Categorie archieven: Gastcolumns & blogs

Dolf over de motorhelm

(Een column van Dolf Peeters)

Toen ik opzichter in de bouw was, was veiligheid nog niet zo’n ding. Er viel een plafondpaneel. Op de kale kop van een egaliseerder. Hij bloedde als een rund. Een collega informeerde hem: “Je hebt een kras op je helm!”

Ik moet niet denken aan de tijd dat wij, motorrijders nog helmloos mochten rijden. Boven de 80 km/u alleen maar donderend windgeruis en wapperende oorlellen. En geen enkele bescherming voor die knobbel op die stengel die je nek is. Jan Hanlo (de befaamde dichter en liefhebber van Vincents en kleine jongetjes) propte sokken tussen het helmbandje en zijn oren. Qua geluiddemping en oorontstekingen wegens doorwaaien.

Dolf Peeters himself met een helmpje wat past bij deze column.

Soorten motorhelmen

Jet helmen waren al een hele verbetering en vizieren gaven een veel betere kijk op de wereld. Full face-/ integraalhelmen waren en zijn natuurlijk hoogst beschermend. Maar in de begindagen waren ze zwaar. En er zijn mensen die zich er in opgesloten voelen.

Momenteel kun je allerlei soorten motorhelmen kopen tot omstreeks de twee mille (AGV Pista GP RR Italia Carbonio Forgiato)  en vanaf een euro of 45 koop je De Vito Jet Loretto. Dat prijsverschil is heel groot. Het verschil in kwaliteit ook. Toch zijn het allemaal goedgekeurde helmen. Ze varieren van ‘goed en veilig beschermsysteem’ tot ‘plestik doppie’.

De motorhelm decoreren

Motorhelmen zijn er in alle kleuren en belijningen. En dan kun je – als matzwart niet voldoende vrolijk is – zelf ook nog gaan stickeren of schilderen Maar daarmoet je wat mee oppassen.

Je hoort wel eens: ” Je mag nog geen eens een sticker op een helm plakken want dan wordt de helmschaal zwak”.

Dit is geen fabeltje maar gaat over polycarbonaat helmen. Dit zijn de goedkope plastic helmpjes te herkennen aan een perslijntje over de helm. Voor het spuiten van helmen worden wel speciale lakken en een speciale laagopbouw gebruikt. Maar we kennen blije rijders die hun helmen gewoon DoeHetZelf in kleur hebben gezet en daar nog nooit mee gevallen zijn. Dat kan dus geen kwaad.

Hoe veilig blijft de helm na vallen?

Het na een val vervangen van je motorhelm is wel slim. Als je tenminste hebt geprobeerd om er een stuk asfalt mee weg te koppen. Uiterlijk is de schade misschien tot wat krassen beperkt, maar de schuimlaag in de helm kan ingedrukt zijn en heeft daarbij zijn functie verloren.

De die hards die hun helm al vervangen als hij een keer van de tafel op het parket is gevallen zijn eigenlijk zo voorzichtig dat ze uit veilheidsoverwegingen het best de hele dag in bed kunnen blijven liggen.

De mensen met een motorhelm van de Action vind ik erg optimistisch. Lieden die twee mille voor een helm uitgeven? Voor twee mille koop ik er liever een motor bij.

Maar de tijd van helmloos rijden is voorbij. Ik zou het ook niet op een een in Vietnam gehuurde 125 cc doen. Laat die Aziaten dan maar lachen om die gekke blanke.

Naar vergeten industrie op je motor

(Een column van Perry Wens, van Wishtomotorcycle.nl)

Een verhaal dat je niet leest op een bordje, maar voelt in je lijf. Een route die spreekt via het landschap, de geluiden, de stilte. En vooral: een verhaal dat bij je blijft, ook als je motor allang weer in de schuur staat.

“Toen ik mijn motor startte op de parkeerplaats aan de rand van Raamsdonksveer, viel het me op hoe weinig er eigenlijk te zien was. Een paar scheef geparkeerde auto’s. Wat wind die over het asfalt joeg. In de verte de silhouet van de Amercentrale, stilgevallen en grijs. Maar dat was genoeg. Want precies hier begint het. Niet spectaculair. Wel écht. En dat past perfect bij deze rit.

De eerste kilometers brachten me door het open polderland. Weinig verkeer, rechte wegen, de motor gromde tevreden onder me. Het landschap ademde leegte, ruimte, rust. En ergens in de verte, net buiten bereik, zag ik de contouren van Moerdijk. Het industriële reusachtige web van kranen, leidingen en terminals. Ik reed er langs. Niet erdoor. Als toeschouwer. Alsof ik wist: het echte avontuur moest nog komen.

Pas toen ik Roosendaal naderde, veranderde de sfeer. De randen van de stad vertelden een ander verhaal. Van vergane bedrijvigheid, van loodsen die langzaam teruggegeven worden aan de tijd. En precies daar, op een vergeten kruising, vond ik het moment dat ik niet snel zal vergeten. Een loods, vol gespoten met lagen graffiti. Geen officieel kunstwerk, maar wél kunst. Ik zette mijn motor ervoor. Stapte af. En keek. Even niets. Geen verkeer. Alleen kleur op beton. Stilte met betekenis.

Daarna trok ik België in. De route leidt me langs de rand van Antwerpen, waar de nieuwe industrie opbloeit. De skyline verandert hier dagelijks. Alles beweegt. Alles leeft. Kranen zwiepen hoog boven je hoofd. De geur van vers staal hangt in de lucht. Dit is geen nostalgie, dit is vooruitgang in volle vaart. En juist dat contrast maakt het zo krachtig: van de stilte bij Roosendaal naar het gebulder van een toekomst die zich nu vormt.

Maar de klap op de vuurpijl kwam pas op het eind.
Doel.
Of wat er van over is.

Een spookdorp aan de Schelde, half weggevaagd, half bewaard. Muren vol graffiti. Ramen dichtgetimmerd of kapot. Straten zonder geluid. En toch… het leeft. Niet in bewoners, maar in herinnering.

Ik zette mijn motor neer in het hart van het dorp. Liep een stuk. Keek rond. Alles voelde alsof ik per ongeluk in iemands achtergelaten verhaal was beland. En het greep me. Omdat het echt is. Terug op het plein viel een container mij pas op. Een bar met een terras van pallets en klapstoelen. Een prachtige afsluiter met een teken. De tijd heeft deze plek geraakt, en misschien verwoest. Maar ook gevormd, de mensen die hier toch stoppen, brengen Doel langzaam weer tot leven.

Vergeten Industrie is geen route voor wie gewoon even lekker wil toeren. Het is een route voor wie wil voelen. Voor motorrijders die het aandurven om iets anders te zoeken dan uitzichtpunten en pannenkoekenhuizen.

Je rijdt van stilte naar staal, van kleur naar leegte, van verleden naar iets wat je niet goed kunt benoemen. En jij kan dit avontuur beleven via Wish To Motorcycle.

Met code VERVAL10 ontvang jij 10% korting op deze route

Jouw motoravontuur begint hier, de rest van het verhaal schrijf jij.”

Rick Maresch, op het water of op de motor

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Mijn naam is Rick Maresch en ik woon in Arnhem. Sinds 3 jaar, daarvoor enige tientallen jaren in Oosterbeek gewoond. 

Heb je vroeger eerst brommer gereden?

Jazeker, begonnen op een Puch Maxi, daarna onder andere een Tomos en Zundapp. Volgens mij nog met 3-handversnelling. 

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets?

 Dat zal geweest zijn rond ‘84 denk ik. In ieder geval nadat ik mijn autorijbewijs had gehaald. Ik weet nog wel dat ik maar 10 lessen heb gehad/nodig had. En theorie examen hoefde niet, want dat had ik voor autorijbewijs al gehaald. 

Die eerste motor was een Yamaha Virago 750, donkergroen van kleur. Gekocht in Barneveld op een veiling en het was een Amerikaanse importmotor. Er moest dus nog wel een en ander aan de verlichting aangepast worden voordat ie op kenteken gezet mocht worden. 

Ben jij een mooiweer-rijder of een door-rijder?

In principe een door-rijder, tenzij het heeft gevroren. Toen ik nog interim consultant was had ik regelmatig opdrachten in het westen van NL. Dus met de motor geen last van files.  Heen over de A12 en/of A2; terug (bij mooi weer) de spreekwoordelijke toeristische route. 

Ik heb heel lang een Triumph Sprint ST 955i gehad, met van die handige zijkoffers; voor indien nodig een colbert en nette broek. En in die andere tas m’n rugzak met notebook enzo. Een topkoffer is wat mij betreft een dikke no-go.

Ik hoef sinds 2021 niet meer dagelijks naar het westen, omdat thuiswerken ingeburgerd is en ik ergens in dienst trad waar een lease-auto bij hoorde. De Sprint ST had er 115.000km opzitten en de kosten voor onderhoud waren niet meer in verhouding tot de waarde van de motor. Daarom heb ik ‘m verkocht en een Triumph Scrambler (uit 2014, dus het ‘oude’ model) aangeschaft. Een zogenaamde ‘City bike’, maar dan aangepast. 

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij.
Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Sowieso weer een Triumph. Mijn model Scrambler is niet echt een motor om comfortabel heel ver mee te rijden of om mee op vakantie te gaan. Bovendien geen koffers of ruimte voor bagage. Dus ik denk dan een Tiger 1200 GT Pro.  

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

Oei, lastige keuze. Ik heb ooit eens de US 101 highway (Pacific Coast)  gereden van San Francisco naar de staatsgrens met Oregon. Dan rij je voornamelijk langs de kust en door allerlei bekende steden als Mendecino, Monterey en de Avenue of the Giants (met die enorm hoge en brede bomen).

En een paar jaar geleden heb ik tijdens familiebezoek in Maleisië ook motor gereden. Ik raakte bij toeval in gesprek met de lokale dealer van Royal Enfield. Hij ging met motorvrienden een dagje rijden en nodigde me uit om mee te gaan; voor de motor en helm zou hij zorgen. Het was een super dag in alle opzichten.

Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Ik kijk op dit moment het laatste seizoen van Long Way Home, de trips die Ewan en Charly maken en hebben gemaakt zijn erg inspirerend en indrukwekkend. 

Ik ben een koukleum, dus sowieso geen koude en natte tocht. Maar op dit moment lijkt het me enorm gaaf om door China of Japan een tocht te gaan maken.

De Triumph Scrambler waar Rick Maresch nu op rijdt.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Nee, want ik heb m’n Scrambler nog niet zolang. Maar door de Bucketlist-vraag denk ik ineens aan een Tiger 1200 GT Pro.  Maar goed, eerst maar een een jackpot winnen, haha. 

Wat heeft motorrijden jou gebracht?

Ik moet denken aan een ‘meme’ die ik ooit eens gezien heb: “I don’t ride a bike to add days to my life. I ride a bike to add life to my days”. 

Geen betere omschrijving dan deze. 

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Als ‘contrast’ van motorrijden vind ik varen op mijn sloep ook ontspannend en rustgevend. Dat doe ik al jaren, op de Loosdrechtse Plassen en de Vecht. 

Om anderen ook in die ervaring te kunnen geven, ben ik onlangs gestart met VechtVoyage.     

Zakelijk vergaderen of na het vergaderen heerlijk in een comfortabele sloep op de mooiste rivier van Nederland.

Klik op de afbeelding en ga naar de website.

Hoe vind je snel het juiste onderdeel voor jouw motor?

Je motor staat stil en je hebt snel iets nodig. Je gaat online zoeken, maar raakt direct verdwaald in het enorme aanbod. Het juiste onderdeel vinden lijkt onmogelijk. Zeker als je niet precies weet waar je op moet letten. Gelukkig zijn er slimme manieren om motoronderdelen vinden makkelijker en sneller te maken.

Waarom zoveel motorrijders blijven hangen in de zoektocht?

Het overkomt zelfs ervaren rijders: je zoekt een klein onderdeel en uren later zit je nog steeds te scrollen. Onderdelen zien er op foto’s vaak hetzelfde uit. Toch passen ze lang niet altijd op jouw model motorfiets.

Veel motorrijders bestellen iets dat achteraf niet blijkt te kloppen. Ze kiezen op gevoel of op basis van een gok. Daar gaat het mis. Zeker bij gebruikte onderdelen is een verkeerde keuze zonde van je tijd en geld. Ervaringen van klanten laten zien dat het grootste struikelblok zit in het niet goed specificeren van het model. Bij Motorparts Online is dat precies wat je kunt voorkomen door eerst je merk en model te selecteren. Zo weet je zeker dat je alleen onderdelen ziet die passen.

De merk- en modelselectie bespaart je veel frustratie

Op motorparts-online.com/nl begin je niet met het zoeken naar een onderdeel, maar met het kiezen van jouw motor. Door eerst je merk, model en bouwjaar in te voeren, filter je automatisch duizenden irrelevante onderdelen weg. Je voorkomt daarmee verkeerde keuzes en bespaart veel tijd. De tool toont alleen onderdelen die passen bij jouw motor. Daarbij zie je ook direct of het onderdeel nieuw of gebruikt is, wat de conditie is en of het nog beschikbaar is. Alles wat je moet weten, staat overzichtelijk op één pagina. Je hoeft dus niet te gokken of iets klopt. Ook zie je vaak duidelijke foto’s van het onderdeel zelf. Zo weet je precies wat je krijgt. En past het niet? Dan heb je gewoon recht op geld terug.

Slim zoeken met bouwjaar of OEM-nummer

Soms weet je niet precies hoe het onderdeel heet of waar je moet beginnen. In dat geval is het handig om het OEM-nummer erbij te pakken. Dit is het originele onderdeelnummer van de fabrikant. Vaak staat het op het oude onderdeel zelf of vind je het in de handleiding van je motor. Door dit nummer in te voeren in de zoekbalk van motorparts-online.com/nl krijg je meteen de juiste match. Geen eindeloos zoeken meer. Ook het bouwjaar is belangrijk. Een onderdeel van een 2015-model kan net niet passen op een versie uit 2017. Eén klik verschil, maar groot resultaat. Daarom loont het om altijd alles goed na te kijken voordat je op bestellen klikt.

Wat als jouw onderdeel er niet tussen staat?

Soms heb je pech. Je zoekt alles af, maar het onderdeel dat je nodig hebt lijkt nergens beschikbaar. Ook dan is er een oplossing.

Motorparts Online werkt samen met verschillende handelaren en motor-sloperijen. Daardoor wisselt het aanbod dagelijks. Staat jouw onderdeel er vandaag niet tussen? Grote kans dat het morgen wel op voorraad is. Je kunt daarom een zoekopdracht achterlaten of contact opnemen. De klantenservice denkt met je mee. Vaak kunnen ze alsnog iets regelen of je in elk geval laten weten wanneer iets weer beschikbaar komt. En omdat alles vanuit Drunen wordt geregeld, heb je snel duidelijkheid. Bestellen kan eenvoudig online, retour sturen ook. Je zit dus nergens aan vast.


Info redactie:

Motorparts Online kun je ook vinden in onze pagina “Motorbedrijven in jouw regio (Drunen)” via deze link: 
//ikzoekeenmotor.nl/bedrijven/motorparts-online-com/

Rostock by Night

(Een motorverhaal van Dolf Peeters. Over een motortrip van ongeveer vijf jaar geleden.)

Ik zat op een terras in Rostock. Er kwam een ouwe, gestripte Goldwing over het plein daveren. Het ding maakte een U-bocht. Stopte. De berijder schopte de jiffy uit en kwam naar me toe. Hij was groot, anabool breed en dubbel getatoeëerd. Een buiker in plaats van een biker. Met een Totenkopf beringde hand gebaarde hij naar mijn Ural combinatie.

“Mensch, was machst du hier mit so ein blödes Ding?!” Dat moest dus uitgelegd worden. “Setze dich und nimm ein Bier.” Mijn tafelgenoot die er uit zag als een geslaagde Disney Neo Nazi met veel Nationaal Socialistische opdruk stelde zich voor: “Großer Dirk”. Maar zijn bikerclub naam was Adelwolf.

Ik heet Dolf. “AH,… Adolf? “. “Jawel, maar dan wel via de Indische kant.” En de betreffende opa Dolf was zoekgeraakt toen het koopvaardijschip waarop hij voer door een Japanse onderzeeër getorpedeerd werd.  “Ach so. Dass war ja alles damals. Scheisse war dass.“

Adelwolf bleek voorzitter van de lokale bikergang. Lui tot een jaar of dertig. Redelijk tot goed opgeleid. Werkeloos. Kansloos. Want voormalige Oostduitsers werden immers gediscrimineerd. “Scheisse!” We namen nog een pot bier. Het dienstertje behandelde me met nieuw ontzag. Ik was blijkbaar in goed gezelschap. Dikke Dirk moest weer verder. Hij zei dat, als ik om een uur of acht weer hier zou zijn, mee zou mogen naar de clubavond. Om 20.01 uur daverden er vier motoren het plein op.

Ze blijven precies, die Duitsers. Er werden handen geschud. Namen uitgewisseld. In colonne verdwenen we naar het buitengebied. Duitsers zijn gek op colonnes. Er stond een verlaten loods die door de club geadopteerd was. We waren niet de eersten. Want er stond al een krap dozijn oudere, zware Japanse fietsen op het hof. Adelwolf werd respectvol verwelkomd. Ik, als genodigde werd vriendelijk ontvangen.

De krat bier die ik uit het span haalde werd met gespeelde verontwaardiging aan genomen. “Wenn wir einer einladen, braucht der nichts mit zu nemen!” Maar toch: “Skol!” Ze zagen er dan in burgermans ogen wat eng uit. Maar het waren aardige mensen. Met hun maatschappelijke beperkingen maakten ze er wat van. Er was een dikke twintig man. Er waren een paar biker girls. Er was bier, bratwurst. Op het vuur werden er aardappels in de schil gepoft. Later bleek de schuur in gericht te zijn als bar, werkplaats, motorsloop en voorraadschuur.

Een motorhefbrug. Veel gereedschap. Tussen de slopers stonden een paar recentere motoren met buitenlandse platen. Er stonden wat dozen met literflessen wodka. Zo’n honderd dozen. Achter de bar slingerde een shotgun. Op het perceel achter de loods groeide hennep. Bijverdiensten en beveiliging waarschijnlijk.

Het werd steeds later. Het bleef gemoedelijk. Er werd stevig geblowed. Ze reden rondjes met mijn Russische zijklepper. Een soort onbevangen Achterhoekse gezelligheid. Op een gegeven moment werd me gevraagd of ik een slaapplaats voor de rest van de nacht had. Nee dus. Ik mocht slapen in de ‘Gäste Zimmer’. En die bleek geventileerd, schoon opgemaakt met vers beddengoed. In Duitsland hebben outlaw biker gangs nog hun normen en waarden.

🏍️🏍️🏍️

Wil je meer motorverhalen van Dolf Peeters lezen?
Ga naar deze tag op onze site en je kunt ze vinden.