Wie ben jij? Waar kom je vandaan?
Gino, 47 jaar oud, kwaliteitsingenieur van beroep en afkomstig uit Aalst, tweede stad van de provincie Oost-Vlaanderen, en wereldberoemd door het carnaval, dat zelfs Unesco werelderfgoed is. Ik ben al bijna 30 jaar samen  met mijn jeugdliefde, een geweldige madam die zelf een bloedmooie Royal Enfield caferacer rijdt. Samen hebben we 3 kastaars, waar ik enorm fier op ben. En zet er maar bij ‘op alle 3’, want de oudste zit in zijn apenjaren en durft daar wel eens aan te twijfelen. Daarnaast heb ik ook nog een underground dj carriere in het new wave/ gothic genre, die op komende 23 november gaat eindigen wanneer ik in mijn geboortedorp mijn laatste set zal spelen. Ondertussen komen er wel nog enkele sets, waarvan misschien  W-Fest, midden augustus, een belletje doet rinkelen bij het grote publiek. Dit is een vierdaags festival waarop onder andere volgende groten in het genre komen spelen: Killing Joke, The Stranglers, Echo and The Bunnymen, The Human League, Red Zebra, Nik Kershaw, Howard Jones, Tony Hadley van Spandau Ballet, Jimmy Sommerville, maar ook The Cassandra Complex, Tuxedomoon, Peter Hook van Joy Division en nog vele anderen, waaronder ik dus als dj.

Heb je vroeger eerst brommer gereden? Wat voor bromfiets was dat toen?
Ik kreeg mijn  eerste brommer in 1980, op 9-jarige leeftijd, en wat voor een: een Italjet competitiecrosser, die razendsnel was voor een 9-jarige knaap. Dit was eigenlijk een logische stap, want mijn moeder was een cafébazin, en in dat café was het lokaal van D’holda Boys, gesticht door mijn vader. Deze was begin jaren 80 de grootste club qua ledenaantal van Vlaanderen.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?
Terwijl mijn moeder café hield, had mijn vader de job waarop ik nu nog steeds jaloers ben:  vertegenwoordiger van Kawasaki Belgium. In de goede oude tijd had deze job nog bepaalde privileges, zoals het gebruik van het gamma van dat jaar. Eens een model getest was door de journalisten, en de motorsalons voorbij waren, stonden die motoren maar stof te verzamelen in het magazijn. Dus konden ze evengoed bij ons thuis staan, daar werd er tenminste mee gereden. Zo haalde ik bijvoorbeeld in 1989 eindelijk mijn rijbewijs, en vlamde ik in de namiddag al rond met de coolste superbike ooit gemaakt, de ZXR750, met stofzuigerslangen.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Ik ga meer zeggen: ik heb zelfs geen auto meer, ik was de Belgische files kotsbeu. Ik heb me voor woon- werkverkeer een BMW RT, een echte toerbuffel,  aangeschaft. Het is geen motor waarvan je denkt ‘he schoonheid’, maar het is een geweldige motor in zijn categorie. Het moet al serieus oude wijven regenen om er nat op te worden.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Ik denk dat ik in eerste instantie het geld zal aanwenden om mijn garage wat uit te breiden. Ik heb onlangs wel 2 motoren verkocht maar het kotje staat toch nog behoorlijk vol. Uiteraard zijn er motoren die ik graag nog wil: als liefhebber van caferacers wil ik graag nog eens een oude Guzzi V7 van begin jaren 70. Of een Laverda 750SF, of de Benelli zescylinder. En voor iemand me van een voorliefde voor Italianen beticht: een Sportster kan een geweldige caferacer worden, zo bewijst Federico uit Malmo. Ik vind zijn creaties geweldig. Een oude Norton wil ik ook graag nog eens. Of een BSA.  En, for old time’s sake: een ZXR. Ach, ik kan hier wel nog even doorgaan.

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Steeds die van het volgende weekend dat er aankomt. Als ik er eentje moet uithalen: rond de eeuwwisseling waren we met enkele goede vrienden op vakantie in Normandië, met de motor uiteraard. Op een onvergetelijke zwoele zomeravond reden we, bijna de volledige kustlijn van het schiereiland af. Dat is steeds de eerste rit waar ik aan denk als ik dergelijke vraag krijg. Het was een avond en rit waaraan alles klopte: zwoel warm, het gezelschap, de zonsondergang over de oceaan naast ons, de terrasjes die we onderweg aandeden: “it was the perfect ride”!

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
In de nabije toekomst kijk ik enorm uit naar 2 geplande uitstappen met mijn café-racerclub de T-Birds. Volgende maand gaan we 3 dagen naar een caferacertreffen in Duitsland, en in 2020 gaan we er zelfs 10 dagen over doen om met ons oud ijzer naar het Daytona van Europa te trekken: Wheels and Waves in Biarritz. Op de langere termijn heb ik mijn zonen beloofd, eens ze allebei hun rijbewijs hebben, in de States te gaan toeren, met een gehuurde Harley of Indian.

Denk je al aan een volgende motorfiets?
Uiteraard, er gaat geen dag voorbij of ik check enkele advertenties. Een goede vriend van mij zegt steeds: verkopen is verarmen. Mij heeft hij alvast overtuigd, maar mijn madam nog niet. Die vindt: iets nieuws? OK, maar dan eerst iets buiten. Dus daar gaan we het toch eerst moeten over eens worden.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Veel, heel veel zelfs. Ik ben er tussen opgegroeid. Ik had veel geweldige mensen waarschijnlijk nooit gekend, hadden we niet die gemeenschappelijke passie gehad. Ik rij 60 kilometer enkel van mijn werk naar huis. Soms kom ik thuis, een uurtje gebold, en zet de plastieken BMW in de garage, en haal zijn oudere broer, een geweldige R80 caferacer uit 1983 eruit om nog een uurtje of 2 te gaan bollen. Zo een oude motor is ook steeds een magneet voor de meest onverwachte , boeiende en ontroerende gesprekken. Zo stond ik ooit eens te tanken met mijn madam haar Enfield. Er stopte een bejaarde man, met de fiets en een jerrycan. Na het voor de hand liggende grapje dat hij chance had want dat zijn fiets ver zonder naft zat, kreeg hij de Enfield in de gaten, en kreeg hij tijdens zijn verhaal zelfs de tranen in de ogen over zijn jeugdjaren in de jaren 50 en 60 in Engeland. Een Enfield, een Vincent, een Triumph, hij had verschillende motoren gehad, was een echte rocker geweest in de fifties en sixties. Fantastische ontmoetingen zijn dat. Ik kan me niet voorstellen dat je dat meemaakt als je je Volkswagen of Peugeot vol tankt.

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Als oprichter van de T-Birds, momenteel de grootste caferacerclub van Belgie, kan ik geen kans onbenut laten om mijn club wat te promoten. Dus als er mensen zijn met de echte “oldskool biker spirit: deze zijn steeds welkom om met ons mee te rijden. Uiteraard zijn er enkele voorwaarden: wij rijden met caferacers, vintage bikes, bobbers , scramblers, brats of neo-classics. Wij dragen geen fluo of ruimtepakken. Jeans en zwarte lederen jekker, bij voorkeur met T-Birds logo is de dresscode. We hebben divisies in Oost-Vlaanderen en Antwerpen, en de gezonde ambitie er nog meer op te richten in de toekomst. We rijden zo goed als elk weekend, van het vroege voorjaar, tot de winter voor de deur staat. We proberen onze activiteiten divers te houden, voor elk wat wils. En uiteraard zien we er enorm cool uit, op onze oude moto’s, en met onze T-Birds jekkers.

Voor geïnteresseerden:  //www.facebook.com/groups/1229541350405924/