Alle berichten van Redactie

Redactie Ikzoekeenmotor.nl.

Braber Bouwt een caféracer

In maart 2021 stelden wij kunstenaar Jan Braber aan jullie voor. Je leest zijn interview hier. Eind 2021 verkocht hij zijn Moto Guzzi caféracer. Over deze verkoop lees je via deze link. Inmiddels begon het weer te kriebelen bij Jan en is hij aan een nieuw project begonnen.

Jan gaat het hele proces exclusief delen met de lezers van Ikzoekeenmotor.nl. Vandaag publiceren we deel 1. Jan schrijft ons:

Project van de bouw van een caféracer op basis van een Yamaha XJ900. De inleiding.

De caféracer is de meest basic motorfiets die je maar kunt bedenken. Ontdaan van alle overbodige onderdelenOoit begonnen in Engeland toen in de vijftiger jaren de ”Rockers” op zelf aangepaste motoren van het ene naar het andere café raceten.

Dit type motorfiets heeft mij altijd geïnspireerd. Het idee er zelf één te maken heeft me nooit los gelaten.

Na geproefd te hebben aan een Moto Guzzi caféracer op basis van een Le Mans III begon toch het idee (om zelf een caféracer te bouwen) vastere vormen aan te nemen.

Van idee naar project.

Ideeën genoeg. Eerst moest ik maar een geschikte en vooral betrouwbare beproefde basis zien te vinden.

Toen ik nog in Schoonhoven woonde had ik contact met John, mijn overbuurman en fervent Yamaha XJ900 rijder. Zo is het ook gekomen dat ik een paar toertochtjes met de XJ900 club heb mee gereden.

Tijdens die ritten heb ik een aantal waardevolle contacten met de motorrijders van de Yamaha XJ900 gehad. Veel gesprekken gevoerd en ik ben onder de indruk geraakt van de robuustheid van deze motor. Sommigen lopen 3 ton en er is er zelfs 1 die er 8 ton op de teller heeft staan. De techniek is zo te zeggen oersterk en weinig gecompliceerd.

Het uiterlijk van de originele XJ900 is dat van een toermotor uit de jaren 80/90, echter het frame heeft de eigenschappen om er een old school caféracer van te maken. Dit is slechts een voorbeeld van een XJ900.

Ontwerpen.

De volgende stap is het vinden van een geschikt uitgangspunt voor een eigen ontwerp. En er zijn inderdaad bouwers geweest die zeer geslaagde exemplaren op de weg hebben gezet. Zo is er ook een aantal wetmatigheden die leiden tot het vinden van de juiste balans in een caféracer. Zoals bijvoorbeeld de horizontale lijn onderkant tank en zadel. Of het einde van het zadel recht boven de as van het achterwiel. En het spel van de lijnen van het frame in relatie tot b.v. de schokbrekers. En alles bepalend is de tank van de motorfiets.

Hieronder zie je er een die wel heel erg geslaagd is.

Oké, mijn besluit staat vast, het wordt een motorfiets op basis van een Yamaha XJ900.

De motor.

Nou had ik al meerdere keren contact gehad met Edwin, de toercommissaris van de XJ900 club. In de tussentijd ben ik ook lid geworden van die club nadat ik een Yamaha TRX 850 heb aangeschaft. Weer net niet passend in de structuur van de XJ900 club, maar dat is in deze club geen enkel probleem.

Edwin had wel een exemplaar staan waaraan de metamorfose tot caféracer goed besteed zou zijn. En jawel hoor, daar stond ie dan. Al even stil gestaan, zwaar onder het stof, aluminium aangetast en een lege accu. Geen nood bij Edwin. Een accu uit een andere fiets gehaald, benzinekraan open en de choke er op, starten en lopen. We keken elkaar aan, zo van hé. En het blok draaide lekker rond zonder bijgeluiden. Dat wordt em. En Zeeuwen onder elkaar worden het gauw eens, dus het was een deal.

Enkele dagen later heb ik de motor gestript en in de aanhanger naar huis gereden.

Buren komen kijken, mijn vrouw komt naar buiten en allen kijken verbaasd naar de nieuwe aanwinst. Niet op de hoogte van het plan komen er superlatieven als wrak, roestbonk en schroot naar voren.

Maar ik weet dat er na een jaar een heel andere motorfiets staat. Je gaat het lezen de komende tijd.

Met hartelijke groet, Jan Braber

Vijfde en zesde plaats voor Rob Hartog in Oschersleben

Rob Hartog heeft afgelopen weekend een uitstekende indruk achtergelaten in Oschersleben. Tijdens zijn tweede IDM Superbike raceweekend wist de SWPN-coureur zich als vierde te kwalificeren. In de races stuurde hij zijn Yamaha R1M naar een knappe vijfde en zesde plaats.
Fotocredits: Damon Teerink, zie onderaan artikel.

Rob Hartog begon vrijdag gelijk goed aan de tweede IDM Superbike ronde van het seizoen 2022. Op de Motorsport Arena Oschersleben zette de SWPN-coureur een vijfde en zesde tijd in de vrije trainingen. Hartog zat meteen lekker in het ritme. Tijdens de tweede sessie werd er gekozen om constant met dezelfde band te rijden ter voorbereiding op de races. In de kwalificatiesessies van zaterdag liet Hartog zien over een uitstekende snelheid te beschikken. In de eerste kwalificatie kwam de 30-jarige tot een 1’26.0 en in de slotronde van de tweede sessie zette hij een 1’25.9 op de klokken. Met deze rappe tijd wist Hartog zich keurig als vierde te kwalificeren tijdens pas zijn tweede raceweekend in de IDM Superbike.

In de eerste race op zondagmorgen ging Hartog als vijfde de eerste bocht in. Al snel wist hij de vierde plaats over te nemen. Vervolgens was de SWPN-coureur lange tijd in gevecht om de laatste podiumplaats. Met nog vijf ronden te gaan verloor Hartog één positie. In de laatste ronde wilde Hartog nog een aanval wagen op de vierde plaats, maar had hij ook flinke druk van een rijder achter hem. Er kwamen geen positiewisselingen meer, waardoor de Yamaha-coureur uiteindelijk knap als vijfde over de finish kwam. Hartog mocht vanwege zijn klassering in de eerste race vanaf de voorste startrij vertrekken in Race 2.

Ook in de tweede race was Hartog’s start niet perfect, maar hij herstelde zich goed in de eerste bocht. In de eerste ronden kwamen de podiumgangers van Race 1 – die vanaf de derde rij moesten starten – hem voorbij. Hartog viel even terug naar plaats vijf, maar wist met een strakke inhaalactie Toni Finsterbusch te passeren. Halverwege de race moest Hartog deze positie weer inleveren en verloor in de groep van vijf rijders nog één positie. Hartog deed in de laatste ronde er nog alles aan om terug te komen, maar kwam hij nipt achter de vijfde coureur als zesde over de finish. Na deze goede resultaten staat Hartog achtste in het kampioenschap met 36 punten en heeft hij slechts tien punten minder dan de nummer twee.

De derde ronde van het IDM Superbike kampioenschap staat gepland van 24 t/m 26 juni op het circuit van Most in Tsjechië.

Rob Hartog: “De trainingen verliepen super. Natuurlijk zijn we nog steeds aan het werk om puntjes te verbeteren, maar het ritme was vanaf het begin goed en we waren dik tevreden met de vierde startplek. We hebben ook twee goede races gereden met goede resultaten, al had ik het gevoel dat er net iets meer in zat. De slotfases verliepen redelijk gelijk, want ik had beide keren de rijder voor mij kunnen hebben en dat lukte net niet. Maar we hebben een heel goed weekend gehad en laten zien dat we de snelheid hebben. Ik wil het team daarvoor bedanken. Als we zo verder kunnen bouwen en verbeteren, dan kan het een mooi seizoen worden!”

Dit artikel is geplaatst in overleg met Rob Hartog.

Fotocredits: Damon Teerink.

Maurice Taks en zijn passie voor de Isle of Man TT

Wie ben jij? Waar kom je vandaan?

Ik ben Maurice Taks, 46 jaar, vader van Jorik (15 jaar) en gelukkig samenwonend met Daphne (35 jaar). Verder woonachtig in Veldhoven (onder de rook van Eindhoven) en actief als Managing Partner bij WFS PRO (de passie moet ergens van bekostigd worden).

Maurice Taks op zijn Harley Davidson Fat Bob

Heb je vroeger eerst brommer gereden?

Zeker heb ik brommer gereden, een Puch Maxi met een 70cc. Duurde maar 12 maanden, de bromfiets was daarna zo krom als een hoepel.

Wanneer kocht jij jouw eerste motorfiets?

Mijn motorrijbewijs heb ik sinds mijn 40ste levensjaar. De passie om motor te rijden werd aangewakkerd door een bezoek aan de Isle of Man TT races in 2015. Mijn eerste motor was een Yamaha R1 2009. In 2018 leek mijn motorrijders carrière een vroege dood te sterven toen duidelijk werd dat ik een kunsthartklep nodig had . Daar heb je een grote hoeveelheid bloedverdunners bij nodig. Na de pijnlijke verkoop van mijn motor, werd duidelijk dat ik een aanmerking kwam voor een experimentele hartklep welke geen bloedverdunners vereiste. Na een succesvolle openhartoperatie en herstel, heb ik de volgende motors aangeschaft: CBR1000rr Fireblade 2004 (reeds weer verkocht), BMW HP4 2013 en een Harley Davidson Fat Bob 2015.

Ben jij een “mooiweer-rijder” of een “door-rijder”?

Ik ben een ‘’doorrijder’’, met een begrenzing: als het vriest of sneeuwt, dan wordt het de auto. In de winterperiode rij ik alleen op de Harley Davidson Fat Bob. De BMW HP4 is niet gemaakt voor koude, natte wegen.

Stel: je wint een flinke prijs in de loterij. Wat voor motorfiets zou je dan kopen?

Hoewel ik al twee droommotoren heb, zou ik dan een bezoekje brengen aan de Ducati dealer voor een V4s 2022. Drie motoren passen samen net in de garagebox!

Wat was de mooiste rit die je ooit reed?

De nieuwe hartklep in beeld

De eerste rit na mijn openhartoperatie! Na 5 minuten rijden ben ik gestopt en heb ik een potje zitten janken van geluk.

Daarnaast een 8daagse rondrit met mijn zoon door Frankrijk & Spanje tijdens zomervakantie 2019. Puur genieten!


Staat er nog een bijzondere toertocht op je bucket-list?

Met de BMW HP4 naar de Isle of Man TT: deze is reeds geboekt en kan dan van de Bucketlist af. Daarnaast samen met een goede vriend door Zuid Europa (Spanje, Frankrijk, & Italie) rijden met de Harley.

Denk je al aan een volgende motorfiets?

Nee, de BMW HP4 is op een haar na perfect (de tuning is zeer binnenkort). De Harley Davidson Fat Bob is volledig verbouwd (voor nu) en voldoet prima als dailycruiser.

Wat heeft motorrijden jou gebracht in je leven?

Onbetaalbare vriendschappen, onvergetelijke ervaringen een enorm veel plezier

Wat heb ik je niet gevraagd, en wil jij mogelijk toch nog kwijt?

Het leven is breekbaar en morgen kan het over zijn. Ik heb dat bijna aan de lijve ondervonden. “Onze” lieve heer heeft mij 42 jaar geven, de thoraxchirurg nog eens 40 jaar, of dat hoop ik. In deze “extra” tijd staat het gezin en de passie voor motorrijden voorop. Je weet pas wat je hebt, als je het bijna bent kwijtgeraakt!

Over de lava-velden van vulkaan Pacaya

We liepen op de redactie al weer een paar weken achter met het kijken naar de afleveringen van Itchy Boots. Ze is inmiddels in Guatemala beland. Tijdens haar motorreizen houdt ze ervan om niet altijd de meest begaanbare wegen te kiezen. In deze video die we voor jullie geselecteerd hebben, zien we haar proberen om de lava-velden van de actieve vulkaan Pacaya over te steken. Het is een uitdaging. Noraly houdt er van om tijdens haar motorreizen met regelmaat off-road te gaan, en dan kom je nu eenmaal op motorroutes terecht die er op internet makkelijker uit zagen dan ze in het echt blijken te zijn.

Coos op Reis: Chinees gefopt

Vanuit de Balkan lezen we vandaag het op één laatste verhaal van Coos van der Spek, in de serie Coos op Reis.
Schrik niet mensen, we hebben het over de “Balkan serie” hoor. We vertellen je later deze zomer waar Coos te zijner tijd over gaat schrijven….

Het is vanmorgen in Lingenau zwaar bewolkt en 20 graden. Er vallen wat regendruppels. Het asfalt is nog warm van de zwoele nacht en daardoor wordt de weg nauwelijks nat.

Via de familie-app laat Janny mij weten dat onze oom, Ton Verschoor, op 91-jarige leeftijd is overleden. Maandag is in Vlissingen de dienst. Ik ken Ton al ruim vijftig jaar en besluit dat ik erbij wil zijn. Daarom zal ik op zondagavond thuis zijn, laat ik Janny weten. Nou, dat vindt zij fijn.

Rond tienen vertrek ik uit het hotel. Best mooi op tijd voor mijn doen.

En omdat de benzine hier slechts € 1,26 kost, stop ik fluitend bij de eerste de beste benzinepomp. Bij Sankt Margrethen steek ik, zonder problemen, de Oostenrijks / Zwitserse grens over. En daarmee gelijk de circa 1300 kilometer lange Rijn. De rivier is daar werkelijk nog maar een klein pis-kreekie. Zooo lief…

Ik geniet aan de Zwitserse kant van de Bodensee. Er is veel bebouwing aan het meer, dus ik moet wat moeite doen om het meer echt goed te zien. Het water is er helder en zeer koud. Ik vermijd de snelweg om te voorkomen dat ik het beruchte Zwitserse wegenvignet moet kopen. Dat lukt allemaal prima.

Bij de goed bewaard gebleven middeleeuwse kleine stad Stein am Rhein gaat de Bodensee weer over in de Rijn. Hier steek ik hem nogmaals over. In het historisch centrum van Stein, op het oude plein, drink ik koffie en geniet van de werkelijk waanzinnige schilderingen op de oude panden. Het zijn pláátjes, een echte aanrader om eens te bezoeken.

Na de koffie start ik mijn motor om weer te vertrekken. Als ik drie meter, wél in de verkeerde richting, een eenrichtingsweg inrijd, word ik onmiddellijk door een Duitse dame van middelbare leeftijd in een wit VW-camperbusje de les gelezen. Werkelijk niemand heeft één centimeter last van mij. Het chagrijnige wijf moet haar nek omdraaien om te zien wat ik nou precies verkeerd doe. Ik zie aan haar ogen dat ze het niet eens 100% zeker weet. Met een van woede vertrokken gezicht slingert ze allerlei Duitse verwensingen naar mij vanuit haar geopende raam. Alleen haar onderkaak beweegt. Net als in The Thunderbirds. Wat een nazi. Ze is vast en zeker in haar vorige leven kampbeul geweest. Ik heb geen enkele behoefte om op haar eruptie van ergernis te reageren. Ik heb het zonnevizier naar beneden en kijk haar alleen maar strak aan.

Net als Darth Vader in Star Wars. Verder vertrek ik geen spier.

Zij maakt mij de pis niet lauw… Als ze voorbij is, trek ik rustig op en rijd verder. Tja, wat moet je nou met zo’n kenau? Vreselijk toch.

Maarruh …. zal ik nou de Japanners of die kwaaie Duitse wijven over de muur gooien? Ik ben er nog niet uit…

Verderop kom ik langs Schaffhausen. De stad staat bekend om de grootste waterval van Europa: de Rheinfall die enkele kilometers stroomafwaarts ligt. Ik kijk naar de water dat zich hier 23 meter naar beneden stort en voel het gebulder door mijn lichaam.

Ik was hier met Janny op de motor toen we 19 jaar waren. Voor ons op die leeftijd een wereldreis en een avontuur van jewelste. Jôh, onze eerdere avonturen waren toen het Openluchtmuseum in Arnhem en de Apenheul in Apeldoorn. Ik bedoel maar…

Even vóór tweeën rijd ik hele donkere wolken in. Voor de zekerheid spring ik maar vast in mijn regenpak. Rond de klok van twee komt het water met bakken naar beneden. Niet normaal. Het water steekt in brede stromen de wegen over. Zelfs mijn regenpak wordt er chagrijnig van…

Bij de Schluchsee, die ligt een stukje onder de bekende Titisee, vind ik een vriendelijk plekkie voor de lunch. Het is even droog.

Vervolgens steek ik de Rijn voor de zoveelste keer over en trek Frankrijk binnen. Daarmee doe ik Oostenrijk, Zwitserland, Duitsland en Frankrijk allemaal op één dag. Kijk, dat vind ik nou leuk. In de buurt van de grens steekt een reetje de weg over. Zou het nou een Frans of een Duits reetje zijn?,
mijmer ik.

In Neuburg am Rhein, in de omgeving van Karlsruhe, vind ik tegen achten een prima hotel. Ik zet mijn spullen binnen, maak een wandeling en ga op zoek naar een koud biertje. Dat lukt gelukkig.

CHINEES GEFOPT

Ik wil in Stein am Rhein een foto maken van het oude stadhuis. Een Chinese dame blijft daar vele minuten lang in haar opvallende oranje shirt errug in de weg staan voor haar selfie. Maar ik wil ondertussen ook wel weer verder. Met een hele gemene: kom op, dan maken we een foto van jou met mijn motor, lok ik haar weg. Haar man maakt wel vijftig foto’s van ons met zijn enorme Nikon. Haha. Ze zijn tevreden en lopen verder. Truc gelukt!

Heb ik ook een foto? Hèhèh…

Nog wat gevangen voor The Catch of the Day.

Wil jij alle verhalen lezen die Coos van der Spek op onze site heeft gepubliceerd? Ga dan naar deze link:
//ikzoekeenmotor.nl/category/coos-op-reis/