Categorie archieven: Gastcolumns & blogs

Professioneel verdwalen op de motor

“Juni: 5:00 uur in de ochtend, de wekker gaat. Ik klim uit bed en voel vlinders in mijn buik. Mijn zwarte vol bepakte Kawasaki Versys staat op me te wachten. Nog even 8 kliks meer veervoorspanning op de achterveer, die was ik nog vergeten. Door de deur hoor ik het diepe geroffel van een BMW GS-adventure. Daar is mijn compaan Mark. Doorwaaipak aan, ik druk op de startknop en de staande twin rolt al de oprit af. Onze intercoms maken verbinding en we rijden de geelrode ochtendglorie tegemoet richting Bastogne.

Onderweg ontmoeten we onze 2 medereizigers. We gaan ze helpen om professioneel te verdwalen in het Franse landschap. Maar dan wel voor de afgesproken reisduur van 1 week. In de luwte van de ochtend hoor ik in mijn intercom ‘’Koffie?’’. We zien een mooi veldpaadje en slaan gelijk linksaf. Klik klak, ik open de koffer, pak de brander en de percolator en bekijk tevreden het glooiende Belgische landschap. Dit wordt een nog mooiere dag! Terwijl ik een slok verse espresso neem, valt mijn oog op mijn besmeerde vingers. Ik zou bijna vergeten dat ik gisteravond nog mijn voorvork keerring moest vervangen.

Mark – Route de Tout routeguru – heeft een verrassing. We rijden via de Vogezen en de Jura naar de Franse Alpen. Prachtige bochten in een groene omgeving schieten onder onze wielen door. Snelle bochten combinaties afgewisseld met mooie glooiende terreinen en vergezichten wisselen elkaar af. Ergens achter Col de la Schlucht valt mijn oog op een interessant weggetje. Zonder aarzeling buigen we ongepland linksaf. De GPS is het niet met ons eens. En dat is precies wat we willen. Mark’s BMW voelt zich gelijk thuis in het ongeplande bospaadje.

Takjes, steentjes, mos in de bochten, en vooral een hele grote glimlach op onze gezichten. De temperatuur zakt en een spatje regen verschijnt op de kuipruit. Dat mag de pret niet drukken. De zon doet haar werk en de blauwe hemel wordt weer zichtbaar tussen het bladerdek. De magen beginnen inmiddels te knorren, en we zijn in Frankrijk. Klik klak, linkerkoffer open deze keer. Een kaasplank als lunch. Mercikes. We vervolgen onze weg verder richting het begin van de Alpen. De cols volgen elkaar snel op.

Heerlijk! Dit is vrijheid op 2 wielen. We zoeken een lokale camping en overnachten tevreden. Vanuit de Jura reizen we de Alpen in. We zijn vroeg in het seizoen (juni). Vanwege winterafsluitingen en
herstelwerkzaamheden zijn sommige passen nog gesloten.

Onderweg blijkt dat er een snelle beslissing nodig is. Een afgesloten verbindingsweg waar zelfs Garmin geen raad mee weet. Gelukkig is onze interne radar nooit kapot. Col de La Savoliere lijkt geen vervelende keuze en we binnen no-time staan we naar vergezichten te turen op 1418meter hoogte.

Onderweg vinden we op de Frans-Italiaanse grens een prachtig uitgestrekte col. De Colle dell’Agnello. Vanuit een 6 authentiek houten huizen groot bergdorpje schieten 2 berghonden de weg op en ‘’begeleiden’’ ons een stukje op weg. Stoppen is even geen optie.

En maar goed ook, want vanaf 2km hoogte rijden we door de mist in 3 graden. Onze beloning heeft prachtige vergezichten en sneeuwwallen van 2 meter hoog. Een uitzicht dat in het lokale ‘’Auberge Costebelle’’ zichtbaar blijft, ook tijdens het perfecte diner dat de eigenaresse met liefde voor ons maakt. Vergezeld met wat lieflijke Franse chansons eindigen we onze dag.

We naderen Col de la Bonette, op ca. 500 meter beginnen we onze klim aan het desolate landschap dat deze Col biedt. De bochten worden scherper, we naderen de boomgrens. Een magisch moment: de temperatuur zakt 10 graden, en de vegetatie verdwijnt. We rijden langs steile afgronden naar de top.

Duidelijk is dat foutjes maken hier niet getolereerd wordt.

We zijn te gast hier, te gast bij moeder natuur. Achter de top dalen we af naar 2500 meter en vinden een prachtig bergmeer in een vallei. Het schemert, dit wordt onze overnachtingsplek. Eerder op de dag stopten we bij een lokale slager en bakker voor verse steaks en brood. We slaan bivak op en halen de bbq uit de topkoffer. In de verte horen we geklingel. Het zijn de bellen van een kudde berggeiten, afgewisseld door het schelle geluid van bergmarmotten, wat doet vermoeden dat er adelaars rondvliegen. Onder het genot van de steak en een glaasje whisky genieten we van de geluiden en het landschap. Na een frisse duik in het bergmeer valt de nacht. Kraakhelder, geen lichtvervuiling. Op de rug liggend, voldaan van kilometers van de dag, kijkend naar de Melkweg….”

Bovenstaand reisverslag is geschreven Kevin, hij vervolgt:

“Wij zijn Mark en Kevin, Route deTout. Twee professionele verdwalers welke hun passie voor outdoor motorreizen voor jou bereikbaar maken op een authentieke manier. Wij zoeken avontuurlijk ingestelde medereizigers. Elk ervaringsniveau is welkom. Het geluk zit in kleine dingen: de ongeplande afslag, de temperatuurswisselingen, het hoofd leeg, en eindeloos genieten van de ultieme vrijheid van het motorrijden.”

Ben jij klaar voor een authentiek avontuur?

Zou jij ook eens professioneel willen verdwalen op de motor?

Kijk eens op www.routedetout.nl voor meer informatie.

Nog wat plaatjes….

Naar je werk op de motor!

Het logo van Ride to Work Day

Maandag 19 juni!

De “Ride to Work Day” is een internationaal evenement dat jaarlijks, op de derde maandag in juni, wordt gehouden om het gebruik van de motor of scooter voor woon-werkverkeer te promoten. We werden hierop geattendeerd via een artikel van onze partner Motor2Go. Motor2Go is het snelst groeiende motor-platform waar je jouw droommotor kunt vinden.

Screenprint van de website van Rider to Work Day

In Nederland heeft het nog niet de bekendheid die het verdient, misschien kunnen wij daar samen verandering in brengen? 

Wereldwijd kunnen rijders individueel deelnemen aan dit initiatief, er zijn geen landen waar de Ride to Work Day officieel wordt georganiseerd of erkend. Het idee achter de Ride to work day is om duidelijk te maken dat motorrijden een manier is om files te verminderen, brandstof te besparen en de efficiëntie van het woon-werkverkeer te verbeteren. Dit idee wordt wereldwijd gesteund door motorrijders en motorrijdersgemeenschappen. In verschillende landen zijn er lokale groepen, motorclubs of andere organisaties zijn die evenementen of bijeenkomsten organiseren op deze dag om nog eens extra de voordelen van motorrijden voor woon-werkverkeer te benadrukken.

Als je geïnteresseerd bent om deel te nemen aan de Ride to Work Day, kun je informatie zoeken over lokale evenementen of initiatieven die in jouw regio worden georganiseerd. Het is ook mogelijk om individueel deel te nemen door simpelweg op die dag met je motorfiets naar het werk te rijden en anderen te stimuleren om ook mee te doen.

Maandag 19 juni 2023

Dit jaar valt de Ride to Work Day op maandag 19 juni, en of je nu af en toe op twee wielen naar je werk rijdt of dat je er een vaste gewoonte van hebt gemaakt, zorg ervoor dat je in ieder geval maandag 19 juni je motor of scooter start om ermee naar je werk te rijden voor de 32ste jaarlijkse International Motorcycle and Scooter Ride to Work Day.

Volgens de Amerikaanse Ride to Work Day website werd het idee voor het evenement geïnspireerd door het marketingthema “Work to Ride – Ride to Work” deze slogan werd tussen 1989 en 1991 gebruikt door de Aero Design and Manufacturing Company, de in Minnesota gevestigde fabrikant van kleding voor motorrijders die we nu kennen als Aerostich.

Rijden Naar Je Werk Dag, of naar je werk rijden dag, in het Nederlands kunnen we nog wel een pakkende slogan gebruiken. Wie komt er met ideeën? 

De eerste Ride to Work Day was op 22 juli 1992 en gedurende een aantal jaren werd de derde donderdag in juli informeel erkend en gepromoot door verschillende Amerikaanse bedrijven als de dag voor woon-werkverkeer op twee wielen. In 2000 werd in Amerika de non-profit organisatie Ride to Work opgericht om het evenement officieel te organiseren en promoten.

In 2008 werd de dag veranderd naar de derde maandag in juni, zodat het buiten het vakantie hoogseizoen valt en er daardoor wereldwijd meer motorrijders deel kunnen nemen. Vanaf volgend jaar wordt Ride to Work Day opnieuw verschoven en op de tweede dinsdag in juni gehouden, dit om conflicten met de Juneteenth federale feestdag in de Verenigde Staten te voorkomen.

Juneteenth is wat bij ons als Keti Koti, de dag van de bevrijding van de slaven, op 1 juli wordt gevierd. De organisatoren van het evenement hebben bewust voor een dinsdag gekozen omdat het de werkweek beter onderbreekt dan een maandagsevenement en vanwege het karakter van het evenement, denken de organisatoren dat een midweekse dag meer media-aandacht gaat krijgen dan een maandag of vrijdag. Het doel van de Ride to Work Day is om aan het grote publiek en zeker ook de politiek eens duidelijk aan te geven hoe groot het aantal motorrijders eigenlijk is. Ook wordt ermee benadrukt dat motorrijders in alle beroepsgroepen en alle lagen van de bevolking voorkomen.

Ook de voordelen van woon-werkverkeer met de motor worden op deze dag nog eens extra belicht, met name de vermindering van verkeersopstoppingen in de grote steden wordt onder de aandacht gebracht, maar ook de mindere belasting op het milieu en het oplossen van de parkeerproblematiek zijn sterke positieve punten waar wij motorrijders aan bijdragen.

Motoren, zowel voor transport als voor recreatie.

Motor2Go staat volledig achter de missie van Ride to Work om zodoende meer mensen op de motor te krijgen, onze wegen veiliger te maken en aan eenieder duidelijk te maken dat motorrijders niet alleen onderling sociaal verbonden zijn, maar ook sociaal in het leven staan.

Ga voor meer informatie naar de Ride to Work Day websiteFacebookpagina of Instagram account.

Dit artikel is geplaatst in overleg met onze mediapartner Motor2Go.nl.

Wil je meer tips, tricks en blogposts van Motor2Go

Hans Viveen; over dijkjes en motoren

Trouwe lezer, motorfanaat en natuurfotograaf Hans Viveen liet van de week zijn BMW K75 weer eens uit en schreef ons dit verhaal.

De motor spinde als een katje, de driecilinder gaf duidelijk aan er zin in te hebben, net als zijn baasje. Dijkjes pikken, alleen, rustig toerend en alles binnen de snelheid en geluidsgrenzen. Lekker rustig en genietend van de mooie omgeving. Ik kom op de dijkjes veel mensen tegen die nog steeds afkeurend naar mij en mijn motorfietsje kijken. Waarom doen ze dat ? Enkel en alleen om het feit dat ik een motorrijder op zo’n oud stuk ijzer ben ?

Ik ben mij bewust van de problemen die omwonenden ervaren door grote groepen motorrijders die elk weekend de gelegenheid te baat nemen om zich eens lekker uit te leven en heerlijk met elkaar de mooie dijkjes bevolken. Een enkeling misdraagt zich bij het rijden op zo’n dijkje en wanneer ikzelf langs zo’n dijk zou wonen en hoor de gehele dag een flink kabaal waarbij zelfs 100+ snelheden gebruikt worden, kan ik mij eventueel iets voor gaan stellen. Ik gedraag mij, ben tenslotte oud en wijs geworden door ook jong en dom te zijn geweest.

Dijkjes dienen open te blijven om er met een motorfietsje van te genieten, ik ga daar zeker mijn best voor doen door mijn snelheid aan te passen, de originele uitlaat origineel te houden en rekening met het overige verkeer te houden. Een welwillend knikje of een duim omhoog van mensen die langs zo’n dijkje wonen doet wonderen; er is hoop dat de soms getergde mensen ook zien dat de meeste motorrijders zich wel aan de hedendaagse normen houden en er niet rijden om de mensen te pesten of iets dergelijks. De supersnelle rijders hebben een optie; het circuit. Een circuit wat echter ook onderhevig is aan de geluidswal die ons door het Rijk opgelegd is. De DB-killers moeten uit de kast, het geluid zal ooit een keer verstommen,  jammer !

Jammer ? Maar je hebt net een hele preek gehouden over hoe het dan wel zou moeten ? Roomser dan de Paus ? Nee, niet roomser dan een lieveheersbeestje. Ook ik kan genieten van een Honda CBX 6-cilinder met een open uitlaat,……. een GT 750 met een snerpende expansie uitlaat, een Norton Commando met van die lekkere deeptone Dunstall’s, de Harley’s met hun heerlijke doffe klappen. Ieder merk en elk motorgeluid zit in mijn DNA, kippenvel wanneer ik genoemde motoren langs hoor brullen of zich jankend naar de TT banen, soms zelfs een tikkie emotioneel. Of dat nog kan anno 2023 is echter zeer de vraag. Ik kan en wil er geen standpunt over innemen, ga er ook geen oeverloze discussies over aan, zeker niet in deze tijd waarin iedereen het gelijk aan zijn kant wil hebben of het wenst te krijgen. Wat ik wel weet is dat wanneer ik een knikje of een duimpje van een dijkbewoner krijg dat ik er mijn best voor heb gedaan. Wat een ander doet,…… daar ga ik niet over.

Terug naar de K75, door sommige een ouwe-lullen motor genoemd, maar daar laat deze oldtimer zich niet door leiden. De motor starten, in beweging zetten en vanaf de eerste meters GENIETEN. Niet omdat ik hard ga met de motor maar omdat ik motor rijd, het beleef, het inhaleer als een levenselixer. Hij ziet er niet flitsend uit maar oerdegelijk en brengt mij heerlijk spinnend van huis naar waar ik wat rubber neer wil leggen.

Het zonnetje schijnt en volkomen relaxed verschijnt opeens 100.000 op de teller van de BMW, dat zat er al zo’n 99.999 kilometer geleden aan te komen ! Dat ik dat als derde/vierde (?) eigenaar van deze K75 mee mag maken is toch wel bijzonder, ook al heb ik daar maar een zandkorreltje op deze afstand aan bijgedragen. Er zullen nog heel wat kilometers volgen, daar ben ik van overtuigd, als we de gezondheid maar mogen behouden moet dat gewoon gaan lukken, anders doet de volgende eigenaar maar weer wat in het zakje !

De motor heeft mij gisteren wederom mooie dingen laten zien, wegen en dijkjes die op het netvlies gebrand staan en tijdens mijn 100 kilometer tripje bevestigd werden; Nederland is mooi ! Hij gaf echter ook aan dat hij/zij een beetje aan het lonken is naar nieuwe wegen, door mij onontdekte vergezichten, grote hoogtes of van mensen vervreemde dorpjes. Natuurschoon en ontdekken, mensen ontmoeten of puur kilometers melken, ik weet nog niet wat mij te doen staat of wat er van terecht gaat komen. Wat ik wel weet dat ik ooit met motorrijden begon en dat ik dat nog jaren zal blijven doen. In mijn uppie ? Nah, ik sta open voor elk motorritje met ongeacht welke motorvriend dan ook. Ik vraag echter maar één ding….. wederzijds respect, alleen dan kunnen we nog heel lang genieten van onze zingende wielen ! De wereld is van iedereen.

De Alaska Highway

Hans en Dia reizen op hun motorfietsen van het Zuiden van Zuid-Amerika naar het Noorden van Canada, en zullen ongeveer 9 maanden onderweg zijn. Ze schrijven ons vandaag vanuit Liard Hot Springs. Meer lezen? Ga naar deze besloten Facebook Groep: Motorcycle Travels.



Als we de bocht doorkomen staat een tegenligger stil op de snelweg en knippert fel met zijn grootlicht. Ze waarschuwen ons voor een moose die zenuwachtig langs de weg rent.

Dia gaat vol in de ankers en omdat ik haar net wil gaan filmen rij ik dus vrij dicht op haar. Ik kan net op tijd remmen. De moose verdwijnt in de bosjes naast de weg.

Behalve de moose zagen we minstens 10 zwarte beren, twee hadden er jongen bij zich en verder een bison , een bighorn sheep en enkele caribou’s. De Alaska Highway heeft het allemaal.

Gisteren was de weg vrij eentonig, maar vandaag reden we door de bergen en het was prachtig. De zon scheen uitbundig in de ochtend. Later werd het wat bewolkt. We kwamen langs een aantal plaatsen waar we in 2019 ook gestopt waren. Zoals bij de benzinepomp waar ze overheerlijke cinnamon rolls verkopen. De benzine is daar flink aan de prijs, Ca$2,39 per liter. De gangbare prijs in BC is Ca$1,65 per liter. Ca$2,39 is overigens €1,64 dus naar Nederlandse maatstaven valt het nog mee.

De uitzichten waren de hele dag fantastisch en de bochten waren uitdagend. Onderweg passeerden we twee keer dezelfde camper. Nadat we de tent hadden opgezet op de camping bij de Liard hot springs, gingen we uitzakken in het heerlijke warme water. We raakten in gesprek met de mensen van die camper. Het waren Nederlanders.

Tijdens het eten in het restaurant begon het opeens hard te regenen. Mijn kledingtas lag 500m verder op de tafel bij de tent. We hebben dus wat flink natte zooi. Volgens het weerbericht van de Garmin Inreach blijft het gelukkig droog morgen. De gsm heeft hier geen bereik en de camping vraagt Ca$5,25 voor een uurtje internet. Dat gaan we dus niet doen. De Liard hot springs zijn overigens wijd en zijd bekend en de campings staan hier vaak vol en tegenwoordig kan je alleen maar via internet boeken en dan minstens twee dagen tevoren. Dat werkt dus niet voor ons, vagebonden.

Motor airbags: Veiligheid voorop!

Motor airbags zagen we voorheen alleen bij circuit rijders, tegenwoordig zien we ze steeds vaker op de openbare weg. Zowel de vraag als het aanbod naar motor airbags blijft stijgen, merken en leveranciers breiden hun collectie uit om ons als motorrijder van alle veiligheidsopties te voorzien.

Toch zijn wij vaak als motorrijder sceptisch als we weer voorzien worden van een extra laag kleding, helemaal als deze zichzelf opblaast. Je verwacht misschien dat het dragen van een airbagvest weer wat extra vrijheid van je ontneemt op de motor en er hangt natuurlijk een extra prijskaartje aan. Veel motorrijders zullen denken ‘een ongeluk, dat overkomt mij niet’ maar vaak worden wij als motorrijder over het hoofd gezien en dan verkleint een airbagvest de kans op serieus letsel aanzienlijk.

De motor airbag blaast langzaam op en er is steeds meer keus. Toch weten de meeste merken, met alle moderne technieken en materialen, een product te leveren dat past bij iedere rijder zonder enige belemmering tijdens het rijden.

Als we aan een airbag denken, denken we vaak aan het principe van de airbag in de auto. Op de motor is dit niet veel anders, er vindt een ongeluk plaats, je airbag activeert en vult zichzelf met lucht. Het verschil zit in het feit dat je de airbag op je lichaam draagt en niet vastzit in een auto. Hier komen dus een heleboel factoren bij kijken. De airbag moet niet alleen weten wanneer er een ongeluk plaatsvindt, maar net zo belangrijk: wanneer er geen ongeluk plaatsvindt. Op een motor zit je namelijk niet stil, zeker niet wanneer je sportief rijdt. Je wil natuurlijk niet dat je airbag afgaat als je met hoge snelheid knee down over het asfalt gaat, dit kan erg gevaarlijke situaties veroorzaken.

Maak je een val, ben je aangereden of rijd je zelf ergens tegenaan dan registreert het airbag systeem dat en ontplooit zich voor impact. Dit kan op 2 manieren, analoog en elektronisch.

Een analoge airbag is een vrij simpel systeem, dat werkt door middel van een koord. Aan het airbagvest zit een koord dat gekoppeld is aan een luchtpatroon in het vest. De andere kant van het koord bevestig je aan jouw motorfiets. Wanneer je dan in een ongeluk terecht komt, wordt het koord door de val uit je vest getrokken en ontplooit de airbag. Nu zal je vast denken; wat gebeurt er als ik van mijn motor af stap en vergeet het koord los te maken? Helemaal niks, om de airbag te activeren moet het koord met een minimale kracht van 30kg losgetrokken worden.

De elektronische motor airbag wordt aangestuurd door een computer met sensoren die elke beweging registreert die jij maakt tijdens jouw rit. Wanneer het airbagvest detecteert dat jij een smakker gaat maken of dat een botsing plaatsvindt, activeert de airbag zich en ontplooit deze binnen +/-0,05 seconden (dat verschilt per airbagvest, al is dat verschil minimaal).

Elke motor airbag bij Motorkledingstore is CE-gekeurd en verminderd de kans op zwaar letsel aanzienlijk ten opzichte van het rijden zonder airbagvest.

We hopen natuurlijk dat je nooit een ongeluk meemaakt, maar wat doe je nou met de airbag als deze afgaat? In de meeste gevallen is de motor airbag na impact gewoon weer te gebruiken. Toch zit hier wel verschil in per airbagvest. Er zijn airbags waarbij je na ontplooiing de cartridge (het luchtpatroon) zelf opnieuw kan vervangen. Er zijn ook airbags die terug moeten naar de leverancier of dealer. Als de motor airbag terug moet naar de leverancier of dealer zijn hier vaak wel kosten aan verbonden. Zij controleren of de airbag nog veilig is om te gebruiken. Er wordt gekeken of de airbag kan worden gerepareerd, of de cartridge vervangen kunnen worden en of dat de airbag opnieuw moet worden gevuld en gereset zodat deze weer helemaal veilig is voor gebruik.

Let goed op de draagmethode bij het aanschaffen van een airbag. Je kan airbags namelijk op verschillende manieren dragen. Zo zijn er airbagvesten voor onder je pak of jas, over je pak of jas of kun je kiezen voor een geïntegreerde airbag.

Een geïntegreerde airbag zit altijd perfect. Als je pak of jas goed past dan zit de airbag ook goed en omdat je geen apart vest hoeft te dragen is het gewicht ook een stuk minder.

Bij het dragen van een airbag over je jas zal je merken dat je outfit iets minder gestroomlijnd is dan normaal. Je draagt namelijk een extra laag over je normale pak/jas. Het voordeel is wel dat de airbag genoeg ruimte heeft om te ontplooien en deze over elke jas of elk pak te dragen is.

Er zijn merken die aangeven of een airbagvest gedragen kan worden onder de jas of het pak. Wordt het niet aangegeven en wil je toch een airbag vest onder je jas of pak dragen, let er dan op dat je genoeg ruimte hebt zodat er genoeg ruimte is voor ontplooiing. Bij de jassen en pakken die airbag voorbereid zijn zitten er namelijk extra stretch panelen. Zit je jas of pak te strak en activeert de airbag, dan bestaat de kans dat je meer lichamelijke schade oploopt.

Deze blog is geschreven door Boy van Dijck, van Motorkledingstore.nl.