Van Puerto Río Tranquilo vertrekken de toeristenbootjes naar de marmergrotten. Het is dus een zeer toeristisch plaatsje. Dat heeft dan weer als voordeel dat er veel hotels en cabañas zijn en ook veel eetgelegenheden. We vonden een leuke plek in Cabañas ronde Joaquin en laadden de motoren af.
Na een lekkere douche liepen we het dorp in om te eten en maakten we een avondwandeling. Juist toen we bij het meer aankwamen verschenen er een aantal gauchos met hun paarden om ons te vermaken. Ik heb geen enkel verstand van paarden, dus we moeten Google Lens laten uitzoeken wat voor soort paarden het zijn, Criollo paarden of Paso Fino. Maar het gaf mooie beelden bij zonsondergang. Ik kwam er achter dat door al het geschud en getril op de slechte wegen van de afgelopen dagen mijn E-reader is bezweken.
Mijn MacBook heeft het geschud gelukkig overleefd. De volgende dag reden we verder richting Cohaique. De weg is de Ruta 7, ook wel de Carretera Austral geheten is een weg van 1240 km die van Puerto Montt naar Villa O’Higgins loopt en in de jaren 80 af was.
De weg bestaat weer voor een groot deel uit losse gravel en het is inspannend rijden op zulke wegen. We deden ruim 4 uur over 100 km. Het vervelende van rijden over gravelwegen zijn de hoeveelheden stof die opwaaien door het andere verkeer. Ook voor de motorrijder die achter rijdt is het stof vaak een probleem om de weg en de gaten en kuilen te zien. Daarom rijdt Dia vaak een flink stuk achter me, zodat ze er minder last van heeft.
We waren hier drie weken geleden ook, op weg naar het zuiden. Er zijn weinig alternatieven, dus je rijdt dezelfde weg weer terug naar het noorden. Wat echter veranderd was in die drie weken waren de wegwerkzaamheden. Een flinke laag nieuwe diepe gravel maakte de weg extra uitdagend.
Wat geweldig is dat je veel langs meren rijdt en uitzicht hebt op de bergen. Een deel van de route loopt langs het Parque Nacional Cerro Castillo. Bij Cohaique waren we toch nog vrij vroeg. Het is een drukke stad met zo’n 55.000 inwoners en vooral ook druk verkeer.
De omgeving is prachtig, de stad wordt gezien als de laatste stad van Chili en de poort naar Patagonië. De steden hier zijn allemaal van vrij recente datum, Cohaique werd in 1929 gesticht.
We wilden liever buiten de stad verblijven en daarom besloten we, na het voltanken van de motoren toch nog maar even door te rijden. Zo kwamen we aan het eind van de middag in Mañiguales.
We reden al met al ruim 500km. Een hospedaje, Hospedaje Lucito, was snel gevonden, maar de eigenaresse verhuurde eigenlijk alleen kamers, echter voor €10 extra kregen we het hele huis ter beschikking. Het lag wel buiten de stad en we houden er niet van, als we eenmaal afgestapt zijn, nog ergens heen te moeten rijden om te eten. Maar de eigenaresse kookte ook nog eens voor ons.
Wil je ook de Youtube video bekijken, die bij dit motorverhaal hoort?
(Een artikel in de serie van Hans den Ouden, de motoravonturen die hij samen met Dia beleeft
kun je ook volgen via deze groep op Facebook)
Het was op 4 januari 2026 een warme dag, met temperaturen tot 32ºC. We rijden op de motor in Argentinië. Tussen El Calafate en Perito Moreno zijn veel wegen niet geasfalteerd. Het stuk van Ruta 40 dat bekend staat als Los Malditos 73 en het is echt een zwaar stuk om te rijden.
Hadden we op de heenweg naar het zuiden de wind om ons te plagen, nu was het de warmte. Want diepe gravel vereist veel concentratie en je moet echt goed opletten dat je in het spoor blijft, want daarnaast ligt een strook van 10-15 cm diepe keien. Hoe lastig dit traject is, blijkt uit het feit dat er aan weerskanten pick-up trucks staan waarmee je de motor naar de andere kant kan laten brengen. Dat kost US$250. We zagen diverse motoren opgeladen worden voor deze tocht.
De Malditos eindigen bij Gobernador Gregorus. Daar is een prima hotel, met airconditioning, hotel Parador geheten. Ondanks dat het open had moeten zijn, was er niemand en daar stonden we dan in de bloedhitte in onze warme motorpakken. In dit soort dorpjes kent iedereen elkaar dus toen we eens verderop gingen kijken kwam een van de buren naar buiten en die wist waar de eigenaar was. Zo konden we toch weer een koele douche nemen in een al even koele kamer.
Overigens stond er bij de benzinepomp naast het hotel een enorme rij auto’s. We tanken eigenlijk altijd bij aankomst, zodat je niet ’s morgens moet beginnen met een tankstop. Nu besloten we dan toch maar te kiezen voor de volgende dag. Gelukkig was er toen vrijwel niemand.
Na Gobernador Gregorus loopt de weg 350 km door naar Perito Moreno. Dat stuk was op onze vorige reis een uitdaging geworden omdat de wind zo hard was, dat onze actieradius terugliep van 400 naar 250km en dan wordt het een uitdaging. Er is een pompstation in Bajo Caracoles, maar dat is vaak gesloten en soms hebben ze geen benzine.
Het pompstation hoort bij een winkel annex bar annex hotel, maar als de winkel dicht is, is de pomp ook dicht. Deze keer waren ze open, al hadden we Perito Moreno ook wel gehaald zonder deze stop. Maar je wet nooit of het volgende station wel open is.
Onderweg zagen we naast de lama’s ook veel nandoes. Bij Bajo Caracoles stonden de lama’s gewillig te poseren maar nandoes zijn een stuk lastiger. Ze zijn familie van de struisvogel en kunnen dus ook ontzettend hard lopen.
Ze staan keurig langs, of zelfs op de weg, maar zodra je stopt gaan ze er als een haas vandoor. We verbleven in Perito Moreno in hetzelfde hotel als op de heenweg en de volgende morgen reden we naar de grens van Chili. Uitchecken uit Argentinië ging razend snel, maar de Chilenen hadden er zin in. Alle bagage moest van de motoren en door een scanner, op zoek naar groente en fruit en andere biologische bedreigingen. Nadat, in 2022, onze mandarijntjes in de kliko verdwenen, letten we goed op. Een half uur later konden we weer verder rijden.
Na de grens rij je op Ruta 265, die is grotendeels onverhard, maar de uitzichten zijn fenomenaal. Om 1500 u waren we in Puerto Tranquillo (vertaald als Rustige Haven). Daar zijn de marmer grotten. In 2022 deden we de tocht daarheen, dat hebben we nu daarom niet gedaan. Een leuke overnachtingsplek vonden we in de Cabañas donde Joaquin. Na het eten liepen we nog een rondje langs het meer en genoten van de mannen op hun paarden. Criollo paarden volgens Google Lens, ik heb geen verstand van paarden, dus als het Paso Fino paarden waren, vind ik het ook goed.
Wij (de mensen van redactie@ikzoekeenmotor.nl) zijn altijd op zoek naar unieke motorverhalen. Of oude zwart-wit foto’s met wat informatie over de motorrijder of het verhaal erachter. We houden van klassieke motoren en publiceren er graag over. We doen deze oproep vaker. Door deze oproep en via de sociale media zijn we bijvoorbeeld in contact gekomen met een paar trouwe columnisten die aan ons hun motorreis-verhalen wilden vertellen.
Passie voor motoren
De afgelopen jaren hebben ons geleerd dat wij met onze motorsite een bijzonder publiek hebben opgebouwd. Via onze gezellige besloten Facebookgroep “PASSIE VOOR MOTOREN” (met inmiddels 4.600 leden) hebben we wat onderzoek gedaan. Hieruit blijkt dat de grootste groep leden bestaat uit motorrijders die een voorkeur hebben voor toermotoren en choppers. De helft van onze leden in deze groep bleken tussen de 40 en 60 jaar te zijn.
En vooral over motorreizen en motorvakanties wordt hier veel geschreven en gelezen. De trouwe bezoekers zijn uiteraard veelal motorrijders die het vaakst reageren op de artikelen of zelf foto’s en filmpjes plaatsen. Maar ook de racers of elektrische rijders komen aan bod.
Liefhebbers
Ja liefhebbers heb je in allerlei leeftijden. Jongeren van tussen de 20 en 30 die op motorrijles gaan en nadenken over hun eerste motorfiets. Tot en met 70 en zelfs 80plussers. Die laatsten moeten helaas hun motorfiets soms inruilen voor een scoot-mobiel, maar zullen nooit die echte passie verliezen. Mannen en vrouwen die omkijken bij elke motor die ze langs horen komen. Het zijn allemaal trouwe lezers van onze website. Want zeg nu zelf, “eigenlijk zijn we toch altijd op zoek naar een motor?”
Een avondrit die voelt als een week vakantie.
We delen die passie graag. We herkennen onze vrienden aan het motorgeluid wat de straat in komt rijden. De motorfiets is voor velen een virus wat nooit meer weggaat. Een ritje van anderhalf uur tijdens een zwoele zomeravond op je trouwe bike kan soms voelen als of je een week op vakantie bent geweest.
Ken jij een motorrijder met een uniek verhaal?
Of ben jij zo iemand….? Ken jij een familie waarin 3 of meer generaties met de zelfde unieke motorfiets rijden? Zijn daar nog zwart-wit foto’s van? Of filmpjes zoals bijvoorbeeld dit?
We zoeken verhalen over die unieke schuurvondst, de motorrijder ‘ver van huis’, die we tegenkwamen op vakantie, of de man die een jaar lang bouwt aan zijn eigen wensdroom.
Heb jij of ken jij een uniek motorverhaal?
Heb je er foto’s of een filmpje bij?
Neem dan svp per e-mail contact op met redactie@ikzoekeenmotor.nl. We helpen uiteraard met het schrijven en de uitvoering van dit verhaal.
Heb je jouw vakantiegeld al op je rekening? Heb je nog geen vakantie of mooie motorreis gepland deze zomer en al wat gespaard wellicht? Dan is dit misschien hét moment om eindelijk die motor te kopen waar je al zo lang naar kijkt.
Veel motorrijders kiezen ervoor om hun vakantiegeld dit jaar te besteden aan extra vrijheid op twee wielen. Of je nu droomt van een sportieve motor, een comfortabele tourmachine of een stoere allroad: het aanbod van motoren is momenteel groter dan ooit.
Op deze pagina kun je zelf je eigen postcode of plaatsnaam intikken. Geef aan wat de maximale afstand is die je wilt rijden en in welke rubriek je zoekt. Je hebt snel de beste motorzaak gevonden!
Heb je al een motorfiets in gedachten?
Kijk dan op Motor2Go. Daar staan inmiddels al meer dan 5.500 motoren te koop van dealers en particuliere aanbieders uit heel Nederland. Je vindt er zowel nieuwe motoren als gebruikte motoren. Motor2Go werkt ontzettend handig. Lees meer op deze pagina.
Klik op de deze foto en ga naar Motor2Go. Je vindt er supersnel jouw droommotor. En mocht je trouwens jouw motorfiets willen verkopen? Ook dan is dit de handigste website om je motor op aan te bieden.
Mijn naam is Coco en ik ben in 1974 geboren en deels getogen in Breda, Brabant. Ik heb kort in België, maar ook in Frankrijk en Togo, West-Afrika, gewoond. Het reizen zat al vroeg in het bloed: mijn ouders reisden al naar Marokko met een tot simpele camper omgebouwde Bedford bus toen de eerste gastarbeiders naar Nederland kwamen. Ik heb altijd graag gereisd, het voortbewegen op asfalt geeft me rust.
Mijn eerste vriendje reed motor en zodra het kon en mocht, ben ik rijlessen gaan nemen. In die periode kocht mijn vader ook weer een motor – niet weer een opknapper die uiteindelijk dan weer niet-rijdend verkocht werd, maar een rijdende dit keer. We hadden altijd wel een ‘projectje’ thuis. Eigenlijk heb ik altijd wel mensen met motoren om me heen gehad.
Heb je vroeger eerst brommer gereden?
Ik ben begonnen op een Kaptein Mobylette uit de jaren ’70 met een 50 CC tweetaktmotortje. Voordeel was dat je er ook op kon fietsen als het moest. Helaas moest ik dat vaak genoeg en bleef het ding op een gegeven moment dus meer in de schuur staan dan dat ik er op reed. Ik heb het brommertje wel nog lang gehouden met het idee het op te knappen en heb het overal mee naar toe verhuisd: mijn eigen ‘projectje’. Uiteindelijk toch maar verkocht een tijdje terug.
Ik heb overigens wel leren schakelen op een klassieker, ik weet niet meer precies welke.
Geitenpaadjes in Tunesië
Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets?
Als student kon ik nog net mijn motorrijbewijs bij elkaar sparen, maar een motor lukte niet. Dus toen ik eenmaal een baan had en wel wat kon sparen, was ik ongelooflijk blij met mijn Honda CB 750 KZ uit 1979. Volgens mij heb ik er toen veel te veel voor betaald en er was een reden waarom hij was ingeruild bij de motorzaak; om de een of andere reden bleef er maar een soort mayonaise ontstaan in het luchtfilter. Toch heb ik er jaren op gereden, zelfs woon-werkverkeer toen ik geen auto had. En omdat ik graag zelf wilde kunnen sleutelen, werd ik lid van de CB Four Club Nederland. Daar heb ik veel geleerd van de (veelal) mannen die veel wisten van deze oldtimers.
De Honda CB 750 KZ
Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Ik ben altijd een door-rijder geweest en als je op reis bent, dan moet je soms gewoon wel verder rijden of opstappen als het weer minder is. Bovendien kun je je tegenwoordig heel goed kleden op het weertype. Uiteraard is rijden met lekker weer fijner, maar we hebben het ook wel eens heel koud (5 graden) of heel warm (45 graden) gehad onderweg.
Natte bergwegen in Georgië
Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Onze dochter is inmiddels ook bezig met haar rijbewijs, dus het lijkt me gaaf om haar er één uit te laten kiezen. Maar voor mezelf zou ik nog wel een nieuwe Royal Enfield Himalayan er bij willen. Noppenbanden er op en de TET rijden! Of gewoon heel ver richting het oosten…
Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
We hebben door de vlakten van Lapland gereden waar kuddes rendieren voor je uit elkaar gaan, door de Sahara in Tunesië waar je uren lang niemand tegen komt behalve wat plukjes dromedarissen en door een immer wisselend Georgië waar je van de bergen zo het platteland op rijdt dat er bij ligt alsof je door een tijdmachine 100 jaar terug in de tijd geslingerd bent.
Maar ik ben ook verliefd geworden op de Balkan, de Karpaten en Italië was fantastisch… Moet ik echt kiezen?
Ik denk dat ik de reis door Tunesië het mooiste vond: oude Berber dorpen in de bergen, grote zwarte tenten en prachtige kleden, fantastisch eten en vriendelijke mensen, en de eindeloze zandvlakten… Het deed me heel erg aan vroeger denken, toen ik voor in de Bedford bus tussen mijn ouders in door Marokko reisde als klein meisje.
Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
Deze zomer gaan we op gehuurde motoren een maand lang door Mongolië rijden. Dat lijkt me echt geweldig: geen wegen, totaal off-road en zo’n andere cultuur waar je in terecht komt… Ik ben wel benieuwd naar het eten en drinken: gefermenteerde paardenmelk heb ik nog niet eerder gedronken.
Denk je al aan een volgende motorfiets?
Ik rij nu op een Honda NC 750 X DCT (daarvoor een NC 700 X DCT), een ongelooflijk fijne motor waar ik al heel wat kilometers mee gereisd heb. Maar op bergwegen met keien en stenen is de grondspeling gewoon te weinig. Vergis je niet: ik heb de D915 in Turkije met dat ding overleefd en een geitenpaadje in Tunesië, dus het is niet alleen een stadsmotor zoals sommigen denken.
Toch zou ik wel een motor er bij willen hebben met meer grondspeling. Helaas ben ik niet al te lang, dus ik kwam al snel uit op een BMW GS 800 of een Royal Enfield Himalayan. Maar eens wat testritten gaan maken om er één uit te kiezen, want we hebben ook een paar landen op onze wenslijst staan waar je met de NC niet makkelijk heen kunt.
Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Motorrijden kent de gebruikelijke clichés zoals vrijheid, wind in je gezicht… Als motorrijder op reis sta je dichter bij de natuur dan in een auto: geur, temperatuur. Er worden meer zintuigen geprikkeld.
Mensen vinden het leuk om te vragen waar je vandaan komt, hoe je gereden bent of waar je heen gaat. Soms willen ze op de foto met je of met de motor, vooral kinderen vinden dat leuk.
Reparatie, onderweg in Tunesië
Ik ben op plekken gekomen waar ik anders niet snel naar toe zou gaan met trein of auto. Je komt dicht bij mensen, natuur en cultuur. Het reizen maakt dat je van het ene avontuur in het andere verzeild raakt. Soms heb je geen idee hoe het af gaat lopen. Dat maakt je bewust van het nu, bewust van wat belangrijk is en wat niet. Je leert je over te geven aan wat er gebeurt en te accepteren dat je heel veel niet in de hand hebt. En toch komt het altijd goed.
Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Of je nu naar de Ardennen tuft of een maand door de Balkan trekt: de bagage blijft hetzelfde, dat is het gekke. Verre reizen vragen vooral wat meer uitzoekwerk en de insteek dat je het avontuur omarmt. Wij zijn zelf ook klein begonnen en stap voor stap steeds verder gegaan. Via onze website en Instagram hopen we die drempel voor anderen te verlagen; je hoeft echt niet direct je hele hebben en houden te verkopen voor een unieke ervaring. Of je nu een grotere reis plant of gewoon met je vrienden naar de Eifel gaat, het gaat erom dat je geniet op jouw manier.
Na een lekkere douche liepen we het dorp in om te eten en maakten we een avondwandeling. Juist toen we bij het meer aankwamen verschenen er een aantal gauchos met hun paarden om ons te vermaken. Ik heb geen enkel verstand van paarden, dus we moeten Google Lens laten uitzoeken wat voor soort paarden het zijn, Criollo paarden of Paso Fino. Maar het gaf mooie beelden bij zonsondergang. Ik kwam er achter dat door al het geschud en getril op de slechte wegen van de afgelopen dagen mijn E-reader is bezweken.
Wat geweldig is dat je veel langs meren rijdt en uitzicht hebt op de bergen. Een deel van de route loopt langs het Parque Nacional Cerro Castillo. Bij Cohaique waren we toch nog vrij vroeg. Het is een drukke stad met zo’n 55.000 inwoners en vooral ook druk verkeer.
