Categorie archieven: Gastcolumns & blogs

Het verschraalde motorpak

Met een stevige vierdaagse solo-tocht voor de boeg dit Paasweekend begint het bij De Lange Man weer ouderwets te jeuken.

Bagagelijstjes worden uitgeprint, spullen worden uit de schappen getrokken en rommel begint zich te verzamelen. Wellicht ietwat eigenwijs, een tikje overmoedig, dat is hij zeker als hij gewoon de tent besluit mee te nemen in deze risicovolle April-dagen. Pasen was jaren terug ook wel eens vreselijk warm, maar de huidige voorspellingen voor boven in Frankrijk en in Duitsland zijn somber. Het worden frisse nachten, de 500W mini kachel van de Action (E 11,–) gaat mee, zijn vet-arme boekhouders-lijf heeft die warmte nodig. Campings geboekt, routes uitgewerkt.

Na zijn woonwerk-ritje vandaag, dat voornamelijk dient om het vettige laagje van de splinternieuwe banden af te rijden, kijkt hij bij het uittrekken weer vertwijfeld naar zijn over de jaren schraal en bleek geworden rundlederen motorkleding. Het pak gaat al heel wat jaartjes mee, getuige het Nokia-size telefoonvakje naast de binnenzak.

Jaren terug heeft De Lange Man na een zweterige Italie-tocht besloten het pak maar eens te wassen. In alle nuchterheid werd na verwijdering van de protectie-plaatjes en -schaaltjes het slappe geurige leren spul in de wasmachine gegooid. Kort koud water wasje, flinke guts wasverzachter in de trommel en lekker laten draaien. Bruin-zwart water achter het ronde raam. De zwarte kleur van de jas kreeg een stevige tik en werd grijs eigenlijk, maar alles was weer schoon en fris, de zon maakte alles weer droog.

Diverse behandelingen om de leer-soepelheid te behouden passeerden de revue gedurende de jaren. Kleurloos schoensmeer, lekker ruikende zonnebrandcreme, siliconenspray.

Vandaag werd www geraadpleegd voor het betere werk om zijn koeievel weer wat soepeler en zwarter te maken. Iemand riep daar ‘ik gebruik gewoon olijfolie extra vierge, dat gaat prima, stinkt ook helemaal niet’. Overtuigd, deze nuchterheid spreekt De Lange aan. Hij grist een halve kleine fles ‘koude persing’ uit de keukenkast en gaat richting schuur waar motorpak, motorhandschoenen en motorlaarzen gretig de vette olijfolie absorberen.

Werkt perfekt, aanrader! Nog 2 nachtjes slapen, u hoort er nog van.

BMW K75c uit 94 (De Rooie Duitser)
Geschreven:
Breda, woensdag 16-4-2025

Deze column is geschreven door onze motorvriend Roland Oomens. Hij schrijft vaker fijne motorverhalen op onze site.
Meer motorverhalen met heel veel passie van hem vind je door hier onder op de GROENE TAG Roland Oomens te klikken. Veel leesplezier!

Dertien blije snuitjes

(Een motorverhaal, geschreven door Coos van der Spek.)

“Als blije koeien in het voorjaar! Zo voelen wij ons bij het verzamelpunt van onze motorclub. Opgedirkt met onze gepoetste laarzen, gewassen motorpakken en onze lederen kleding in het verse vet. Lekker knuffelen met elkaar.

Gezamenlijk gluren naar de nieuwste gadgets en wetenswaardigheden uitwisselen over nieuwe banden en helmen en zo. Plannen bespreken en grappen maken. Saamhorigheid en vriendschap. Heerlijk.

We dansen de Lekdijk af. We doen het rustig aan, want niet alle leden rijden ‘s winters door. Zij moeten weer even wennen en het motorgevoel opbouwen. We hangen op de bochtige dijk met een denkbeeldig elastiekje aan elkaar en ons treintje krimpt en rekt. Soms wel twee kilometer lang. Het is mijn spiegels een machtig gezicht.

Bij Tiel wisselen wij van rivier en zwieren wij de Waalbandijk op richting het terras met de broodjes gezond en de uitsmijters.

Het is 17 graden en het zonnetje laat zich meer dan regelmatig zien. Prima weer voor een Italiaans ijsje bij Millingen.

In Duitsland vullen wij onze brandstoftanks, veranderen van koers, zien in de verte heel even de Maas en ontdekken in Batenburg de restanten van een indrukwekkende ruïne van een van de oudste kastelen van Gelderland.

We kiezen voor de brug bij Ewijk en draaien een stukje verder de A15 op. De meesten zijn voor half zeven weer thuis. We hebben zomaar een kleine 5000 km met z’n allen gereden.

Bescheiden prulwerk

Een column van onze motorvriend en schrijver Roland Oomens. Hier een vorig verhaal van hem en afgelopen zaterdag kregen we dit motorverhaal van hem binnen. Alle andere verhalen vind je door onderaan dit artikel op de GROENE TAG Roland Oomens te klikken.


‘Amper waard om te delen met die lezers’,
zo meldt De Lange Man, maar hij begint toch te vertellen.

 

Als na lamlendige weken van verkoudheid de fut weer terug komt in zijn lijf en bol, en de buitentemperatuur langzaam beter wordt, komt De Lange Man in actie. Hij is zijn lamlendig gedrag beu, genoeg bank gehangen, genoeg tv gekeken, genoeg bier gedronken zonder echt dorst gehad te hebben.

Met een naderend motorseizoen wordt het tijd zijn K-75 wat aandacht te geven. De olie die 8600km geleden ververst werd heeft inmiddels een stevig deel van Europa gezien. Ze werd opgejaagd door het duistere lawaaierige motorblok maar mocht telkens bij het passeren van het kijkglaasje even buiten kijken.

Ze werd er blij van, haar hele 3,5 liter heeft mooie dingen gezien. Maar nu is het afscheid daar. De volledige 3,5 liter verlaat het BMW-lichaam. Er is in al die kilometers niets opgestookt, een onbegrijpelijk gegeven.

Verse 20W50 half synth gutst het blok in tot het kijkglaasje pakweg 80% volgelopen is.

De spiebanen bij het cardanhuis worden blootgelegd, ze blijken nog redelijk vettig te zijn na 8600km, tuurlijk wat vet weggeslingerd. Met een tandenborstel krijgen alle ribbels weer een mooi vet wit jasje en het spul kan weer op zijn plek.

De voorspatbordverlenger die een dag voor de grote 2024 tocht binnen kwam werd toen niet meer gemonteerd en kon toen dus zijn werk niet doen, hij zal zich nu moeten gaan bewijzen.

Het zwarte Bridgestone rubber kan nog een kleine 1000km mee maar zal binnen 6 weken vervangen worden want De Lange Man heeft een vierdaagse solotocht met Pasen in gedachten.

Het onderhoudslogboek van de K75 in het Haynes-boek is vol, een A4-tje wordt toegevoegd.

De Lange glimlacht, ‘laat het voorjaar maar snel komen’. Hij trekt een biertje open, hij heeft van dat middagje prullen dorst gekregen.

BMW K-75, 1994, km-stand 110.067

Breda, zaterdag 1-3-2025

Meer verhalen van Roland lezen?  Je vindt ze door onderaan dit artikel op de GROENE TAG Roland Oomens te klikken, en scrollen dan maar.

Een klassieke motor kopen

“Een klassieke motor kopen“.
Dit artikel is enkele jaren terug geschreven door Dolf Peeters.

Er moest ander werk voor blijven liggen. Maar vriend G. wil een andere motorfiets kopen. Hij wilde terug naar iets klassiekers. Want zijn werksituatie is veranderd en hij heeft nu geen moderne vier seizoenen BMW voor nodig. Hij is op zoek naar een late tweekleps boxer met kuip. Voor de rest laten we even in het midden wat voor type, want dat zou flauw zijn voor de aanbieder waar we waren. De motor die we bekeken, die is het niet geworden. Ondanks het feit dat het een keurige fiets was.

Dolf Peeters, zijn foto zag je al eerder want Dolf is een trouwe gast-columnist, hij deelt zijn verhalen op #Ikzoekeenmotor. En daar zijn wij bij de redactie blij mee!

De zoektocht

Maar we nemen je graag mee op de reis naar de ultieme fiets van G.: een late – monoshock – tweekleps BMW boxer met een kuip en koffers. Die machines staan bij particulieren doorgaans voor bedragen tussen de € 3.500-4.500. In de handel tref je ze met vraagprijzen tot voor in de € 5.000.

Dat soort klassieke motorfietsen koop je feitelijk zonder garantie. Maar in de reguliere handel worden er regelmatig afleverkosten/ een korte garantie van een maand of zo tot zo’n € 400 voor gevraagd. G. is zelf een getalenteerd sleutelaar. Garantie – voor wat het waard is – en afleveringskosten op een klassieke motorfiets ziet hij niet zitten.

Onderhandelen

Bij het bezoek aan een handelaar moet er dus ruimte in de prijs zitten, ook omdat er geen sprake van een inruiler is. We gingen naar een gewone, al jaren bestaande handelaar in motorfietsen. Geen merkdealer, merkspecialist of klassiekerspecialist. De motor die daar stond was onloochenbaar keurig. En hij had relatief weinig kilometers gedraaid. De machine was compleet op het gereedschapssetje en het onderhoudsboekje na. Dat laatste was wel een dingetje.

Het kilometrage zou ondanks het ontbreken van het onderhoudsboekje zomaar kunnen kloppen. De DOT code op de banden maakte duidelijk dat de rubbers – ondanks een nog redelijk profiel – over hun datum van uiterste houdbaarheid waren. De remvloeistof was helder, maar de remslangen waren zo te zien nooit vervangen. En het vervangen van de originele remslangen op oude motoren is echt wel belangrijk.

De motor kopen

De vraagprijs van net € 5.000 kon in overleg niet lager worden dan € 4.800. Daarbij leverde G. dan de afleveringsbeurt en de ‘garantie’ in. En toen bleek wat een zuiver denkende karaktertijger G. is. De motor beviel hem. Was eigenlijk wat hij zocht. En die € 4.800 was ook het probleem niet. Maar hij bleef bij zijn eindbod van € 4.500. Dat was niet genoeg voor de verkoper. Het afscheid was correct maar koel. Voor € 3.500-4.500 moet G op de particuliere markt een heel net exemplaar kunnen vinden. Zonder garantie. Zonder afleveringsbeurt.

Om gewoon snel en probleemloos een goed exemplaar bij een handelaar te kopen had hij € 4.500, dat is ongeveer de hoofdprijs, over. Twee verse Battlaxjes kosten daarbij iets van € 200. Een set remslangen kost ongeveer hetzelfde. Tel daar bij nog eens een euro of honderd en dan zit je aan de vijf mille voor de klassieke motor van G. ’s dromen. Tenminste als dat het exemplaar zou zijn dat we bezichtigd hadden. En om een goede motor op een verschil van € 300 in de aankoop te laten lopen? Dat is zeker niet dom als de initiële prijs aan de hoge kant was en er nog meer van ‘dezelfde’ motoren te koop staan.

De foto is niet van de motor die we zagen. Ook geen kwaad woord over de handelaar. Soms vind je elkaar. Soms niet. Maar het idee achter dit verhaal is hetzelfde wat we ooit van een handelaar in oude, klassieke, auto’s hoorden: “Ik weet altijd wat ik maximaal wil betalen. En daar ga ik nooit overheen”. Verstandig toch?

Bettiena rijdt motor, sleutelt en inspireert

Bettiena Bekkema is een ervaren motorrijder en technisch specialist die haar Suzuki GT 750 uit 1975 volledig demonteert en reviseert. Deze iconische watergekoelde tweetakt-driecilinder, beter bekend als de “Water Buffalo” of “Kettle”, is een zeldzame klassieker en een opvallende verschijning op de Europese wegen.

Naast haar passie voor rijden en sleutelen, deelt Bettiena haar technische kennis via informatieve  instructievideo’s over motoronderhoud en reparatie. Hiermee inspireert en ondersteunt ze motorrijders die zelf aan hun voertuig willen werken. Doordeweeks is ze werkzaam in de televisiewereld, maar in haar vrije tijd reist ze met haar motor door heel Europa.

Verder in deze aflevering een uitgebreide terugblik op de Noordelijke Motorbeurs, het jaarlijkse evenement in Groningen waar motorliefhebbers samenkomen.

Kleding bestellen bij Bettiena?
Gebruik kortingscode PODCAST25

SHOWNOTES:
– 
Website van Bettiena’s streetwear
– Website  Suzuki GT 750
Instagram van Bettiena
Veteraan Motor Club
– MOTORbeurs Utrecht
– Handigschoonmaken.nl