Een dag met Stip op één! (Tekst door Ron Betist, over een zeer persoonlijke dag voor Eric Stiphout, die vaker op deze site heeft geschreven. Eigenlijk een verhaal voor intimi, maar beiden heren wilden het graag publiekelijk bekend maken….)

In deze groep zal het vrijwel iedereen bekend zijn dat de gezondheid van onze vriend Stip niet geheel optimaal is. Zijn laatste verblijf in het ziekenhuis heeft hij uitgebreid gedocumenteerd terwijl de Landmacht speciaal voor hem een oefening in de voortuin hield om hem op te vrolijken.
Eerder deze week schreef hij dat zijn longontsteking weer op begon te spelen met als mogelijk gevolg dat hij weer aan het infuus zou moeten. Nou kende ik hem meer van de verhalen en via deze pagina dan dat ik hem in mijn tijd lijfelijk mee heb mogen maken.
De digitale relatie die we in het afgelopen half jaar hebben opgebouwd na het overlijden van mijn vader was meer dan voldoende aanleiding iets kleins te organiseren om hem een Stip onder de riem te steken.
Jan Vik (a.k.a. Schilder) en ik zouden toch een keer bij hem langsgaan, dus hebben we dat even in de versnelling gegooid. Zondag kwam Stip niet uit en zaterdag moest Jan zich overdag van zijn taken kwijten als KNMV instructeur in Lelystad.
Daarmee kwamen we op een beetje gek tijdstip uit. Zaterdag rond half zes (Ja Jan en Henk, sorry dat we wat later waren. Maar ja die rechterpols van Harm hè…) is niet het meest gebruikelijke tijdstip om op bezoek te gaan.

Het Verrassingen Team

Maar even wat PB-tjes uitgestuurd via onze eigen FB pagina en ik kreeg direct positieve reacties van Jos Wiersema, Henk Koning en Harm de Vries. Enkele anderen gaven aan heel graag mee te willen maar niet de gelegenheid te hebben.
Jan had een zijspan geregeld, maar Stip gaf aan dat niet te trekken in zijn conditie. Gelukkig heeft Henk een bijzonder mooie bloedrode Mazda MX5. Dat was een meer dan prima alternatief.

We hebben Stip thuis opgehaald en een bijzonder mooie rit langs de Oostvaardersplassen gemaakt. Twee man voor, twee man achter en een stralende Stip in de cabrio tussen ons in.

“Gelukkig heeft Henk een bijzonder mooie bloedrode Mazda MX5. Dat was een meer dan prima alternatief.”

Oude tijden herleefden! Wat was ons werk vroeger eigenlijk gaaf!
Gestopt voor een drankje bij The Boat House in Almere. Dat werd een langere zit dan verwacht en luidruchtig kwamen alle verhalen over tafel. De meesten van ons hadden elkaar rond de dertig jaar niet meer gezien. Een heuse ‘Motorrijderstafel’ midden op een terras aan het water in Almere.

Wij waren duidelijk niet de enigen die genoten van het ophalen van al die herinneringen. Om ons heen werden regelmatig de oren gespitst en echte motorrijdersgrappen werden gemaakt toen een leuke dame aanbood foto’s van ons te maken. Zelfs die grappen werden vandaag in de zon gewaardeerd door de overige gasten.
Het was een warme avond in alle opzichten. Niet in het minst door de oprechte gevoelens elkaar na zoveel jaar weer eens te zien en te horen hoe het ons in het leven was vergaan.
Stip was op stoom en de combinatie met Harm deed de rest.
Post NL had het als slogan “kleine moeite, groot plezier”. Moeite was het niet eens, maar het plezier van Eric te zien was ons heel wat waard.
Topavondje met als afronding de toezegging aan elkaar een grotere reünie te willen organiseren.
Een mooi voornemen dat we als Motorrijders Anne Frankstraat (M.A.F.) toch maar eens moeten laten gebeuren lijkt me.

Tekst: Ron Betist

Bert Harte, met zijn vader achterop naar de Eifel

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?
Bert Harte, geboren in Middelburg (Zeeland), ruim 20 jaar wonend in de gemeente Zundert (Brabant) en zodoende een ZeBra. Opgegroeid in de horeca, daarna 28 jaar internationaal trucker geweest en sinds augustus 2014 omgeschoold en momenteel werk zoekend in het toerisme. Ik ben naast hartstochtelijk motorrijder ook radiozendamateur en doe aan karate.

Met de Honda Magna 1100 in Zweden

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?
Mijn eerste brommer was een Puch Maxi, gevolgd door een Honda MB-50, opgevoerd tot ca. 75 km/u, zij- en topkoffers en wat extra verlichting toegevoegd. Hiermee reed ik al wekelijks naar school en stage, beide zo’n 100 km verderop (ik zat in de kost door de week) en maakte diverse tochten in de wijde omgeving. Ik wilde ermee naar Circuit Paul Ricard bij Marseille om de truckraces te gaan zien maar enkele weken daarvoor werd ie gestolen…

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?
De eerste fiets was een Yamaha Virago 535, zo eentje met de tankdop onder het zadel, dat moest je telkens omhoog klappen als je wilde tanken. Geen tassen of koffers maar gewoon de rugzak overdwars achterop met een ‘spin’(elastiek) en gaan! Ik schopte dat ding iedere hoek om, lag lekker op de weg. Maar iedere 110 km tanken schiet niet op.

Yamaha Wildstar 1600 in Stranraer, Schotland (ferry naar Belfast)

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Een doorrijder. Solo rij ik ook in de winter, behalve wanneer het ijzelt. Ik ben wel enkele keren met sneeuw op de helm op pad geweest. Na de Virago kocht ik een Honda Magna 1100 en toen was de beer los. Grote Krauser kofferset erop, tanktas en gaan: Bretagne, Vogezen, Eifel, Rothaargebirge deed ik nog alleen. Nadat ik mijn vrouw leerde kennen (die al snel voor toertochtjes te porren was, achterop) en haar zover kreeg dat ze kamperen leuk vond, was het einde zoek. 3x Zweden, enkele keren Duitsland en Frankrijk van 1 tot 3 weken, talloze dagtochtjes en vele festivals. Heerlijk wanneer het droog en zonnig is maar bij regen gaan we niet schuilen!

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Ik heb al vele jaren reuma en dat gaat jaarlijks alleen maar achteruit. Het moet een motor zijn met veel koppel en laag genoeg om beide voeten stevig aan de grond te kunnen zetten. Liefst ook met een achteruit erop! Wanneer je ziet hoe wij op vakantie gaan begrijp je wel waarom. Comfortabele zit voor mij en mijn vrouw. O ja, en cruise-control!

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Als het niet de ritten zijn die ik voor gehandicapten deed (als verkeersregelaar) dan wel de tocht met mijn vader. We zouden een weekje naar de Eifel gaan met een door mij geleende auto. Daags voor vertrek ging dat niet door. Nogal terneergeslagen vertelde ik mijn vader het slechte nieuws. Het was heel even stil, toen klonk het door de telefoon: ”Maar je hebt toch een motor? Kunnen we daar niet mee?” Hij was toen 69 en had nog nooit achterop een motor gezeten. Maar het weekend daarop zoefden we moeiteloos richting de Eifel, pa achterop en genietend! Gelukkig had ik een reservehelm- en pak en we hadden praktisch dezelfde maten. Hij keek continu langs me heen waardoor ik kramp in mijn armen kreeg om de fiets rechtop te houden. Bij Tessenderlo stopte ik. “Moet je al tanken?” klonk het achter me. Ik legde uit: “Jouw schouders blijven achter mijn schouders, alleen over mijn schouder kijken. Anders hangen we scheef.”  De hele vakantie geen kind meer aan gehad, merkte soms nauwelijks dat ie achterop zat. En we hebben genoten!

BMW R 1200 CL na een weekje Eifel

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
Nederland-Portugal vv, een weekje of drie. Maar we willen ook nog een keer naar Ierland terug en weer eens naar Zweden.

Denk je al aan een volgende motorfiets?
Ik doe dat regelmatig. In gedachten loop ik alle voor- en nadelen van diverse motoren door wanneer ik ze zie. Voorlopig is de R1200CL nog niet aan zijn tax (minimaal een ton op de teller, nu 52.000) maar ik wil misschien tòch weer terug naar een 4-pitter…

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
DNA, vermoed ik. En een ongeremd gevoel voor vrijheid. Mijn vader maakte in de jaren ’50 op de RAP al volgepakte tochten (met mijn moeder achterop) langs de Rijn en Moezel en naar andere oorden. Daar heb ik het van, denk ik.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Ik zou de MAG en andere belangengroepen willen oproepen om meer parkeerplaatsen voor motoren te laten aanleggen. Bij recreatieparken, openbare gebouwen, musea en bij de grotere parkeerplaatsen zoals de P+R’s en stadions. In Zweden is de motorparkeerplaats onderdeel van het verkeersplan al rijden ze met die winters daar ook niet het jaar rond door; je ziet ze overal op handige plaatsen. Hier zou het ook niet verkeerd zijn, want er zijn zat motorrijders, vooral woon-werkverkeer.