Categorie archieven: Gastcolumns & blogs

Verbijsterd over de schoonheid van Marokko

Hans den Ouden schrijft ons afgelopen dinsdag vanuit N’Kob weer een reisverslag van hun motorreis, momenteel door Marokko.

Wil jij al hun verhalen lezen, wordt dan lid van deze pagina op Facebook: Dia and Hans’ Motorcycle Travels.

“Verbijsterd is het woord voor de rit van vandaag. Aan het ontbijt raakten we in gesprek met twee andere Nederlanders. Ze waren met een gehuurde auto een rondreis aan het maken. Altijd gezellig als je andere reizigers ontmoet.

We vertrokken wel op tijd want er stond een lange rit op het programma. Van Demnate naar N’Kob is 275 km. Vorige keer reden we deze route niet. Toen zijn we van Aït Benhaddou naar Zagora gereden omdat de banden van Dia’s motor het ruwe asfalt van Marokko niet hadden overleefd. Banden slijten hier sneller door de grove structuur van het asfalt. Dat is wel iets om rekening mee te houden.

In Zagora zit een gerenommeerde garage, Iriki, die vlot banden kan leveren en omleggen. We reden vanmorgen meteen de hoge Atlas in. De weg was smal en niet altijd even goed, maar prima berijdbaar. Hier en daar lag er ijs op de plassen langs de weg en in de verte zagen we de besneeuwde toppen. Manoeuvrerend over het smalle weggetje bereikten we een hoogte van 1700m. Het was zonnig maar niet bepaald warm. We zagen een aantal, vrijwel verlaten, dorpjes en vervallen kashba’s. Enige tijd later kwamen we uit op een grotere weg. Die was dan evenwel weer in onderhoud en regelmatig moesten we stukjes gravelweg rijden, soms met diepe gravel. De Mitas Enduro Trail + motorbanden gaven echter geen krimp en we genoten met volle teugen. Ik kan eigenlijk geen woorden vinden om deze route te beschrijven, zo fantastisch is het.

Wat ook zo leuk is aan het rijden hier in Marokko is, dat veel mensen langs de weg een duimpje opsteken en kinderen en volwassenen naar je zwaaien. In Nederland staan mensen meestal boos naar je te gebaren dat het langzamer moet (al rij je stapvoets) en hier zwaaien ze en lachen ze naar je. Rond 13:00u stopten we voor een terrasje in Ouarzazate voor de lunch. Dat is een welvarende stad, waarschijnlijk ten gevolge van de filmstudio’s daar. De Atlas filmstudio is de grootste ter wereld en het is niet de enige. Er is nog een grote, CLA studio, en een paar kleinere.

We twijfelden even of we er een dagje zouden blijven, maar besloten toch door te rijden. De weg van Ouarzazate naar N’Kob is ook weer een feestje om te rijden. Prachtig asfalt en meanderend door het landschap. Inmiddels ben je uit de hoge Atlas, maar nog altijd op 1500m hoogte.

De Kashbah Ennakb in N’Kob is een leuk hotelletje in oud Marokkaanse stijl. De motoren staan in de garage, altijd een rustig gevoel. Het eten vanavond wordt ook door het hotel verzorgd. Morgen gaan we richting Merzouga.”

MOTORJEUK

Even wat zeuren hoor mensen….

Ken je dat? Het woord ‘motorjeuk’ zal niet iedereen misschien iets zeggen, maar het gevoel is bij veel motorrijders bekend. Je hebt door je drukke agenda al twee weken niet meer op je motor gereden, het is op dat moment nog september en heerlijk najaarsweer. Je plant min of meer in die week al dat je dat weekend, de zaterdag, eens een lekkere trip gaat maken. Ergens even op de koffie en dan lekker binnendoor. Maar op de donderdag wordt je al wakker met zo’n onbestemd droog gevoel in je keel, en eer dat het vrijdag is heb je een stevige keelontsteking te pakken met wat koorts. Dat wordt dan een rot griepje en hup, die week erna zit je dus niet op de motor.

Dan denk je, och dat komt dan het weekend erna wel, maar dan krijg je na de keelontsteking een rare ontsteking in je ogen met brandende jeuk. De vervangende huisarts gokt met wat druppels die zeker een volle week totaal niet helpen en uiteindelijk zit je dan toch bij de oogarts in het ziekenhuis. Daar krijg je dan toch de juiste druppels. Na enkele dagen is de oog ontsteking over en denk je dat je na die werkweek wel even lekker kunt gaan toeren op de motor. Is het natuurlijk drama k-u-t weer, het valt met bakken uit de hemel tijdens wat stevige storm dagen. Weer een weekend dat je geliefde motor eenzaam staat te zijn in de schuur. Het weekend daarna wordt opgeslokt door een klus aan het huis van je moedertje, en, waar veiligheid een rol speelt ga je dat niet uitstellen.

Weer komt je motor op de tweede plek. Enfin, lang verhaal kort, het is nu eind november en al meer dan twee maanden wordt mijn agenda elk weekend ingehaald door de waan van de dag, en niet door een snellere motor.

Mensen, mensen, die motorjeuk wordt erger, ik moet krabben.

En ook al is het maar 5 graden nu, de zon schijnt, ik ga mijn dikke motorjas in elkaar ritsen met de wintervoering, de nieuwe Daytona motorlaarzen staan lachend naar me te knipogen..

Deze column hoeft niet af te zijn, dat toetsenbord zoekt het zelf maar uit. Ik ben weg zo.

Houdoe. John

PS:

Het woord motorjeuk zag ik het eerste voorbij komen in een tekst van Roland Oomens, en heb ik ongevraagd van hem geleend. Wij motorrijders mogen dat, en vinden dat altijd goed, wij doen onder elkaar niet moeilijk over wat ronkende auteursrecht-dingetjes.

Mijn grote liefde

(een motorverhaal van Coos van der Spek)

In 1970 kocht ik mijn Honda CB250 nieuw in 1970 bij Motorhuis Safe in Rotterdam. Hij kostte 3300 gulden. Mijn vader pingelde er een paar honderd gulden af. Ik was zielsgelukkig en zo trots als een aap met zeven lullen.

Kort na de geboorte van mijn dochter (1978) verkocht ik de Honda terug aan dezelfde dealer voor 1000 gulden contant. Er stond toen ruim 80.000 km op de teller. Tranen over mijn wangen toen ik in mijn eentje terug naar de metro liep. Het voelde als verraad en het geld als Judaspenningen.

Jaren en jaren dacht ik met weemoed aan mijn trouwe Honda en aan onze avonturen tijdens kampeervakanties in Zwitserland, Frankrijk, Oostenrijk en Italië.

Rond 2010 vond ik op Finnik mijn trouwe Hondaatje terug. Virtueel zwaaide ik haar gedag. Maar waar o waar zou zij toch zijn? In het kouwe Friesland? In het heuvelachtige Limburg? Of in een donkere garage in Drente?

Ruim twee jaar terug kreeg ik plotseling een gouden tip. Van een goede fee. Mijn emoties maakten eenzelfde soort rit als op de achtbaan Joris en de Draak in de Efteling. Een paar dagen later drukte ik, bij een wildvreemd huis in Dordrecht, zenuwachtig op de deurbel van de stiefvader van mijn Honda.

En ja hoor, hélemaal achteraan, stijf tegen een deur en klem tegen een muur en onder stapels spullen en dekens, trof ik haar aan, onder een dikke oude laag stof: mijn Honda CB250 uit 1970.

Ik trok schaamteloos haar rokken omhoog, zag haar benzinekraan, haar enorme cilinders, haar kickstarter en checkte haar kentekenplaat. Wow. Ik raakte haar aan en aaide haar. Een schok. Ik voelde haar. Zij was het. Zeker weten. Wat een emotie… Prachtig.

Ik hield contact met de eigenaar, maar toch verwaterde het contact. Via Curtain kwam de Honda in bezit bij Theo. En Theo maakte met zijn broer en een paar vrienden een groots plan en reviseerde de motor.

Vorige week kreeg ik een appje en een foto van Theo: je grote liefde is bijna klaar. Zij is bijna weer als nieuw.

Hij is WAAAANZINNIG MOOI geworden. Wat zijn die mannen artiesten. NIET NORMAAL!

Joke en ik gaan binnenkort naar Theo in Overijssel. Om te kijken. Naar mijn grote liefde…

Links de huidige BMW van Coos en rechts zijn oude liefde, de Honda CB 250.

José Hendriks en haar marathonmotor

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben José Hendriks, 67 jaar en ik kom oorspronkelijk uit ‘Het Gooi’ maar ik ben al sinds 1984 woonachtig in Zeewolde, Zuid Flevoland.

Heb je vroeger eerst brommer gereden?

Mijn officiële eerste brommer was een paarse Sparta Lucky, een automaat. Die heb ik samen met mijn ouders uitgezocht op de toenmalige tweewielerbeurs in de Rai in Amsterdam en besteld bij een dealer in Hilversum. Later heb ik voor ‘de handel’ een Puch (of Tomos?) gehad met twee versnellingen. Ik vond het wel stoer om hier een tijdje mee naar school te rijden en heb deze daarna weer verkocht.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?

Mijn eerste motorfiets heb ik op 50 jarige leeftijd gekocht in februari 2008, een rood witte Honda CBR 600F. Stiekem is dit nog steeds mijn ‘eerste liefde’, als ik er een zie rijden vind ik ze nog steeds heel leuk.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik ben een echte doorrijder, alleen als het wegdek het niet toelaat, er een windkracht 8 of hoger wordt verwacht of als ik wat groots mee moet nemen, dan pak ik de auto.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Helaas wordt de motor waar ik nu op rijd niet meer gemaakt, de Honda VFR1200X Crosstourer. Het zal dan mogelijk de NT1100 worden of misschien toch de Africa Twin. We geven de voorkeur aan een cardan en dan is de keuze niet zo groot……

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

In 2019 een tocht van 20 dagen van hotel naar hotel via Duitsland-Zwitserland-Italie-Slovenië-Kroatië-Mongenegro-Albanië-Bosnië-Oostenrijk en Tsjechië. We hebben toen 6.945 km gereden 😊

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Ik ben nog nooit in Scandinavië en Schotland aan het sturen geweest. Dus Noorwegen en het noordelijk deel van dat eiland ten westen van ons staan nog wel op de verlanglijst. Maar naar Portugal wil ik ook nog wel een keer, daar schijn je ook mooi te kunnen rijden.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Mijn motor is nu ruim 12 jaar oud, heeft 240.000km op de teller en door een recente valpartij in Duitsland nu ook ‘schuifschade’. Het is dat de schade op zich meeviel en goed te repareren was, anders was ik waarschijnlijk binnenkort naar die NT100 gaan kijken. Maar eerst even lichamelijk herstellen, niets ernstigs maar de schouder heeft nog even nodig voordat deze het vasthouden van een stuur weer wil accepteren.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Een gevoel van trots, ik vind het geweldig om op dat ding te zitten. Maar ook als ik naar onze ‘brommers’ kijk voel ik een glimlach. Mijn partner en ik hebben exact dezelfde motoren en daarmee blijken we toch al wel heel herkenbaar te zijn.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Dat mijn motorfiets in november 2015 met 71.000 km en oktober 2023 met ruim 222.000 km op de teller, gekeurd is voor de ‘Marathonmotor’. Uiteraard waren er de laatste keer gebruikerssporen zichtbaar maar op het blok viel helemaal niets aan te merken. Het is gewoon een TOP-motor!

Motorkleding testen

(Een motorverhaal van Coos van der spek)

Op mijn eettafel ligt een lange ToDo-lijst. Van ouwe meuk naar de stort brengen, het gras maaien, een formulier i.z. mijn zonnepanelen invullen tot een pasfoto laten maken voor een nieuw paspoort.

Máár….het is mooi weer. Het zonnetje schijnt en ik hoor mijn motor in de garage erbarmelijk kermen: ‘Ik wil d’r uit, ik wil een stukkie rijden!’

Dat snap ik wel. Ze is eenzaam. Mijn lief en ik hebben onlangs de garage opgeruimd en schoongemaakt, dus het galmt daar van de ledigheid.

Een stukje motorrijden. Mmmm. Dat komt mij eigenlijk wel goed uit. Ik kocht namelijk, samen met Joke, voor een hele mooie prijs een nieuw Rukka Armacor Stretch motorpak en een nieuwe Schuberth C5 helm. En dit is een toffe dag om alles effe te testen.

Een half uur later dender ik door polders. Ik zing in mijn potje. De zon buldert aan de hemel. Mijn zonnepanelen maken mij rijk terwijl mijn BMW en ik wat liters fossiele brandstof aan de frisse lucht offeren. Een een kleine twee uur later zit ik in mijn favoriete viswinkel Schmidt Zeevis in Rotterdam twee heerlijke haringen naar binnen te douwen. Wat een traktatie.

Ik gluur naar iemand met een glaasje witte wijn. Maar alcohol en motorrijden gaan absoluut niet samen. Daarnaast zijn Joke en ik de hele maand november alcoholvrij.

De Schuberth helm knelt nog wat van de nieuwigheid. Heb ik altijd met een nieuwe helm. Dat komt omdat ik een raar hoofd heb. Het komt wel goed. Met die helm, hè. Mijn hoofd blijft zo.

Het motorpak is gelamineerd en zalig warm. Dat komt goed uit, want het wordt mijn winterpak. Er zit zo’n los donzen jasje in, een soort ski-jack. En de buitenjas is voorzien van een borstprotector. Extra veiligheid kun je gewoon in de winkel kopen.

Na 150 km zet ik de motor in de garage.
We zijn allebei weer opgeladen en zielsgelukkig….