Hans en Dia berichten ons regelmatig tijdens hun motorreis. Zo schreven ze ons afgelopen maandag vanuit Gorges de Dadès in Marokko. Je kunt hun motorreizen (en veel meer foto’s) overigens volgen via hun eigen Facebookpagina: Dia and Hans’ Motorcycle Travels.
Opeens hield het asfalt op. We reden op de RR704 richting de Gorges de Dadès. Het werd een geitenpad langs een kloof. Aan de ene kant de berghelling en aan de andere kant het ravijn. Het was af en toe best spannend hobbelen over rotsen en rul zand. Vooral de haarspeldbochten werden een uitdaging want de meeste hadden los zand.
Hoewel de GS’en zwaar zijn, zijn ze gelukkig wel handelbaar. We hebben de 40 kilometer geitenpad gered zonder calamiteiten. Een goed begin van het nieuwe jaar!
We waren om 09:15 vertrokken richting het noorden. Tinghir ligt op 1300 meter en de weg ging geleidelijk aan omhoog door een prachtig, onherbergzaam gebied. Uiteindelijk reden we op bijna 3000 meter. Daar was het slechts 3°C en de lucht werd donkergrijs. Behalve dat er een paar plekjes verijsde sneeuw lagen, begon het ook licht te hagelen en daarna te sneeuwen. Naar het oosten zag het er nog somberder uit, maar gelukkig reden wij naar het westen.
We reden door verschillende kloven of wel gorges. Het begon al met de Toudgha el Oulia, natuurlijk de gorge de Dádes en de Ait Sedrate Jbel el. Gelukkig legt de Smartphone ook de locatie vast, anders was ik kansloos…
Rond 18:00 uur waren we weer in het hotel. Een mooi begin van het nieuwe jaar.
Of je nu motorrijder bent, of helemaal niet? Het maakt ons niet uit, iedereen is hier welkom. Onze website begon ooit bij de gedachte “IK ZOEK EEN MOTOR”. Rijdend op een Zundapp bromfiets destijds. Ikzoekeenmotor is de afgelopen jaren stevig gegroeid dankzij jullie! We worden inmiddels ook veel bezocht door mensen die van autovakanties en roadtrips houden, vanwege de mooie reisverhalen en routes.
Onze bezoekers zijn veelal toerrijders, maar ook de sportievere motorrijders en chopper-liefhebbers weten Ikzoekeenmotor goed te vinden. We schrijven ook graag over motoren met zijspan, elektrische motorfietsen, motorscooters en dus eigenlijk over alle twee-en driewielers waar je mogelijk een motorrijbewijs voor nodig hebt. Dagelijks plaatsen we een redactioneel item, variërend van motornieuws tot gezellige verhalen en filmpjes. Nieuws over motorbedrijven, wie ze zijn en wat ze doen, wij vertellen het…
Tachtig procent van de lezers zijn man, en twintig procent vrouw, en dit laatste deel is groeiende. De leeftijden van deze motorliefhebbers lopen uiteen van twintigers die net opstappen tot tachtigers die nog wekelijks motorrijden. En iedereen is welkom. Ook mensen die om wat voor reden dan ook, niet meer kunnen of willen motorrijden.
Onze besloten(!) Facebookgroep Passievoormotoren heeft inmiddels meer dan 4.000 leden en deze leden geven ons weer nieuwe inzichten en inspiratie. Je bent hier welkom als lezer, maar ook als schrijver. Dus, heb jij iets moois of bijzonders meegemaakt wat met passie voor motoren te maken heeft, dan ben je meer dan welkom. Schrijf ons dan op info@ikzoekeenmotor.nl. We blijven op zoek naar unieke motorverhalen!
En, o ja, voor we het vergeten.
We wensen jullie op deze eerste januari dag een prachtig, ronkend 2024 toe!
Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets en wat voor een motor was dit?
Mijn eerste motorfiets is gekocht door mijn vader, voor mijn broer en mij. Dit was een Harley Davidson SX 250, knaloranje.
Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Tegenwoordig ben ik een beetje mooi-weer rijder aan het worden, maar tot voor 5 jaar geleden reed ik echt dag en nacht op de motor, weer of geen weer.
Lekker toeren.
Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Dit zou een Harley Davidson Heritage Softtail Classic worden, en daarnaast zou ik een off the road erbij nemen dan, welke weet ik nog
niet precies, maar minimaal n 500 CC.
Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
Nee, niet meer.
Denk je al aan een volgende motorfiets?
Soms. Bijvoorbeeld tijdens dit interview.
Naast passie voor motoren heeft Mathijs ook een passie voor honden van het ras Cane Corso.
Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Vrijheid, vrienden en rijden, rijden, rijden.
Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Je hebt me niet gevraagd welke motor ik nu rijd. Welnu, Wel, ik rij een BMW K1100LT Limited Edition. Deze motor heeft een fijne cadans, het is een echte tourbuffel is met een hele stabiele wegligging. Het is een fijne motor, ook voor mijn vrouw achterop, en ik kan zelf al het onderhoud eraan doen.
Pien Meppelink, bouwjaar 1980. Ik woon samen met man Jeroen en kinderen Guus (15) en Josefien (12) op een woonbootje in Moordrecht.
1987. Met buurjongen Marco Verstoep en de AJS die vader kocht van het spaarbankboekje. In de achtergrond het schip waar ik opgroeide. Mijn moeder reed op de Matchless.
Heb je vroeger eerst brommer gereden?
Als kind croste ik met mijn broertje en buurjongens door de polder. We woonden op een oud schip dat lag aangemeerd aan een doodlopend dijkje. Super rustig dus, en alle vrijheid om op straat te spelen. Het begon met BMX fietsjes, maar al snel werd dat van alles met een motortje er op. Maxi’s, oude Union, Yamaha PW50 & 80 en een oude kart met een Zündapp blokje. Als 16-jarige in 1996, wilde ik persé een Malaguti Phantom scooter.
Pien en haar MASH, zoals ook afgebeeld in een eerder artikel.
Met een hoop korting kon mijn pa een demo kopen van de importeur, waar hij als fotograaf wel eens voor werkte toen. Het was helaas voor korte duur, binnen 4 maanden werd de Malaguti gestolen uit de fietsenstalling op school in Gouda. Toen had ik twee opties, of die 8 km naar school weer gaan fietsen of op een oude Yamaha FS1 die papa nog had staan. De keus was snel gemaakt, maar ik was wel bang dat ik kei hard uitgelachen zou worden. De FS1 was een van de laatste types met enorm kitscherige rood/zilveren jaren 80 special paint. Op de tank stonden palmbomen en de ondergaande zon.… Tsja, nu vind ik dat super gaaf, maar destijds was dat echt niet ‘gers’. Tegen al mijn verwachtingen in vonden mijn klasgenoten het super cool en stonden de jongens in de rij op het schoolplein om op de FS1 te leren hoe ze moesten schakelen.
2004. Eerste huisje in Den Haag. Geen ruimte voor een eettafel omdat de Honda CB350 anders niet binnen kon staan De Demm staat nu ook op de woonboot nog altijd in de woonkamer.
Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets?
1986, ik was 6 jaar. Toen ik twaalf was kwam ik er namelijk achter dat mijn vader het spaarbankboekje dat mijn opa voor mij had achtergelaten, had ‘geïnvesteerd’ in een AJS 500 1-cilinder uit 1952. Dat was natuurlijk reuze handig, want zo had ik altijd ruilwaar. Zo kon ik als 13-jarige een Union Sport-O-Matic ’62 kopen om door de polder te crossen. Vader betaalde de Union en kreeg mijn belofte dat het voorspatbord, het stuur en de tank van de AJS dan van hem zouden zijn. Op deze manier zijn er door de jaren heen flink wat brommertjes en zelfs een Yamaha Tricker 250cc voorbij gekomen.
Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?
Mijn voorkeur gaat zeker uit naar mooi weer! Maar soms is het gewoon handiger om met de motor te gaan, dus met slechter weer gaat dat enorme regenpak dan aan.
Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?
Oei! Ik kan heel hebberig worden van de BMW RnineT 100 anniversary editie en ook een Triumph Bonneville Bobber vind ik prachtig. Maar stiekem zou ik nog graag een Honda CL350 scrambler willen verbouwen, dat past denk ik beter bij mij en ik ben gewoon verliefd op de hoge uitlaten.
Wat was de mooiste rit die je ooit reed?
Als fotograaf in o.a. de automotive-branche ben ik op de meest prachtige locaties geweest en heb waanzinnige routes mogen rijden door heel Europa. De bochtige zonnige wegen in Spanje, Italië en Portugal en het woeste ongerepte landschap in Scandinavië. Deze zomer was de trip met Harley Davidson van München naar Boedapest memorabel. Maar de rit die het meest indruk op mij heeft gemaakt was de Suzuki V-Strom Pyreneeën experience. Ik denk dat het in 2010 was ofzo. Met een groep journalisten 5 dagen lang door de Pyreneeën toeren van Gerona in Spanje, door Frankrijk en Andorra. Het weer zat niet mee, het was echt afzien. Helemaal toen we in Andorra over een oude smokkelroute door de bergen reden. Het steile pad was net iets breder dan de banden van de V-Strom en bestond uit platte schijfvormige keien die alle kanten op schoten.
De V-Strom Pyreneeëntocht. We reden in 2010 tussen de wilde paarden voordat we de smokkelroute op gingen.
Geiten en wilde paarden renden met ons mee en blokkeerde af en toe de route. Toen we eindelijk bovenop de bergtop aankwamen barstte de hemel open en kregen we een bui over ons heen die eindeloos leek te zijn. Ik ben niet snel bang, maar door de stromende regen over die glibberige keien, de modder stromen die waren ontstaan en het ravijn dat steeds dieper leek te worden, bonkte mijn hart in mijn keel. We hebben het gered en ’s avonds aan de bar voelt dat dan toch alsof je samen een soort van heroïsche overwinning hebt behaald. En gelukkig, ook mijn camera waar het water echt uit gutste, deed het na 4 dagen op de kachel weer.
Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?
Het lijkt me geweldig om wekenlang door Azië te toeren.
Denk je al aan een volgende motorfiets?
Zeker niet. Momenteel hebben we een CB350 ’68, CX 500 ‘84, BMW K75 ’96, Mash Seventy 125 en mijn Honda CB400F, die net klaar is. De Mash is geweldig voor woon werk verkeer, doet het altijd en laat geen olie druppels achter bij mijn klanten voor de deur. De andere zijn motorfietsen die niet meer als origineel te redden waren en die wij met veel plezier verbouwen. Zo kreeg ik 7 jaar geleden de CB350 tank van mijn dierbare vriend en ‘Mafketel’ Stijn den Boggende. Ik was direct verliefd op de tank en moest dus op zoek naar een motorfiets voor er onder. Terwijl ik in Spanje op een berg stond te wachten tot de volgende groep journalisten voorbij zou komen om op de foto gezet te worden, was ik om de tijd te doden Facebook aan het uitspelen. Ik zag een advertentie voorbij komen van een Honda CB 400F ‘77. Kratten vol onderdelen en een frame waar duidelijk iemand zich met een haakse slijper op had uitgeleefd. Uit balorigheid deed ik een heel laag bod. Binnen 5 minuten kon ik naar huis bellen om mijn lieve man Jeroen te vertellen dat we een CB 400F hadden gekocht… Eigenlijk was het onbegonnen werk, er was niet zo veel goed aan de onderdelen en ook het blok moest Jeroen volledig reviseren. Daarnaast had ik ook precies in mijn hoofd wat ik wilde, en dat was in de praktijk niet altijd makkelijk uit te voeren. Het heeft ons enorm veel tijd en gevloek gekost om haar te maken zoals ze nu is. Ik houd van haar doorleefde verschijning, een soort wabi-sabi – de kunst van de imperfectie. En stiekem zitten er heel wat vernuftige details in verwerkt.
De CB400F met CB350 tank, precies zoals ik haar wil.
Momenteel zijn we bezig met een Honda MT5 voor onze zoon die volgend jaar 16 zal worden. Het project voor daarna staat ook al klaar, een oude Citta voor als onze dochter 16 wordt. Ze is nu net 12 dus we hebben nog even, maar ze is al helemaal aan het bedenken hoe ze hem wil hebben. Super leuk natuurlijk om samen met de kinderen te doen en ondertussen leren ze zo sleutelen.
Man Jeroen en zoon Guus op zijn MT5.
Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?
Vreugde, vriendschappen, werk, prachtige herinneringen, buikpijn van het lachen, ontmoetingen met bijzondere mensen en mijn man!
Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?
Ik zou graag zien dat motorrijden meer gemeengoed wordt. Dat het niet alleen als leuk wordt gezien, maar meer ook als slimme manier om van A naar B te komen. Door mijn werk zie ik in veel andere landen hoe het anders kan, er rijden veel meer (lichte) motorfietsen voor woon-werk verkeer. Het is daar heel normaal en andere verkeersdeelnemers houden dan ook meer rekening met motorrijders.
We zijn in het kleine Nederland met heel veel mensen, de wegen worden alleen maar drukker en mobiliteit alleen maar duurder. Vanuit de overheid wordt er ingezet op een ontmoedigingsbeleid zodat mensen de auto vaker laten staan of zelfs weg doen. Maar de fiets en het OV zijn niet voor iedereen en alle afstanden de oplossing, en echte andere alternatieven lijken er niet te zijn.
Als mondige inwoner ben ik 8 jaar geleden de gemeentelijke politiek ingerold. Niet vanuit politieke ambities maar omdat ik het niet eens was met de manier waarop het ging en hoe men inwoners behandelde. Ondanks dat ik geen geloof aanhang, kwam ik bij het CDA uit omdat hun gedachtegoed precies overeenkomt met hoe ik ben opgevoed. Hoe je met elkaar omgaat, de normen, waarden en vertrouwen in elkaar.
Nu zag ik mijn kans schoon om motorrijden meer op de kaart te zetten door in het CDA verkiezingsprogramma op te laten nemen dat we ook in Nederland moeten kijken of het mogelijk is om met je autorijbewijs een 125cc motorfiets te rijden. Ik heb enorm veel reacties hier op gekregen, positief, maar ook negatief en zelfs boze. En dat begrijp ik heus, helemaal als de indruk gewekt wordt dat ik het motorrijbewijs gewoon ‘cadeau’ wil geven. Maar wat ik wil, is dat motorrijden als iets positiefs wordt gezien, als serieus alternatief dat een bijdrage kan gaan leveren aan het verminderen van de filedruk en Nederland meer mobiel kan maken.
Europese regelgeving maakt het gewoon mogelijk om met je B op een 125cc te rijden. En natuurlijk staat veiligheid bovenaan, het is super belangrijk dat mensen praktijklessen krijgen op de motor. De regeling in België, 4 jaar in bezit van autorijbewijs en dan 4 uur praktijkles, noem ik als voorbeeld van hoe het kan en niet van hoe het moet. Er zullen nog veel meer onderzoeken gedaan moeten worden in de landen waar deze regeling geldt, om te zien wat wel en niet werkt en wat er nodig is om mensen veilig de weg op te laten gaan in Nederland. Maar het belangrijkste is dat er nu in Den Haag weer over gesproken kan gaan worden, dat motorrijden als iets positiefs wordt gezien en een mogelijke bijdrage kan gaan leveren aan de mobiliteitsproblematiek en, dat het behalve heel leuk ook een slim vervoermiddel is om van A naar B te komen.
Meer items over Pien Meppelink vind je via deze link.
Dit is de titel van het nieuwste boek van avonturier Oskar Verkamman over zijn solo motorreis naar het Midden-Oosten. Na het grote succes van het eerste boek van Oskar Verkamman over zijn solo motorreis door Centraal Azië, is nu Oskar’s tweede boek een feit: Onbekend Zand. Hierin neemt Oskar de lezer mee op een epische motorexpeditie door landen als Iran, Irak, Oman en Saoedi-Arabië.
Onbekend Zand
Oskar gaat op een onvergetelijke reis door het unieke en soms mysterieuze Midden-Oosten. Hij rijdt door magistrale landschappen en neemt de lezer mee op een eindeloze rit door duizend kilometer leegheid. De Noord-Hollander rijdt onverschrokken het onbekende zand van de woestijn in en krijgt daar geleidelijk aan een band mee.
Het hart van het Midden-Oosten
Op zijn adembenemende reis ervaart Oskar soms de gewelddadige geschiedenis van de landen waar hij doorheen trekt en ontdekt hij de schoonheid, diversiteit en complexiteit van het Midden-Oosten. Het boek biedt een diepgaande kijk op de mensen, cultuur, en landschappen die Oskar onderweg tegenkomt.
De lezer beleeft met Oskar een nachtelijke rit door het duistere Bagdad, voelt de adrenaline van een achtervolging door de geheime politie in Saoedi-Arabië, en geniet van de rust van overnachten in een tent diep in de uitgestrekte woestijn.
“De motor is tot zijn achteras weggezakt in het fijne zand van de Rub al-Khali woestijn, de grootste aaneengesloten zandvlakte ter wereld in het zuiden van Saoedi-Arabië. En binnen een uur is het donker. Hoewel de dag er bijna op zit is het nog bloedheet en het zweet gutst over mijn lijf als ik een poging onderneem om de motor vlot te duwen. Kansloos. Zonder hulp ga ik de motor nooit loskrijgen. Er zit niets anders op: ik haal mijn tentje tevoorschijn en maak me op voor een nacht in het zand.”
Over de auteur
De Noord-Hollandse Oskar Verkamman is ondernemer, gezinsman, schrijver en een gepassioneerde avonturier met een diepe liefde voor reizen, avontuur en het delen van verhalen.
Het boek Onbekend Zand is – net als zijn eerdere boek ‘De Man aan de Overkant’ – exclusief verkrijgbaar op www.verkamman.nl. Oskar is eveneens beschikbaar voor lezingen over zijn boeken en reizen, en als motivational speaker over ondernemen en leiderschap.
Hans en Dia berichten ons regelmatig tijdens hun motorreis. Zo schreven ze ons afgelopen maandag vanuit Gorges de Dadès in Marokko. Je kunt hun motorreizen (en veel meer foto’s) overigens volgen via hun eigen Facebookpagina: Dia and Hans’ Motorcycle Travels. 
